ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ -ΘΕΤΙΚΗ - ΙΑΤΡΙΚΗ - ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ , ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

  ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ... Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ Ήταν κάποτε παλιά, πολύ παλιά, τότε που οι άνθρωποι δεν μετρούσανε τα χρόνια και τις μέρες όπως τις γνωρίζουμε τώρα, έξω απο τον χρόνο που μας φυλακίζει σήμερα, ένας μεγάλος γλύπτης μοναδικός στο είδος του. Κι αυτό, γιατί, αυτά που έφτιαχνε με ένα πραγματικά θείο ταλέντο, ήταν τόσο πρωτότυπα και έδειχναν τόσο αληθινά, που τον έκαναν ξακουστό και διάσημο για την ιδαίτερη και ξεχωριστή ομορφιά τους θαμπώνοντας το μάτι και τη σκέψη με την εκφραστικότητα που είχανε... Ήταν τόσο ιδιαίτερα, που όσοι κατέχανε κάποιο έργο του, αυτό έμοιαζε να στολίζει όποιο μέρος βρισκότανε και φώτιζε το χώρο με την λάμψη του, κάνοντας περήφανους όσους ήταν τυχεροί και τα είχαν. Ένας υπέροχος κόσμος έβγαινε μέσα απο την γλυπτική του και τον έκαναν να δείχνει σαν να έχει μαγικές ιδιότητες, καθώς, πραγματικά, ήταν σαν να έβαζε μια ανώτερη τεχνική ορατή σε όλα τα έργα που έκανε.... Αυτός ο εξαίρετος δημιουργός, λοιπόν, αποφάσισε κάποι...

  “ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ!!!” ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ; Στην εποχή μας, με τον υλικό πλούτο που μας προσφέρει ο πολιτισμός και η εξελιγμένη εποχή μας, ο άνθρωπος έχει ξεχάσει να σκέφτεται όμορφα, να ζει το τώρα με χαρά, αυτό που πραγματώνεται γύρω του και μέσα του, με τα αισθήματα που θα έπρεπε να έχει για ό,τι του προσφέρει η ζωή. Έχει ξεχάσει να χαίρεται την ώρα και τη στιγμή, να απολαμβάνει το ό,τι ζει με τα νοήματα του. Αντίθετα, ο σημερινός άνθρωπος, εμφανίζεται ανικανοποίητος, αχάριστος, μοιάζει να μην ευχαριστιέται με ό,τι έχει και αποζητά περισσότερα, χωρίς να βιώνει την ευτυχία που του προσφέρει ο ατομικός μικρόκοσμος του, το περιβάλλον και οι άνθρωποι γύρω του..Κάπου εκεί, χάθηκε η μαγεία, η παραμυθία του απίθανου, το όμορφου που μπορεί να μας συμβεί...Αγχωμένοι, ζητάμε περισσότερα, χωρίς όμως να εκτιμάμε ό,τι ήδη έχουμε... Κι όμως, ζούνε ανάμεσα μας κάποιοι άνθρωποι,που ακόμη ξέρουν να χαίρονται τα μικρά και τα μεγάλα, σε ένα βαθύ...

  Η ΓΕΛΑΣΤΗ ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ (ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ).... Ήταν ένα καλοκαιρινό πρωινό όταν ένα μικρό παιδί, μια μέρα του Ιουλίου, περπατούσε με την μητέρα του στην παραλία ενός νησιού στο Αιγαίο, όπου είχανε πάει για ολιγοήμερες διακοπές...Η σιωπή τους συντρόφευε, άγνωστο γιατί μια τέτοια όμορφη και ηλιόλουστη μέρα...Τότε ξαφνικά, ο μικρός εκεί, μπρός στα πόδια του, είδε μια γυαλιστερή, απο την θάλασσα, πέτρα και σταμάτησε απότομα:”Μαμά, αυτή η πέτρα χαμογελάει”, είπε ενθουσιασμένος στην μητέρα του και έσκυψε γρήγορα να την πάρει στα χέρια του...Η αυθόρμητη αθώα σκέψη του, έκανε την μητέρα του να γελάσει απότομα κι αυτή. Ήταν μια όμορφη αίσθηση αυτό που την πλημμύρισε, κάτι που είχε καιρό να αισθανθεί κι έτσι δεν έφερε καμιά αντίρρηση στα λόγια του παιδού της, ούτε στην χαρά του, όταν πήρε την πέτρα στα χέρια του και συνέχισαν, με άλλη διάθεση, την βόλτα τους... Το κέφι του μικρού μεγάλωνε σιγά σιγά, έτσι που έκανε συνέχεια την μητέρα του να χαμογελάει με όσα έλεγε και έκαν...

  ΦΩΣ, Η ΑΓΝΩΣΤΗ “ΔΥΝΑΜΗ”¨ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Η έρευνα για τη χρήση της ενέργειας του φωτός, άρχισε τελευταία να αποτελεί αντικείμενο της κβαντικής επιστήμης, με πολλές μορφές και εκφάνσεις, ακόμη βέβαια, σε ένα ερευνητικό αρχικό στάδιο. Η αναγνώριση του φωτός ως μια μεγάλη δύναμη που ενεργεί μέσα στο σύμπαν ανοίγει ένα μεγάλο πεδίο έρευνας και γνώσης που θα ξεκλειδώσει μεγάλα μυστικά για την ζωή και την ύπαρξη ευρύτερα στον κόσμο που ζούμε. Οδηγούμαστε “αναγκαστικά” μέσω της επιστήμης σε μια “φωτεινή εποχή” καθώς όλοι ομολογούν ότι το φως είναι μια ανεξάντλητη ενέργεια από όπου και όλα προήλθαν, σε μια εποχή που μιλάμε για την επιβλαβή επιρροή όσο και εξάντληση των ενεργειακών πόρων της γής. Η επιστήμη σήμερα ανακαλύπτει τις δυνάμεις του φωτός και τις αλληλεπιδράσεις του με την ύλη ενώ “πειραματίζεται” με τον έλεγχο που μπορεί να ασκήσει πάνω σε αυτήν την μεγάλη δύναμη. Η κβαντική έχει ανοίξει ένα πολυδιάστατο δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη των φωτειν...