ΤΟ ΔΙΑΜΕΣΙΟ "INTERSTITIUM" ΠΩΣ Η ΨΥΧΗ ΕΠΙΔΡΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ

φωτογραφία Βαγγέλης Τόλιας

ΤΟ ΔΙΑΜΕΣΙΟ «INTERSTITIUM»

ΠΩΣ Η ΨΥΧΗ ΕΠΙΔΡΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ

Επιστήμονες στις ΗΠΑ -μεταξύ των οποίων ένας ελληνικής καταγωγής γαστρεντερολόγος, ο Πέτρος Μπενιάς- ανακοίνωσαν ότι ανακάλυψαν ένα νέο όργανο, υγρής μορφής, άγνωστο έως τώρα, το οποίο απαρτίζεται από ένα δίκτυο καναλιών μεταφοράς υγρών μέσα στο σώμα, εκτιμώντας ότι περιέχει περίπου το ένα πέμπτο του συνολικού όγκου των υγρών του ανθρωπίνου σώματος. Η σχετική δημοσίευση έγινε στο περιοδικό «Scientific Reports», σύμφωνα με το «New Scientist» και τη βρετανική «Ιντιπέντεντ».

Το διαμέσιο είναι ένα ανώτερης ιεραρχίας όργανο και εκτελεί ταυτόχρονα πνευματικές και βιολογικές διεργασίες. Ένα υγρό σύστημα από ιστούς ελαστίνης και κολλαγόνου που διέρχεται ανάμεσα σε όλα τα όργανα. Ενέχει ένα σύστημα από μηχανισμούς άμυνας, ομοιόστασης, μεταβολισμού, που ρυθμίζει την υγεία μας σε όλα τα επίπεδα ψυχική και σωματική. Επιπλέον, εκτός από ρυθμιστικό αποτελεί και ένα καταγραφικό όργανο.

Η ποιότητα της μοριακής δομής του υγρού αυτού είναι καθοριστική για την υγεία των οργάνων αλλά και όλων των κυττάρων του σώματός μας αφού βρίσκεται παντού και επικοινωνεί με λεμφαδένες. Όταν λέμε ποιότητα εννοούμε πόσο σωστά και αρμονικά είναι τα γεωμετρικά σχήματα που σχηματίζουν οι μοριακές δομές του υγρού, πόσο σύνθετα, πολύπλοκα ή ακόμα και πολυεπίπεδα. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν δεν υπάρχει ποιότητα, τότε δεν υπάρχουν σχήματα αλλά άμορφα διασπαρμένα υγρά. Επομένως, όσο μεγαλύτερη ποιότητα τόσο πιο υγιείς και με ευεξία είμαστε.

Οι υποδοχείς των κυττάρων του υγρού αυτού μπορούν και αναγνωρίζουν ηλεκτρομαγνητική ενέργεια, συχνότητες και δονήσεις καθώς και χημικά σήματα που λαμβάνουν από το εσωτερικό μας ως μετάφραση της δικής μας αντίληψης τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού περιβάλλοντός μας. Και φυσικά όλα αυτά μεταφράζονται σε χημεία και βιοχημεία που οι ίδιοι δημιουργούμε. Επομένως μιλάμε για ένα ρυθμιστικό σύστημα που επηρεάζει με συγκεκριμένο τρόπο τα κύτταρα σε άμεση επικοινωνία με τη συνείδησή μας. Η επίφυση ή κωνάριο είναι ενδοκρινής αδένας και είναι η μόνη περιοχή του σώματος που διαθέτει φωτοευαίσθητα κύτταρα τα οποία την καθιστούν φωτοευαίσθητο ενδοκρινή αδένα με προηγμένες ικανότητες. Είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος του βασικού πνευματικού μας συστήματος που μας κάνει να πηγαίνουμε πέρα από τις πέντε αισθήσεις της λογικής και να γινόμαστε πολυαισθητηριακοί και να συντονιζόμαστε με τις υψηλότερες διαστάσεις συνείδησης. Σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι αποτελείται από μικρούς κρυστάλλους που είναι λιγότερο από 20 εκατ.μήκος. Αυτοί οι κρύσταλλοι δίνουν τη δυνατότητα για μαγνητικό συντονισμό, δηλαδή για ένα ηλεκτρομηχανικό βιολογικό μηχανισμό μεταγωγής στην επίφυση λόγω της δομής τους και τις πιεζοηλεκτρικές ιδιότητες τους (ιδιότητα κυρίως κρυσταλλικών υλικών να παράγουν ηλεκτρική τάση όταν δέχονται κάποια μηχανική πίεση ή ταλάντωση). Χρησιμοποιώντας ηλεκτρονική μικροσκοπία σάρωσης (SEM) και φασματοσκοπία διασποράς ενέργειας (EDS), αναγνωρίστηκε η μορφολογία των κρυστάλλων και έδειξε ότι περιέχουν μόνο στοιχεία ασβεστίου, άνθρακα και οξυγόνου.

Οι συχνότητες και οι δονήσεις των μαγνητικών κυμάτων(υψηλές -χαρά, ενθουσιασμός, ενδιαφέρον, γαλήνη, ηρεμία, ικανοποίηση, ευτυχία, κτλ, ή χαμηλές –δυσαρέσκεια, άγχος , ανασφάλεια, πάθη, π.χ. ζήλεια κτλ) που λαμβάνονται από την επίφυση και επεξεργάζεται το διαμέσιο είναι ανάλογες με τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε με όλες τις αισθητηριακές οδούς μας στο ΚΝΣ και ΠΝΣ (την όσφρηση, την όραση, την ακοή, την αφή, τη γλώσσα, την αφήγηση, την ποιότητα των σκέψεων, τα συναισθήματα που απορρέουν, την πρόθεση, τη νόηση, τον ορθολογισμό) και καθορίζουν την ποιότητα της μοριακής δομής των υγρών του. Τα υγρά διακατέχονται από πλαστικότητα και διαφοροποιούνται σύμφωνα με τις δονήσεις που δημιουργούμε στο σώμα μας ενώ ως πληροφορία λαμβάνουν κυρίως προθέσεις και συναισθήματα.

Η κβαντική μηχανική κατάφερε να ανιχνεύσει το μποζόνιο του Higgs, το θεμελιώδες σωματίδιο που δίνει μάζα στην ύλη. Επίσης, η κβαντική εξηγεί φαινόμενα της μοριακής βιολογίας( κυτταρική βιολογία, γενετική, γονιδιωματική) και είναι θεμελιώδης στη βιολογία δίνοντας απαντήσεις για τη συμπεριφορά των μορίων του έμβιου κόσμου (ζωή) όπως το υδρογόνο, το οξυγόνο, ο άνθρακας και το νάτριο. Σύμφωνα με τον Erwin Schodinger στο βιβλίο του « τι είναι ζωή;» ο ίδιος απαντάει πνεύμα και ύλη. Η κβαντική βιολογία έχει ήδη αποδείξει την εφαρμογή της κβαντικής στο μηχανισμό της όσφρησης, της όρασης αλλά και της φωτοσύνθεσης. Τα ένζυμα στην βιολογία λειτουργούν σαν κυτταρικοί καταλύτες. Έχουν την ιδιότητα να επιταχύνουν πολύπλοκες διαδικασίες. Για να δράσουν σαν καταλύτες θα πρέπει να μεταφέρουν με μεγάλη ταχύτητα στοιχειώδη σωματίδια μέσα σε ένα κύτταρο και ο μόνος τρόπος να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι μέσω κβαντικών τούνελ. Αυτή ήταν η πρώτη επιβεβαιωμένη ένδειξη ότι εκπληκτικά κβαντικά φαινόμενα συμβαίνουν εντός των κυττάρων έμβιων οργανισμών. Πολύ σημαντικό γεγονός είναι και η εξήγηση της φωτοσύνθεσης μέσα από τη κβαντική. Κατά τη φωτοσύνθεση όταν ένα φωτόνιο προσκρούει σε ένα μόριο χλωροφύλλης θα πρέπει να μετασχηματίσει τη φωτεινή ενέργεια σε χημική για τη δημιουργία βιομάζας. Η συμπεριφορά του φωτονίου δείχνει να ακολουθεί όλες τις διαδρομές μέχρι να φτάσει στο μόριο της χλωροφύλλης.

Το διαμέσιο στο ανθρώπινο σώμα έχει έναν ανάλογο ρόλο. Μία εσωτερική ή εξωτερική κατάσταση μεταφρασμένη σε συχνότητες και δονήσεις από τη συνείδησή μας, τουτέστιν την επίφυση που είναι φωτοευαίσθητο όργανο, λαμβάνεται από το διαμέσιο το οποίο δίνει τις ανάλογες εντολές για δημιουργία χημείας και βιομάζας στο σώμα μας. Παρατηρούμε ότι στα φυτά το φωτόνιο ακολουθεί όλες τις διαδρομές μέχρι να φτάσει στο μόριο της χλωροφύλλης. Αυτό συμβαίνει αυτόματα και τελεσίδικα. Το φωτόνιο δεν σταματά πουθενά αλλού, δεν έχει επιλογές καθώς τα φυτά απλά ακολουθούν αυτό το οποίο είναι εντεταλμένα να κάνουν, δεν έχουν συνείδηση ούτε ελεύθερη βούληση. Στο ανθρώπινο σύστημα όμως, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ο άνθρωπος, ακριβώς επειδή έχει ελεύθερη βούληση βρίσκεται συνεχώς και αδιαλείπτως στην κατάσταση της υπέρθεσης, δηλαδή των πιθανοτήτων. Αυτό σημαίνει ότι ανά πάσα στιγμή η κβάντωση και η κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης επιτυγχάνεται με γνώμονα τη συνείδησή του που υπαγορεύει στη θέλησή του να μπορεί να μεταβαίνει από κατάσταση σε κατάσταση. Επομένως το αποτέλεσμα της δικής μας βιοχημείας και τέλος βιομάζας είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε, εσωτερικεύουμε και εξωτερικεύουμε τις αλληλεπιδράσεις μας με τα πάντα. Φυσικά, όταν μιλάμε για κβάντωση εννοούμε ενέργεια. Η υποδοχή της πραγματικότητάς μας, που λαμβάνουμε από όλες τις κατευθύνσεις με τη μορφή των φωτονίων, φιλτράρεται από την επίφυση και αυτή στέλνει την έκβασή της μέσα από τις σκέψεις μας που είναι ανάλογες των πεποιθήσεων, της πρόθεσης, της διάθεσης και των συναισθημάτων που ενσωματώνουν, καθώς και τα μηνύματα κατά το δικό μας δοκούν σε ολόκληρο το σώμα μας μέσω του διαμέσιου ώστε να πραγματοποιείται η κβάντωση. Όταν μιλάμε για κβάντωση εννοούμε τον φυσικό μηχανισμό που εξασφαλίζει σταθερότητα ατομικών και μοριακών δομών. Όπως τα φυτά την ημέρα φωτοσυνθέτουν και το βράδυ κυρίως αποβάλλουν διοξείδιο του άνθρακα, έτσι και στον άνθρωπο την ημέρα ενεργεί το συμπαθητικό, έχει ενεργή τη συνείδησή του, ενώ το βράδυ ενεργοποιείται το παρασυμπαθητικό όπου το σύστημα κατηγοριοποιεί, ταξινομεί, αποβάλλει ό,τι δεν του είναι χρήσιμο και γενικά χαρακτηρίζεται από τη χαλάρωση και τη μη δράση.

Τα υγρά αυτά φαίνεται ως ένα μέρος να έχουν τις ίδιες ιδιότητες με τα γλοία κύτταρα (αστροκύτταρα, κύτταρα shwan, τα μικρογλοιοκύτταρα, τα επενδυτικά) καθώς όλα μαζί γεμίζουν το κενό μεταξύ των νευρώνων και αποτελούν ένα είδος συνδετικού ιστού του εγκεφάλου. Ακόμα αναφέρονται ως ένα δίκτυο επικοινωνίας εξίσου προηγμένο με το δίκτυο των νευρώνων που η επικοινωνία τους βασίζεται στα χημικά σήματα. Σημαντικότατος ρόλος αλλά και ιδιότητα των γλοιοκυττάρων είναι η ταχύτητα που μεταφέρουν την πληροφορία αλλά και η προστατευτική δράση τους στους νευρώνες. Επιπλέον, έχει βρεθεί ότι τα αστροκύτταρα αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία γλοιοκυττάρων καθώς υπάρχουν σε μεγαλύτερη αφθονία στον προμετωπιαίο λοβό και έχουν μεγαλύτερο μέγεθος και το σπουδαιότερο που ανακαλύφθηκε είναι ότι επικοινωνούν-μιλούν στον εαυτό τους στον προμετωπιαίο λοβό, έχουν την ιδιότητα να μεταφέρουν πληροφορίες στους νευρώνες επιταχύνοντας ή επιβραδύνοντας ή ακόμα και αναστέλλοντας εντελώς τη ροή της πληροφορίας μεταξύ των νευρώνων και ακόμα επιδιορθώνουν τυχόν βλάβες. Επιπλέον, αποτελούν τα ώριμα βλαστοκύτταρα του εγκεφάλου και ρυθμίζουν τη ροή του αίματος στην εγκεφαλική λειτουργία. Εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους και επειδή ο προμετωπιαίος φλοιός είναι υπεύθυνος για την ανώτερη σκέψη, οι επιστήμονες κατανοούν ότι τα αστροκύτταρα συμβάλλουν στη σκέψη. Αντιπαραθετικά, ό,τι είναι τα γλοία κύτταρα για τους νευρώνες, είναι και το πνεύμα μας, το διαμέσιο για το σώμα μας. Στέλνει και λαμβάνει μηνύματα από τους ιστούς επικοινωνεί δηλαδή με ολόκληρο το σώμα και κυρίως με τον εγκέφαλο. Είναι υπεύθυνο για την ομαλή λειτουργία των οργάνων με επεμβατικές δράσεις ίασης. Όπως τα αστροκύτταρα, έτσι και το διαμέσιο «μιλάει» στο σώμα μας στέλνοντας τα μηνύματά του σε κάθε κύτταρό του. (Εδώ πρέπει να αναλογιστούμε τι είδους πληροφορίες διοχετεύει η δική μας συνείδηση μέσα από τη νόηση και τα συναισθήματα). Όπως ακριβώς τα γλοία κύτταρα εξασφαλίζουν την ομαλή λειτουργία των νευρώνων έτσι και το διαμέσιο εξασφαλίζει την υγεία αλλά και την ευεξία μας. Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι το υγρό χάνει τις ιδιότητές του όταν το αφαιρούν από το σώμα και δεν έχει τίποτα να μας πει καθώς χάνεται η σύνδεσή του με τη συνείδησή μας. Είναι λογικό, όπως και στους νευρώνες, να αποδώσουμε τις έννοιες και να προσδώσουμε λειτουργίες των νευρικών κυττάρων (προσαγωγός) κεντρομόλος, (απαγωγός) φυγόκεντρος και (διανευρώνας) ενδιάμεσος, στις λειτουργίες των κυττάρων αυτού του υγρού. Ακριβώς η ίδια συμβατότητα συναντάται και στις ιδιότητες και τις έννοιες που άπτονται του γαστρεντερικού συστήματος, που είναι υπεύθυνο για την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ανοσοποιητικού μας, πάνω από το 90% της σεροτονίνης στο ανθρώπινο σώμα παράγεται στο γαστρεντερικό σωλήνα (τρεις τύποι εντερικών κυττάρων παράγουν σεροτονίνη: ανοσοβιολογικά, νευρικά και εντεροχρωμοφινικά) και τέλος ονομάζεται και δεύτερος εγκέφαλος. Τα άγνωστα κύτταρα που βρέθηκαν στο στομάχι πιθανότατα είναι στοιχεία του υγρού αυτού(κύτταρα ή υποδοχείς) που δίνουν αλλά και λαμβάνουν πληροφορίες από το συγκεκριμένο όργανο αλλά και τις επεξεργάζονται σε γνωστικό και συναισθηματικό επίπεδο. Αποτελούν τους «δενδρίτες» του μεγάλου «νευράξονα», του διαμέσιου. Τα κύτταρα αυτά επεξεργάζονται τις πληροφορίες και έχουν την ικανότητα να ενισχύσουν ή να καταστείλουν τα ερεθίσματα. Η ψυχοδυναμική που απαρτιώνεται στον τρόπο αλληλεπίδρασής μας με το εξωτερικό – εσωτερικό περιβάλλον μας παγιώνει συγκεκριμένες μνήμες επικοινωνίας των κυττάρων αυτών με τους ιστούς και τα όργανα.

«Νέα έρευνα του ΙΤΕ δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Nature Communications, με τίτλο: «Αμφισβητώντας το δόγμα του σημειακού νευρώνα: Οι ενδονευρώνες ταχείας πυροδότησης ως μη γραμμικά νευρωνικά δίκτυα». Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από την υποψήφια Διδάκτορα Αλεξάνδρα Τζιλιβάκη, με τη συμμετοχή του μεταδιδακτορικού συνεργάτη Δρ. Γιώργου Καστελλάκη, υπό την επίβλεψη της Δρ. Παναγιώτας Ποϊράζη. Τα πρόσφατα πειραματικά ευρήματα αναφέρουν μη γραμμικά δενδριτικά γεγονότα σε πολλούς τύπους ενδονευρώνων, υποδηλώνοντας ότι τα κύτταρα αυτά πιθανά να είναι κάτι παραπάνω από σημειακά. Το πρώτο ενδιαφέρον εύρημα ήταν ότι σε όλα τα μοντέλα που δοκιμάστηκαν, και στις δύο περιοχές του εγκεφάλου, του ιπποκάμπου και του προμετωπιαίου λοβού, οι ενδονευρώνες ταχείας πυροδότησης είχαν δύο είδη μη γραμμικών δενδριτών. Εκείνους που μπορούσαν να ενισχύσουν τα εισερχόμενα ερεθίσματα (υπερ-γραμμικοί) και αυτούς που μπορούσαν να τα καταστείλουν (υπο-γραμμικοί). Η παρουσία αυτών των μη-γραμμικών δενδριτικών ιδιοτήτων επέτρεψε σε μεμονωμένους ενδονευρώνες να παράγουν ένα ευρύ φάσμα αποκρίσεων που δεν θα μπορούσαν να παραχθούν από ένα απλό σημειακό νευρώνα. Οι ερευνητές μάλιστα ανέπτυξαν ένα νέο θεωρητικό μοντέλο ικανό να εξηγήσει το φάσμα αποκρίσεων που παράγουν αυτά τα κύτταρα.

Σύμφωνα με τη νέα θεωρία, οι συγκεκριμένοι ενδονευρώνες λειτουργούν ως 2-επιπέδων νευρωνικά δίκτυα με κόμβους αντίστοιχους των δενδριτικών ιδιοτήτων τους. Το αναπάντεχο αυτό εύρημα, όπως τονίζεται από τους ερευνητές του ΙΤΕ, θέτει υπό αμφισβήτηση τη μέχρι προσφάτως αποδεκτή θεωρία ότι οι ενδονευρώνες ταχείας πυροδότησης λειτουργούν ως απλά σημειακά κύτταρα, χωρίς δενδριτική επεξεργασία των ερεθισμάτων τους. Στη συνέχεια, οι ερευνητές δημιούργησαν ένα υπολογιστικό νευρικό μικροκύκλωμα, που χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει απλές μνήμες, και μελέτησαν τον τρόπο με τον οποίο οι ενδονευρώνες συμβάλλουν στη δημιουργία τους. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι μη γραμμικοί δενδρίτες των ενδονευρώνων ταχείας πυροδότησης μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τη δημιουργία και παγίωση μνημών.»

Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι το διαμέσιο ενσωματώνει κατά κάποιο τρόπο τις λειτουργίες του εγκεφάλου στα δυο του μέρη αριστερό και δεξί ημισφαίριο. Λαμβάνει τις νοητικές εντολές από τον εγκέφαλο ενώ τα συναισθήματα τα λαμβάνει από το γαστρεντερικό. Να πούμε εδώ ότι στην ψυχολογία το στομάχι είναι από τα πιο σημαντικά αισθητηριακά κέντρα λήψεων των συναισθημάτων και της διαίσθησης.

Αναφέρεται ως σύστημα εκτεταμένο σε όλο το ανθρώπινο σώμα, περιτυλίσσοντας κάθε ιστό το οποίο μετακινείται μέσω καναλιών που υπάρχουν παντού στο σώμα. Κάθε ιστός του σώματος περιβάλλεται από ένα δίκτυο τέτοιων καναλιών (βρίσκεται κάτω από την επιδερμίδα και ανάμεσα στους μυς, διατρέχει την πεπτική οδό, τους πνεύμονες και το ουροποιητικό σύστημα, ενώ περιβάλλει τις αρτηρίες και τις φλέβες), τα οποία από κοινού φαίνεται να απαρτίζουν ένα όργανο, ένα και μόνο σύστημα. Σύμφωνα με τους νόμους που διέπουν την επιστήμη της συστημικής ψυχολογίας (τα συμπτώματα εξαρτώνται ή δημιουργούνται εξαιτίας της αλληλεπίδρασης με μη υγειές περιβάλλον), ο πρωτεϊνικός ιστός του κυρίως καναλιού και οι ποιότητες αλλά και η αλληλοσυμπλήρωση των πρωτεϊνών διαμορφώνονται με βάση τις πληροφορίες αλλά και την αλληλεπίδραση με τους διάφορους ιστούς που περιβάλλει, μέσα από τη συνεχή «επικοινωνία» μαζί τους με ανάλογα χημικά σήματα που δημιουργούνται από το δικό μας τρόπο αντίληψης της εξωτερικής και εσωτερικής πραγματικότητας. Η επιστήμη της βιοφυσικής μπορεί κάλλιστα να περιγράψει τα βιοηλεκτρικά δυναμικά ζωτικών οργάνων καθώς και την επίδραση ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών στην έμβια ύλη. Εκχέει το υγρό του που μεταφέρουν οι επιμέρους αγωγοί του, στο λεμφικό σύστημα, το οποίο με τη σειρά του άγει το επιπλέον υγρό των ιστών, από αυτούς προς την κυκλοφορία του αίματος. Από τη στιγμή που το υγρό των ιστών του σώματος εισέρχεται σε ένα λεμφαγγείο, ονομάζεται λέμφος. H λέμφος, δηλαδή, είναι σωματικό μεσοκυττάριο υγρό. Πρόκειται για υδατικό διάλυμα του οποίου η σύσταση καθώς και η συγκέντρωση σ΄ αυτό των διαλυμένων ουσιών κυμαίνονται σε όρια που εξυπηρετούν καλύτερα την λειτουργία των κυττάρων, και κατ΄ επέκταση του οργανισμού που απαρτίζουν. Τα κύτταρα προσλαμβάνουν από το μεσοκυττάριο υγρό όλα τα απαραίτητα συστατικά για την επιβίωσή τους ενώ αντίθετα αποβάλλουν σ΄ αυτό τα παράγωγα του μεταβολισμού τους. Συνεπώς το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί τον τροφοδότη φορέα αλλά και το μέσον-λήπτη των παραγώγων των κυττάρων. Στους ανώτερους ζωϊκούς οργανισμούς το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ αίματος και κυττάρων. Είναι κατανοητή η τεράστια σημασία της ποιότητας του διαμέσιου στο ανοσοβιολογικό μας σύστημα, επειδή ακριβώς επικοινωνεί τελικά με κάθε κύτταρο, ιστό, όργανο, τροφοδοτεί αλλά και καταγράφει όλες τις πληροφορίες που αντλεί. Η καταγραφή αυτή παίζει έναν επιγενετικό ρόλο στην εκδήλωση και την έκφραση των γονιδιωμάτων αλλά και στην κληρονομικότητα σε επόμενες γενιές. Αποτελεί τον καταγραφέα της συνείδησής μας ενώ το σώμα μας χαρτογραφεί τη συνειδητότητά μας. Τίποτα από τη ζωή μας, καμιά ενέργεια, σκέψη, λόγος, συναίσθημα, πρόθεση δεν μπορεί να κρυφτεί από το διαμέσιο, όλα καταγράφονται και δίνουν τα ανάλογα αποτελέσματά τους.

Νόημα σε όλα αυτά μπορεί να δώσει και η επιστήμη της επιγενετικής. Όταν ένα σήμα συστήνεται σε μια πρωτεΐνη και αυτό το σήμα είναι συμβατό και με αρμονία προς την πρωτεΐνη τότε αυτή αλλάζει σχήμα. Η κίνηση και η αλλαγή του σχήματος της πρωτεΐνης είναι ζωή και έκφραση συμπεριφοράς. Το σχήμα των πρωτεϊνών μπορεί να επιτρέψει ή όχι την εκδήλωση του γονιδιώματος. Καθώς ο εγκέφαλος δέχεται εξωτερικά ή εσωτερικά ερεθίσματα, η συνείδησή μας τα μεταφράζει με βάση τις πεποιθήσεις μας και από κει κι έπειτα το νευρικό σύστημα κάνει αυτή τη μετάφραση χημεία που τη διοχετεύει στο σώμα μας, και επομένως και στο διαμέσιο. Ο εγκέφαλος είναι πομπός και δέκτης. Λαμβάνει σήματα, τα συσχετίζει, τα διεγείρει και τέλος τα εκδηλώνει προς τα έξω και προς τα μέσα. Επομένως δεν είναι καθόλου τυχαία η εκδήλωση των γονιδίων μέσα από τη μεθυλίωση της κυτοσίνης του DNA και της ακετυλίωσης της ιστόνης, διεργασίες που γίνονται για επιγενετικές τροποποιήσεις του γενετικού υλικού. Σύγχρονη δημοσίευση αναφέρει: «Ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή νευρολογίας και νευροαπεικόνισης Μάριο Πολίτη του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του Βασιλικού Κολλεγίου (King's) του Λονδίνου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευρολογίας "The Lancet Neurology", βρήκαν τις πρώτες βάσιμες ενδείξεις για τον κεντρικό ρόλο που παίζει στον εγκέφαλο μια ουσία, ο νευροδιαβιβαστής σεροτονίνη, όσον αφορά τα πρώιμα -και αφανή- στάδια του Πάρκινσον. Οι αλλαγές στο σύστημα της σεροτονίνης που μπορούν να ανιχνευθούν πολύ πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων, μπορούν να αποτελέσουν ένα νέο προειδοποιητικό σημάδι για τη νόσο. Όπως δήλωσε ο Μ. Πολίτης, «η νόσος Πάρκινσον παραδοσιακά θεωρείται ότι οφείλεται σε βλάβη στο σύστημα της ντοπαμίνης, αλλά εμείς δείξαμε ότι οι μεταβολές στο σύστημα της σεροτονίνης προηγούνται, συμβαίνοντας πολλά χρόνια προτού οι ασθενείς αρχίσουν να εμφανίζουν συμπτώματα. Τα ευρήματα μας δείχνουν ότι η πρώιμη ανίχνευση αυτών των αλλαγών στο σύστημα της σεροτονίνης μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την ανάπτυξη νέων θεραπειών, που θα επιβραδύνουν και τελικά θα αποτρέπουν την επιδείνωση της νόσου Πάρκινσον». Οι ασθενείς με Πάρκινσον εμφανίζουν στον εγκέφαλο τους συσσώρευση της πρωτεΐνης άλφα-συνουκλεΐνης. (τον ίδιο ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό κυττάρων έχουμε και στον καρκίνο καθώς και γονιδιακές μεταλλάξεις). Μερικοί άνθρωποι εμφανίζουν κάποιες γενετικές μεταλλάξεις στο γονίδιο SNCA της εν λόγω πρωτεΐνης. Σε διάστημα δύο ετών, οι ερευνητές εντόπισαν δέκα άτομα από την Ελλάδα και τέσσερα από την Ιταλία με τη σπάνια μετάλλαξη στο γονίδιο SNCA και τους μετέφεραν στο Λονδίνο για μοριακή απεικόνιση εγκεφάλου (με τη μέθοδο ΡΕΤ) και άλλες κλινικές εξετάσεις. Οι μισοί είχαν εμφανίσει συμπτώματα Πάρκινσον, ενώ οι υπόλοιποι όχι. Τα στοιχεία από αυτούς τους 14 ανθρώπους συγκρίθηκαν με 65 ασθενείς που είχαν μη γενετικής αιτιολογίας Πάρκινσον, καθώς και με 25 υγιείς εθελοντές. Η συγκριτική ανάλυση αποκάλυψε ότι -λόγω της απώλειας νευρώνων που παράγουν σεροτονίνη (σε ποσοστό έως 34% σε σχέση με τους υγιείς)- το σύστημα της αρχίζει να δυσλειτουργεί στους ασθενείς με Πάρκινσον πολύ πριν την εκδήλωση των συμπτωμάτων και επίσης -πράγμα σημαντικό- πριν τις πρώτες αλλαγές στο σύστημα της ντοπαμίνης.» https://www.kathimerini.gr/1029857/article/ygeia/ygeia-epikairothta/ellhnas-neyrologos-sth-vretania-anakalyye-tis-pio-prwimes-endei3eis-parkinson-ston-egkefalo

Ταυτόχρονα, άλλη έρευνα αποδεικνύει ότι η αρχή της εκφυλιστικής νόσου ξεκινάει από το έντερο. «Η θεωρία ότι η νόσος Πάρκινσον δεν ξεκινάει στον εγκέφαλο αλλά στο έντερο, ενισχύεται από μια νέα έρευνα επιστημόνων στις ΗΠΑ, που έγινε σε ποντίκια και δείχνει ότι η τοξική πρωτεΐνη άλφα-συνουκλεΐνη σχηματίζεται στο έντερο και ταξιδεύει έως τον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου. Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης, με επικεφαλής τον καθηγητή νευρολογίας Ted Dawson, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο Neuron, διαπίστωσαν ότι η νόσος Πάρκινσον σε πειραματόζωα μπορεί να ξεκινήσει από τη δημιουργία στο έντερο τους της εν λόγω πρωτεΐνης, που αποτελεί «σήμα κατατεθέν» στον εγκέφαλο των ασθενών με τη νόσο.«Έχουμε πλέον τις πρώτες πειραματικές ενδείξεις ότι η νόσος Πάρκινσον μπορεί να ξεκινήσει στο έντερο και να ανέβει στον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου», δήλωσε ο Δρ. Dawson.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι πιθανώς ανοίγουν νέοι δρόμοι για να «φρενάρεται» η νόσος σε διάφορα στάδια, ακόμη και προτού εμφανισθούν τα πρώτα συμπτώματα. Η νόσος Πάρκινσον καταστρέφει προοδευτικά τον εγκεφαλικό ιστό, ιδίως τους νευρώνες που παράγουν ντοπαμίνη, με συνέπεια την εκδήλωση κινητικών και άλλων προβλημάτων. Χαρακτηριστικό σημάδι της νόσου, για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία παρά μόνο διαχείριση και επιβράδυνση των συμπτωμάτων, είναι η ύπαρξη συσσωματώσεων της άλφα-συνουκλεΐνης σε ανώμαλη μορφή. Με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος και το έντερο επικοινωνούν συνεχώς, οι επιστήμονες αναζητούν εδώ και μερικά χρόνια (τουλάχιστον από το 2003) την αιτία της νόσου και στο έντερο. Γενικότερα, αρκετά ερωτήματα ζητούν απάντηση, όπως γιατί μερικοί άνθρωποι έχουν συσσωματώσεις της τοξικής πρωτεΐνης στον εγκέφαλο τους, παρόλα αυτά δεν εμφανίζουν νόσο Πάρκινσον, αλλά και γιατί πυροδοτείται σε πρώτη φάση το ανώμαλο «δίπλωμα» της εν λόγω πρωτεΐνης». https://www.aftodioikisi.gr/ygeia/sto-entero-kai-ochi-ston-egkefalo-i-riza-tis-nosoy-parkinson/

Οι δυο έρευνες έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό μεν το ανώμαλο «δίπλωμα» της εν λόγω πρωτεΐνης αλλά και το γεγονός ότι αρκετοί με αυτήν την γενετική ανωμαλία δεν εμφανίζουν τη νόσο. Ταυτόχρονα αποδεικνύεται και ο σημαντικότατος ρόλος του γαστρεντερικού συστήματος στο ανοσοποιητικό με την παραγωγή σεροτονίνης στο έντερο καθώς και η άμεση επικοινωνία εγκεφάλου και γαστρεντερικού.

Άρα, το γεγονός ότι αρκετοί με αυτήν την γενετική ανωμαλία δεν εμφανίζουν τη νόσο, δείχνει ότι τα γονίδια δεν ελέγχουν την βιολογία και δεν προκαλούν ασθένειες, αλλά σχετίζονται με τις ασθένειες, μια θεώρηση που υιοθετεί επίσης η συστημική ψυχολογία για τα ανθρώπινα συστήματα. Το περιβάλλον που αναπτύσσονται τα κύτταρα, η συσχέτιση και η αλληλεπίδραση δημιουργούν τις ασθένειες. Τα γονίδια δεν εκδηλώνουν τα αποτελέσματα στη ζωή, η συσχέτιση και το περιβάλλον κάνουν δυνατή την εκδήλωση. Οι γενετιστές γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια ότι ο γονιδιακός προγραμματισμός δεν είναι πάγιος αλλά υπόκειται σε μεταλλάξεις και ότι διάφορες περιβαλλοντικές «εντάσεις» μπορούν να επιδράσουν στα γονίδια. Το 1983 απονεμήθηκε στην Mc Clintock (Αμερικανίδα γενετίστρια)το βραβείο νόμπελ για την ανακάλυψή της ότι τα γονίδια μπορούν να αλλάξουν θέση στο χρωμόσωμα σαν απάντηση σε εξωτερικά ερεθίσματα. Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Πρέπει να ερευνηθεί ο βαθμός γνώσης που έχει το κάθε κύτταρο για τον εαυτό του και πως το κύτταρο χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση με νοήμονα τρόπο για να αντιμετωπίσει τις διάφορες προκλήσεις και να κάνει τις απαραίτητες ρυθμίσεις και αναπροσαρμογές.» Χαρακτήρισε το γονιδίωμα ως ένα υπερευαίσθητο όργανο του κυττάρου που έχει την ικανότητα να αισθάνεται και να ανταποκρίνεται σε γεγονότα και καταστάσεις. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η συνείδησή μας και οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν συνοχή ανάμεσα στα πιστεύω και στην πραγματικότητα. Τα κύτταρα αναγνωρίζουν ως πραγματικότητα αυτά που εμείς τους δίνουμε. Επιπλέον, οι σκέψεις μας δημιουργούν επίσης χημικό περιβάλλον. Ό,τι σκέφτεσαι αυτό γίνεσαι. Αυτό είναι επιγενετική. Το ίδιο νόημα φέρει και το παρακάτω άρθρο για τις κυτταρικές μεταλλάξεις του οισοφάγου: «Βρετανοί επιστήμονες έκαναν μια παράδοξη ανακάλυψη, καθώς διαπίστωσαν πως τα υγιή κύτταρα των υγιών ανθρώπων φέρουν εκατοντάδες ή και χιλιάδες μεταλλάξεις, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν παθαίνουν καρκίνο, όπως θα περίμενε κανείς. Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και του Ινστιτούτου Γενετικής Wellcome Sanger, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Science, ανακάλυψαν, για πρώτη φορά, ότι μέχρι τη μέση ηλικία, τουλάχιστον ο μισός οισοφάγος των υγιών ανθρώπων φέρει κύτταρα με καρκινικές μεταλλάξεις. Η μελέτη, η οποία έγινε σε εννέα υγιείς δωρητές οργάνων που είχαν πεθάνει σε ηλικία 20 έως 75 ετών, φέρνει στο φως έναν έως τώρα κρυφό κόσμο μεταλλάξεων, οι οποίες αυξάνονται όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Καθένας μας συσσωρεύει γενετικές μεταλλάξεις στη διάρκεια της ζωής του. Όπως ανακαλύφθηκε τώρα, τα υγιή κύτταρα του οισοφάγου ενός ανθρώπου 20-30 ετών έχουν αρκετές εκατοντάδες μεταλλάξεις το καθένα, οι οποίες έχουν αυξηθεί σε πάνω από 2.000 ανά κύτταρο στη μέση ηλικία. Όμως, μόνο οι μεταλλάξεις σε περίπου δέκα γονίδια φαίνεται να είναι οι σημαντικότερες και αυτές που προσδίδουν σε ένα κύτταρο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ώστε να επεκταθεί και να καταλάβει μεγάλο μέρος του ιστού ενός οργάνου. «Στο μικροσκόπιο ο ιστός του οισοφάγου δείχνει τελείως φυσιολογικός, πράγμα αναμενόμενο, όταν προέρχεται από υγιείς ανθρώπους χωρίς ίχνος καρκίνου. Όμως όταν κάναμε γενετική ανάλυση του ιστού, πάθαμε σοκ, βλέποντας ότι στην πραγματικότητα ο υγιής οισοφάγος ήταν γεμάτος από μεταλλάξεις. Ανακαλύψαμε ότι ωσότου ένας άνθρωπος φθάσει στη μέση ηλικία, έχει πιθανότατα περισσότερα μεταλλαγμένα παρά υγιή κύτταρα», δήλωσε ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής, Φιλ Τζόουνς. «Βρήκαμε ότι οι γενετικές μεταλλάξεις που σχετίζονται με τον καρκίνο είναι εξαπλωμένες στους φυσιολογικούς ιστούς, αποκαλύπτοντας έτσι πώς τα κύτταρά μας μεταλλάσσονται, ανταγωνίζονται και εξελίσσονται για να αποικίσουν τους ιστούς μας όσο γερνάμε. Δεδομένης της σημασίας αυτών των μεταλλάξεων για τον καρκίνο, είναι αξιοσημείωτο ότι έως τώρα αγνοούσαμε την έκταση αυτού του φαινομένου», πρόσθεσε ο γενετιστής δρ Ινίγκο Μαρτινκορένα. Το βασικό ερώτημα -και το παράδοξο- είναι γιατί αυτά τα μεταλλαγμένα κύτταρα, τα οποία πολλαπλασιάζονται ταχύτερα από τα φυσιολογικά και έτσι σταδιακά κατακτούν ένα όργανο όπως ο οισοφάγος, δεν «μεταφράζονται» σε καρκίνο και τι είναι αυτό που τα εμποδίζει να δημιουργήσουν ένα καρκινικό όγκο. Ο καρκίνος προκύπτει από μεταλλάξεις κυττάρων. Εκτιμάται ότι χρειάζονται πέντε έως δέκα μεταλλάξεις - κλειδιά σε ένα υγιές κύτταρο για να μετατραπεί σε καρκινικό. Μερικές από αυτές τις μεταλλάξεις μπορεί να προκληθούν από το περιβάλλον (ηλιακή ή άλλη ακτινοβολία, χημικές ουσίες, καπνός τσιγάρου, αλκοόλ κ.ά.), ενώ άλλες από τον ίδιο τον οργανισμό χωρίς εξωτερική αιτία. «Επειδή κάποιος έχει μεταλλάξεις που σχετίζονται με τον καρκίνο, δεν σημαίνει ότι πραγματικά έχει κακοήθεια», δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο βιολόγος του καρκίνου δρ Σκοτ Κένεντι του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον. Γιατί, λοιπόν, ο καρκίνος δεν είναι πιο συχνός αφού μέσα μας κρύβονται τόσες αφανείς μεταλλάξεις; Μια πιθανή εξήγηση, κατά τους ερευνητές, είναι ότι μέσα στο σώμα κάθε ανθρώπου, όπως σε κάθε οικοσύστημα, διεξάγεται ένας αδιάκοπος αόρατος «πόλεμος» ανάμεσα σε «καλές» και «κακές» μεταλλάξεις (κάτι ανάλογο με τον «πόλεμο» μεταξύ των βακτηρίων). Σε ένα σώμα που παραμένει υγιές, πιθανώς οι αβλαβείς μεταλλάξεις έχουν -ακόμη τουλάχιστον- το πάνω χέρι. Η πιθανότητα αυτή ανοίγει νέες θεραπευτικές δυνατότητες για το μέλλον. Πηγή:www.lifo.gr»

Να σημειώσουμε ότι το ανθρώπινο σώμα σε τακτά διαστήματα ανανεώνει τα κύτταρά του, καινούρια ερυθρά αιμοσφαίρια κάθε 120 ημέρες, τα επιθυλιακά κύτταρα του βλενογόνου του στομάχου αντικαθίστανται κάθε δύο εβδομάδες, τα κύτταρα της επιδερμίδας μας επίσης ανανεώνονται, το έντερο, ο εγκέφαλος μέσω της πλαστικότητας αναδιαμορφώνεται, τα κόκαλα με τους οστεοβλάστες, τα μαλλιά, τα νύχια κτλ. Πως να εξηγήσουμε για παράδειγμα τη χρόνια γαστρίτιδα που δημιουργεί φλεγνομή στο βλενογόνο του στομάχου αφού αυτό αλλάζει κάθε 15 μέρες; Η γαστρίτιδα παραμένει ακριβώς γιατί τα μυνήματα που δέχεται το βλενογόνο δεν έχουν αλλάξει. Η ψυχολογία και το τρόπος σκέψης είναι ίδιος με με αυτόν που προκάλεσε την ασθένεια. Το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα όργανα. Μας δίνεται η δυνατότητα να μένουμε πάντα υγειείς και νέοι αλλά εμείς παγιώνουμε τις απαντήσεις στα ερεθίσματα και δεν αλλάζει ο τρόπος συμπεριφοράς' επομένως, ό,τι καινούριο κι αν δημιουργηθεί θα ασθενήσει όπως και το παλιό αφού εμείς διατηρούμε και παγιώνουμε συγκεκριμένες μνήμες επικοινωνίας με τα κύτταρα, τους ιστούς και τα όργανα.

Ο καρκίνος για παράδειγμα είναι απλά ένα σύμπτωμα στο σώμα μας που μας λέει ότι για μεγάλο διάστημα στο σώμα μας δίναμε τοξικότητα ψυχολογική και βιολογική. Προκαλείται δε, από το συνεχή διχασμό του κυττάρου. Σε ένα πείραμα που έγινε in vitro επιστήμονες πήραν υγιή κύτταρα και το έβαλαν δίπλα σε καρκινικά. Περίμεναν ότι τα καρκινικά θα υπερτερήσουν και θα αρρωστήσουν και τα υγιή. Με έκπληξη διαπίστωσαν ότι τα υγιή όχι μόνο δεν αρρώστησαν αλλά μετέτρεψαν και τα καρκινικά σε υγιή. Αυτή είναι η φυσιολογική δράση, τα υγιή να επιβάλλονται στα αρρωστημένα. Η εξέλιξη και η τροπή των αποτελεσμάτων του πειράματος έγινε χωρίς να υπάρχει συναισθηματική φόρτιση από το περιβάλλον. Αν σκεφτούμε πόσα συναισθήματα δονούνται πάνω στα κύτταρά μας και ότι αυτά κατά μεγάλη αποδοχή είναι αρνητικά, καταλαβαίνουμε γιατί ο καρκίνος και κάθε άλλη ασθένεια μεταλλάσσονται και εξαπλώνονται με γρήγορο ρυθμό σε όλο το σώμα μας.

Κατά γενική ομολογία όλες οι σοβαρές ασθένειες οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις ακόμα και τα αυτοάνοσα δημιουργούνται από χρόνιες φλεγμονές εξαιτίας του στρες. Αντί να εξετάζουμε μονομερώς την κάθε περίπτωση και να προσπαθούμε να βρούμε αν φταίει το έντερο ή το συκώτι ή οι νευρώνες ή τα γονίδια καλό είναι να δούμε ολιστικά το σώμα του ανθρώπου και να εξακριβώσουμε τι τελικά δημιουργεί τις ασθένειες, ασχέτως το πώς εκδηλώνονται στον καθένα. Καθώς ο καθένας μας έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία και ιδιοσυστασία είναι φυσικό να επηρεάζονται διαφορετικά όργανα κάθε φορά. Το διαμέσιο είναι επίσης μοναδικό για τον καθένα, γιατί απλά κανένας άνθρωπος δεν είναι ίδιος με κανέναν. Αν διαφυλάξουμε αυτό υγιές μέσα από τις πεποιθήσεις, τις σκέψεις και τις πράξεις μας τότε δεν πρόκειται να αρρωστήσουμε ποτέ!!! Αυτό προϋποθέτει, σύμφωνα και με τον Αριστοτέλη στα «ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ», την διανοητική και ηθική αρετή που κάνει τον άνθρωπο ορθολογιστή και πνευματώδη.

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω δεδομένα συμπεραίνουμε ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε και ενεργούμε στην καθημερινότητά μας, ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα, το πόσο ορθολογιστές ή μη είμαστε και κατά πόσο διατηρούμε μια ηθική συνείδηση χωρίς πάθη διαμορφώνουν την ποιότητα του διαμέσιου με τα άμεσα αποτελέσματα στο σώμα και την εκδήλωση ασθενειών. Η προκατάληψη είναι επίσης μεγάλο αγκάθι στην διαμόρφωση της συνείδησης αλλά και στην αντίληψη της πραγματικότητας. Βεβαιώνεται το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος νοσεί γενικά από τον ιό της «στρέβλωσης» (το να παρουσιάζει κάποιος αυθαίρετα και συνήθως εσκεμμένα κάτι διαφορετικό από ό,τι είναι, συνήθως προς το χειρότερο ή έτσι όπως τον συμφέρει), που διαθλά την πραγματικότητα, την παραμορφώνει, τη διαστρεβλώνει και τέλος την εκφυλίζει. Η σημερινή εποχή δε, βρίθει τέτοιων εκφυλιστικών φαινομένων σε όλα τα πεδία και στα διάφορα συστήματα αναφοράς. Ο ιός βέβαια, είναι καθαρά νοητικός αλλά επιφέρει τα αποτελέσματά του σε όλο το είναι μας, ψυχή αλλά και σώμα μέσα από τις σύγχρονες εκφυλιστικές νόσους. Όσο θα μας διέπει μια ανορθόδοξη λογική, μη υγιής και στρεβλωμένη τέτοιες «στρεβλώσεις» και εκφυλιστικές ασθένειες θα παρατηρούνται και στην εκδήλωση της βιομάζας μας. Η στρέβλωση συνίσταται στην ελλειπή κατανόηση και παραποίηση των πραγμάτων ενώ η προκατάληψη σε στερεωμένες πεποιθήσεις που δεν ανοίγουν δρόμους για την αληθινή διάσταση του ανθρώπου αλλά κλείνουν. Τα αποτελέσματα της στρέβλωσης και ενός μη υγιούς νου αποδεικνύονται περίτρανα και στο παρακάτω άρθρο που απεικονίζει τα υψηλά ποσοστά σωματικής ασθένειας και πρόωρου θανάτου σε άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια. https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/psyxikes-diataraxes/sxizofreneia/5140-simfona-me-nea-meleti-i-sxizofreneia-den-epireazei-mono-ton-egkefalo-alla-kai-to-soma.html

Όταν ο άνθρωπος καταφέρει νοητικά να θεραπευτεί τότε θα δούμε τις πραγματικές διαστάσεις του και τις δυνάμεις του. Όλοι γνωρίζουμε ότι το πνεύμα δεν έχει χρόνο, δεν γερνάει. Οι πεποιθήσεις μας όμως και η προσοχή μας εστιάζεται στη φθαρτότητα του σώματος αλλά και γενικά σε μάταια και θνησιγενή πράγματα και όχι στην ουσία των πραγμάτων. Δεν έγινε ο άνθρωπος για τα πράγματα, τα πράγματα όλα έγιναν για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι πάνω από όλα πνεύμα. Πότε θα εννοήσει και αρχίσει να το χρησιμοποιεί προκειμένου να υποτάξει το σώμα;

Τα υγρά του διαμέσιου δεν φαίνονται στις συνήθεις διαδικασίες απεικόνισης και επεξεργασίας των ιστών γιατί είναι πολύ «λεπτά», διάφανα σε σχέση με άλλα υγρά του σώματος αφού επεξεργάζονται τόσο λεπτές νοητικές λειτουργίες και συναισθήματα. Αποτελούν τα ενεργειακά κέντρα του σώματος. Για το λόγο αυτό οι ψυχολόγοι και άλλοι ψυχοθεραπευτές αποδίδουν συγκεκριμένες ασθένειες σε συγκεκριμένη ψυχοπαθολογία. Γνωρίζοντας ποιο όργανο πάσχει μπορούν να ανιχνεύσουν τα ψυχολογικά προβλήματα, τη λάθος στάση ζωής του ατόμου, κτλ. Το σώμα μας εκτός από βιολογική έχει και ενεργειακή ανατομία.

Όταν πεθαίνουμε τα ζωτικά μας όργανα παύουν να λειτουργούν και χάνουν την ενέργειά τους η οποία συγκεντρωμένη πλέον συσσωρεύεται ως η «ουσία» της ζωής μας και φεύγει από το νεκρό οργανισμό. Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι η ενέργεια ποτέ δε χάνεται, αλλά ανακυκλώνεται. Η ποιότητα του διαμέσιου μπορεί να αλλάξει ακόμα και τις τελευταίες στιγμές της ζωής μας. Ας μην ξεχνάμε ποτέ τον ληστή στον σταυρό… Δεν είναι λίγες και οι μαρτυρίες που άνθρωποι θεραπεύτηκαν από θανατηφόρες ασθένειες την ύστατη στιγμή λόγω αλλαγής στάσης ζωής…..

Η επιστήμη έχει ακόμα πολλά να ανακαλύψει για την αλληλεξάρτηση σώματος – πνεύματος προκειμένου να αυξήσει όχι μόνο τη βιωσιμότητα αλλά και το ευδόκιμο του σώματος προς την αύξηση του ορίου ηλικίας της ανθρώπινης ζωής, θέμα που αποτελεί τη φιλοσοφική λίθο της επιστήμης…

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ, ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ,ΘΕΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ , ΙΑΤΡΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΠΗΓΕΣ

https://www.oanagnostis.gr/%CE%BF-jim-al-khalili-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9/

http://www.kathimerini.gr/1015341/article/epikairothta/episthmh/o-egkefalos-anixneyei-to-magnhtiko-pedio

http://mobile.enet.gr/m?id=106155

https://psychotherapia.gr/v2/%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B8%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-dna/