ΔΙΠΟΛΟ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑ

Η Συστημική Ψυχολογία και η Συστημική ευρύτερα, βρίσκεται πλέον στην πορεία της για την επόμενη βαθμίδα της που είναι η Μεγασυστημική, με τα Μεγασυστήματα να αποτελούν το νέο ανεξερεύνητο πεδίο που έρχεται να μπει στο μικροσκόπιο της επιστήμης. Αποκαλύπτεται έστω αμυδρά, αφού δεν έχουμε πολλά στοιχεία γι αυτόν, λοιπόν, ένας καινούργιος χώρος που καλεί την επιστήμη, με ένα άγνωστο, προς το παρόν αντικείμενο έρευνας. Και αυτό γιατί μόλις ανακαλύφθηκε, αλλά, είναι κυριολεκτικά, μια αιφνιδιαστική πραγματικότητα, που προυπήρχε, υπάρχει γύρω μας και αναδιαμορφώνει την αναζήτηση και έρευνα της επιστήμης σε μια πιο αναλυτική και ουσιαστική κατεύθυνση.

Το βασικότερο ζήτημα που προκύπτει και πρέπει να δούμε,είναι ότι τα μεγασυστήματα, αν και εμφανίζονται ώς επόμενο και απαραίτητο στάδιο, για να αντιληφθούμε τις διαστάσεις και τον ορισμό του σύμπαντος, απέχουν εκπληκτικά, μπορούμε να πούμε, από την έννοια σύστημα, έχοντας το δικό τους ανώτερο επίπεδο, τέλειο, κατά κάποιον τρόπο, για την προσωρινή μας αντίληψη γι αυτά, σαφώς υπεράνω από την συστημική μορφή του που γνωρίζουμε, αλλά, σίγουρα έχοντας κάποια συνδετικά στοιχεία με τα συστήματα που ζούμε, μέσα απο την αλληλεπίδραση και σύνδεση μαζί τους.

Σαν ανώτερη βαθμίδα, τα Μεγασυστήματα, “επιβάλλουν” στα συστήματα, μέσα απο την ενεργειακή σύνδεση που αποδεδειγμένα, έχουν με αυτά, την πορεία εξέλιξης τους (των συστημάτων), ώστε να περάσουν στο επόμενο στάδιο και προοπτική τους. Το ερώτημα που προκύπτει, είναι τι συνδέει και ενέχει τις δυο αυτές βαθμίδες, μεταξύ τους; Η ενεργειακή επίδραση και ύπαρξη των Μεγασυστημάτων στα συστήματα, είναι το πρώτο στοιχείο που έχουμε για την υπόσταση των Μεγασυστημάτων, ενώ το δίπολο με τις άπειρες διαστάσεις του, αποτελεί και την πρώτη ισχυρή ένδειξη της υπόστασης των Μεγασυστημάτων, που καθορίζουν την δομή και την λειτουργία των συστημάτων. Ένα δίπολο, Μεγασυστημάτων και Συστημάτων, μέσα απο την ενεργειακή ύπαρξη των πρώτων και την υλική υπόσταση, χώρο εφαρμογής αυτής της ενέργειας, των δευτέρων εμφανίζεται μπρος στην επιστήμη....

Για να κατανοήσουμε την διπολική σχέση των Μεγασυστημάτων και των Συστημάτων, πρέπει να ασχοληθούμε, βασικά, με ένα από τα μεγαλύτερα δίπολα που υπάρχουν στην συμπαντική υπόσταση και είναι το “Είναι” και το “Γίγνεσθαι”, το ακίνητο και το εν εξελίξει. Τα Μεγασυστήματα κατέχουν, σαφώς, τον χώρο του “Είναι” και τα Συστήματα, τον χώρο του “Γίγνεσθαι”, αφού η ενεργειακή ύπαρξη των Μεγασυστημάτων, χωρίς φθορά, εφαρμόζεται στα Συστήματα που συνεχίζουν να εξελίσσονται, όταν αυτό είναι ουσιαστικά και η λειτουργική τους μορφή. Μπορούμε να δούμε έτσι, ότι τα Μεγασυστήματα λειτουργούν ως ”Είναι” καθώς, η ενεργειακή τους μορφή, δεν αλλοιώνεται, όπως παραδέχεται η επιστήμη,( η ενέργεια δεν χάνεται και υπάρχει για πάντα), ενώ τα Συστήματα, είναι το “Γίγνεσθαι”, έχουν υλική και φθαρτή υπόσταση, ως εξελλισόμενα, όπως προαναφέραμε. Το ένα (το Μεγασύστημα), παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένο, σε μια ιδανική μορφή και το άλλο, το Σύστημα, γίγνεσθαι, διαμορφώνεται, προκειμένου να φτάσει στην εξελικτική του πορεία, σε μια μεγασυστημική μορφή.

Το να εννοήσει ο λογικός άνθρωπος ένα μεγάλο και ανώτερο επίπεδο ύπαρξης σε μια συμπαντική διάσταση, απαιτεί πρώτα από όλα, μια καλύτερη και πιο ενημερωμένη προσέγγιση των υπαρχόντων δεδομένων που λειτουργούν γύρω μας και αποκαλύπτουν την ύπαρξη των Μεγασυστημάτων. Δεδομένα που όπως μόλις προαναφέραμε συνδέουν το χώρο των Μεγασυστημάτων με την συστημική μορφή του κόσμου που γνωρίζουμε. Η λειτουργική υπόσταση πολλών δεδομένων γύρω μας κρύβει μια “αόρατη” για μας έκφραση της μεγασυστημικής διάστασης την οποία επιδιώκουμε να ανακαλύψουμε. Η μελέτη αυτών των δεδομένων, θα μας φέρει πιο κοντά,στον κόσμο των Μεγασυστημάτων. Η συστημική αντίληψη κάνει δειλά βήματα στο φαινόμενο αυτό σε ένα καινό προς το παρον πεδίο όπου η συστημική μας γνώση, η καλούμενη λογική, μας “εμποδίζει” να δούμε τη μεγασυστημική διάσταση των πραγμάτων, μέσα απο την υπαγωγή της στην συστημική νομοτέλεια που την καθορίζει. Πρέπει, λοιπόν, να ξεκινήσουμε να αναλύουμε αυτά που γνωρίζουμε και δεν γνωρίζουμε και παίζουν τον καταλυτικό ρόλο στην συστημική υπόσταση του κόσμου μας, ως κοινά και εισαγωγικά στοιχεία, στην επόμενη εξελικτική στάση του συμπαντικού Είναι, μέσα απο μια υπερλογική, που πλέον αναζητά η επιστήμη και που μόνο η κατανόηση των Μεγασυστημάτων μπορεί να μας δώσει.

Το δίπολο, ή καλύτερα τα δίπολα που γνωρίζουμε, το άγνωστο σύμπαν που συνεχώς ανακαλύπτουμε, το άγνωστο και ανέλεγκτο μποζόνιο του Χίγκς με τον καταλυτικό του ρόλο στην δομή του κόσμου, αποτελούν τις ενδεικτικές πύλες εισόδου στον κόσμο των μεγασυστημάτων και είναι το πεδίο που θα ασχοληθούμε σε αυτή την έρευνα, προκειμένου να διαγνώσουμε, την υπαρξιακή υπόσταση της ανώτερης βαθμίδας της Συστημικής.

Μια μεγάλη ιδιότητα σύνδεσης του Μεγασυστήματος με τη συστημική μας γνώση, λοιπόν, κι ένα αρχικό μέσο για να προσεγγίσουμε τα Μεγασυστήματα, αποτελεί το δίπολο, που είναι το βασικό και μεγάλο στοιχείο σύνδεσης των δύο, που μπορούμε να επιχειρήσουμε να αναλύσουμε. Μια σειρά απο γνωστά δίπολα, θα μας βοηθήσουν να προσεγγίσουμε την έννοια δίπολο, με ένα άλλο τρόπο, ώς σημείο εισόδου στα Μεγασυστήματα.Το αρσενικό και το θηλυκό, το συνειδητό και το ασυνείδητο, η μέρα και η νύχτα, η ενεργητικότητα και η παθητικότητα, το πνεύμα και η ύλη, το άσπρο και το μαύρο, η λευκή σελίδα και το μελάνι, κλπ, έρχονται μέσα απο την αρχαιότητα, την φιλοσοφία και την επιστήμη να μας ανοίξουν το πεδίο αναγνώρισης της υπόστασης των Μεγασυστημάτων.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΟΥ ΩΣ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η αναγνώριση από την επιστήμη, ότι ο χρόνος διαγράφει κυκλικές τροχιές, είναι αυτή που την “ανάγκασε” στην αναγνώριση της αρχαίας γνώσης που κατέχει η φιλοσοφία. Τα στοιχεία που το αποδεικνύουν, έρχονται να γίνουν τεκμήρια αυτής της γνώσης και αντικείμενο μελέτης των επιστημόνων, που εργάζονται πλέον, σε ένα θεωρητικό επίπεδο ώστε να προσεγγίσουν την αλήθεια. Δύο τέτοια αρχαία σύμβολα, έχουν την δυνατότητα να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε την μεγάλη έννοια του διπόλου, από αρχαιοτάτων χρόνων. Ο μαίανδρος, σύμβολο απο την αρχαία Ελλάδα, του δυτικού πολιτισμού και το γίν γιανγκ, της μυστικής ανατολής, αποτελούν την αρχαιότερη καταγραφή, και αχρονολόγητης προελεύσεως γνώση, του ανθρώπου για το δίπολο.

Μαίανδρος: Το σύμβολο της Αρχαίας Ελλάδος και η χειρώνειος λαβή

Το αρχαιότερο ελληνικό σύμβολο ο Μαίανδρος αποτελεί σύμβολο Νίκης και Ενότητας, σύμβολο του Άπειρου και της Αιώνιας Ζωής, αλλά και της αέναης πορείας μας μέσα στον κόσμο. Γέννημα των προϊστορικών χρόνων, θα αναγεννηθεί και θα πάρει την κύρια, αλλά όχι και μοναδική μορφή του, κατά τους Γεωμετρικούς Χρόνους. Εκφράζοντας το άπειρο και ατελείωτο, αλλά και την ακρίβεια και ολοκλήρωση, ο μαίανδρος, έδωσε την απόλυτη έκφραση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και γνώσης, μέσα απο την αρμονική ταύτιση των αντιθέτων, ως μεγαλύτερη υπόσταση της ανώτερης έννοιας αυτών των δυό. Σαν σύμβολο εξέφραζε την ατέρμονη ροή του χρονου όσο και την επανάληψη των χρονικών κύκλων. Η ροή της ζωής και ο θάνατος, εναλλάσονται σε μια μυστικιστική εξέλιξη, με τους μαιάνδρους να συμβολίζουν τις δομημένες δυσκολίες της ζωής, που καλείται να ξεπεράσει οξύνοντας το πνεύμα του ο άνθρωπος για να πλησιάσει το ιδανικό. Ο μαίανδρος (ή αλλιώς Ελληνικό κλειδί) αποδίδει την σημαντικότερη παρουσία του στο γενετικό υλικό (μαίανδρος-σπείρα), που από μονο του αποδεικνύει την δημιουργική και γεννεσιουργό του υπόσταση. Στην ουσία, αποδεικνύει την ανώτερη φύση του ανθρώπου, αφού, γεννά την ζωή και συμμετέχει στην δημιουργική έκφραση.

ΤΟ ΓΙΝ ΓΙΑΝΓΚ

Στην ανατολή και την αρχαία Κίνα, το Γιν και το Γιανγκ, αποτελεί το διπολικό δυαδικό του καλού και του κακού, ή αλλιώς, το κενό και την δημιουργία. Το κενό ήταν ο χώρος που υπήρχε για να δημιουργηθεί η ζωή, ενώ η δημιουργία το πληρώνει, συντηρώντας έτσι στο Γιν Γιάνγκ, το δίπολο αιτία γέννησης όλου του κόσμου. Το ένα συμπληρώνει και μορφοποιεί το άλλο, μέσα απο τον χώρο και την δημιουργία, το χάος και την τάξη. Θετικό το Γιάνγκ και αρνητικό το Γιν, γίνονται οι δύο μαγνητικοί πόλοι, που χωρίς αυτούς, δεν υπάρχει ενέργεια. Η σφαιρική μορφή του Γιν Γιάνγκ, εκφράζει την αέναη κίνηση, την αιώνια ροή του Ηρακλείτου “τα πάντα ρει”. Η αρμονική συνύπαρξη των δυο αντιθέτων, υποννοούν την ισορροπία και την δημιουργία. Ο φυσικός κόσμος που γνωρίζουμε όσο και ο μεταφυσικός, υπερφυσικός ή άγνωστος κόσμος, ενυπάρχουν γύρω μας, μέσα μας, παρά το ότι εμείς δεν βλέπουμε αυτή τη διάσταση της ύπαρξης.

Το Γίν, η γήινη υπόσταση, το θηλυκό, το κρύο το σκοτάδι, η σελήνη, το νερό, αποτελούν το ένα τμήμα του διπόλου ενώ το Γιάνγκ, συμβολίζει τον ήλιο,το αρσενικό, το φως αλλά και την ενέργεια. Στο Γίν, έχουμε την σκέψη, την συστολή, την ηρεμία, το κρύο, την αθωότητα,ενώ στο Γιάνγκ έχουμε την πράξη, την κίνηση, την εξέλιξη, την ζέστη, τον αέρα. Η συμπληρωματική τους,δε, υπόσταση, δίνουν την τάξη και την παραγωγικότητα, μέσω της αρμονίας, σε μια ισορροπία των δυο δυνάμεων .

Η ΑΡΧΑΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΠΟΛΑ

Η επιστήμη πλέον, αναζητά συνειδητά, όπως επίσημα παραδέχεται, την βοήθεια της φιλοσοφίας, για να εξηγήσει και εννοήσει τα ακατανόητα με την λογική, στοιχεία ανωτέρων ενεργειακών πεδίων που η φιλοσοφία υποστηρίζει ότι υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια. Γι αυτό ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος και η Ελεατική Σχολή, έρχονται να συνδέσουν και ερμηνεύσουν ότι η λογική μας, δεν κατανοεί, μια διαφαινόμενη υπερλογική. Οι διπολικές αντίθετες έννοιες, μπορούν να βρούν έτσι μια ανώτερη εξήγηση, μια υπερλογική πραγματικότητα, που καλούμαστε να δούμε.

“Ουδέν κακόν αμιγές καλού” και “κακόν και αγαθόν ταυτόν εστί” : Δυο αρχαίες ρήσεις που μας λένε ότι το κακό δεν είναι χωριστό από το καλό ενώ οι δυο αυτές αντιθετικές έννοιες αποτελούν ένα δίπολο και πάλι, όπου το ένα μέρος δεν μπορεί να είναι χωριστό από το άλλο, αλλά συμπληρώνουν και ενέχουν μια μεγαλύτερη έννοια, που η λογική μας δεν μας αφήνει να κατανοήσουμε ακόμη. Δηλαδή δεν μπορεί να υπάρχει κακό που να μην εμπεριέχει καλό. Το καλό και το κακό ως ένα, αποτελούν ένα μεγασύστημα, μια οντότητα ανώτερη της γνώσης μας. Το καλό και το κακό είναι το ίδιο καθώς η έννοια “καλό” όσο περισσότερο εκφυλίζεται και χάνει την ισορροπία της οδηγείται προς το κακό. Η ρύθμιση της έντασης, της εξατομικευμένης διάκρισης με σοφία και ανά περίπτωση ανάμεσα στο δίπολο καλό – κακό ορίζεται από το μεγασύστημα, δηλαδή την ενέργεια που διαχέεται και που ορίζει μέσα από όλα τα διακριτά μέσα που διαθέτει τη στάθμιση του διπόλου.

Ο ΠΥΘΑΓΌΡΑΣ ΚΑΙ ΤΑ 10 ΖΕΥΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ

Ο Πυθαγόρας με τα δέκα ζεύγη των αντιθέτων του, έθεσε ένα καλό πεδίο για να εισχωρήσουμε καλύτερα στον κόσμο του διπόλου και απο αυτόν, στα Μεγασυστήματα.

Είναι ένα θέμα έρευνας η δημιουργικότητα σε ένα χώρο εξέλιξης και δράσης της ενέργειας που εμφανίζεται απο το δίπολο, όπως η γέννεση, ο πολλαπλασιασμός με τα αναδυόμενα γινόμενα τείνουν να έχουν μια ανώτερη διάσταση απο αυτή που αντιλαμβανόμαστε, και ίσως, έχουμε παρεξηγήσει. Κι εδώ, πρέπει να συμπληρώσουμε και πάλι, ως μέσο ανάλυσης και επεξήγησης των ανωτέρων αυτών σταδίων που η επιστήμη μόλις εισχωρεί, την αποδοχή απο την επιστήμη, ότι η φιλοσοφία, είναι πλέον, η μόνη διέξοδος και λύση, για να πλησιάσουμε τα ανώτερα πεδία, με πρώτο τα Μεγασυστήματα, στην κατανόηση αυτών των βαθμίδων που βρίσκονται πάνω απο τα συστήματα που έχουμε μάθει έστω μερικά, να λειτουργούμε.

Η διάσταση των διπόλων, ή αντιθέτων, κατά τον Πυθαγόρα ξεκινάει από μια αρχική θέση του, όπως και των Ελεατών φιλοσόφων, επιστημόνων, ότι το Ένα, αποτελεί την αρχική πηγή, όλων και οδηγεί στα ακολούθως γενόμενα. Για τους Πυθαγόρειους, λοιπόν, όλα ξεκινάνε απο το Ενα και την διαίρεση του, με τους αριθμούς που προκύπτουν απο αυτό το Ενα. Αυτό το Ενα, γίνεται δύο όπως λέει και ο Αριστοτέλης, στο έργο του “Μετά τα Φυσικά”, εκεί όπου είναι και η βάση των αντιθέτων, που προέκυψαν από την διαίρεση αυτή, άλλη μια απόδειξη της υπερσυστημικής υπόστασης του διπόλου. Η μυστική υπόσταση όλων των αριθμών, που προέρχονται απο το Ενα, αποδέχεται μια γέννεση, που προήλθε απο το αρχικό Ενα, μια φιλοσοφοφική όσο και πνευματική αρχή, όπου λέει ότι όλα προήλθαν απο ένα ανώτερο Ον που είναι μοναδικό και πηγή των πάντων.

Βασική αρχή, εδώ έχουμε το ότι όλα είναι αριθμοί, όπως έλεγε ο Πυθαγόρας και ότι όλα, ιδέες, μορφές και υπάρξεις, προέρχονται απο την ανάλυση και διαίρεση αυτών των αριθμών, προερχόμενα απο το άλλο δίπολο το ένα και το μηδέν στο καλούμενο 10, που δίνει επίσης μια υπερλογική διάσταση των πραγμάτων. Κάτι που αποδεικνύεται, απο την μαθηματική υπόσταση του σύμπαντος, με αριθμητικές και λογικές δομές των πάντων, που δεν υπάρχουν σε μια χαοτική μορφή, όπως μέχρι πρόσφατα, πιστεύαμε. Μόνο με αυτό τον τρόπο ,θα μπορέσουμε να εννοήσουμε την μορφή και δομή του σύμπαντος, που αποδεικνύεται ως έργο ενός μεγάλου και ιδιοφυούς δημιουργού των πάντων. Τα μαθηματικά και η φιλοσοφία, γίνονται η δίοδος για να εννοήσουμε το μεγάλο έργο που εμείς καλούμε σύμπαν, εννοώντας, αυτό που εμπεριέχει τα πάντα.

Μια ανατρεπτική πραγματικότητα, έρχεται να απομηθοποιήσει και ξεπεράσει την έως τώρα αντίληψη της επιστήμης, ότι όλα προήλθαν τυχαία, απο το Bing Bang, την μεγάλη έκρηξη, επαναφέροντας μια θεοφιλοσοφική αντίληψη, ότι όλα δημιουργήθηκαν απο ένα ανώτερο Ον, που έφτιαξε τον κόσμο. Κι αυτό σημαίνει ότι ο αριθμός ένα, ή καλύτερα το Ενα Ον, των Ελεατών και του Πυθαγόρα, είναι ο δημιουργός όλων των μορφών ύπαρξης και ζωής στο σύμπαν. Κάτι που η σύγχρονη επιστήμη, δυσκολεύεται ακόμη να παραδεχτεί....Έχουμε λοιπόν, ένα Ον, που το ίδιο είναι η ιδέα και ο χώρος , ή όπως γνωρίζουμε και αποδεχόμαστε πια, το “Είναι” και το “Γίγνεσθαι”, της δημιουργίας του κόσμου. Και αυτό έρχεται να αποδείξει την καταλυτική δράση του καλούμενου μποζονίου του Χίγκς, της ενεργειακής μονάδας, σε μια υπερσυστημική υπόσταση του, που καθορίζει την ύπαρξη και αντίληψη όλων των όντων και μη όντων, στο σύμπαν, σε μια αδιαίρετη σύνδεση της ιδέας και της υλοποίησης της, σε ό,τι υπάρχει.

Καταρρίπτεται έτσι, πανηγυρικά η εξέλικτική θεωρία όπως δεχότανε μέχρι πρόσφατα, η επιστημονική κοινότητα, και αναγνωρίζεται μια Οντότητα, ασχέτως πως ονομάζεται, πηγή και πεδίο των πάντων. Η Ελεατική Σχολή, όπως και ο Πυθαγόρας, μιλάνε για το Ένα Ον, που είναι ακίνητο και εν κινήσει. Η κίνηση διαδραματίζεται εντός ενώ το ίδιο είναι ακίνητο. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με το απλό δίπολο, το οποίο αποτελεί μια οντότητα ολοκληρωμένη, ακέραια, ένα και μέσα σε αυτό συμβαίνει η κίνηση. Όλα στο σύμπαν είναι κατ' εικόνα και ομοίωση του Ενός Οντος, όπως ακριβώς και το δίπολο. Μια σχέση που η τωρινή λογική μας δεν μπορεί να εννοήσει, γι αυτό χρειάζεται η υπερλογική που υπάρχει ως ανάγκη, για την κατανόηση των Μεγασυστημάτων, όσο και του δίπολου του χώρου και του χρόνου..Στη σχέση ατόμου και Είναι, πολλαπλού κι Ενός-Όλου, ο πυθαγόρειος αριθμός δεν είναι διόλου μια απλή ποσότητα: είναι ένα αρμονικό διάστημα. Αυτή ακριβώς η έννοια του αρμονικού διαστήματος αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε επιστήμης και κυρίως αυτής του κόσμου ολάκερου. Αυτή ήταν και η αρχή της Ελεατικής Σχολής.

Στις αρχές του Πυθαγόρα, το πυρ, ήταν το αιώνιο περίβλημα του σύμπαντος, όσο και το κέντρο του, ενώ στη μέση έχουμε τον κόσμο, την δημιουργία. Επίσης, πίστευε στην διπλή υπόσταση, ή καλύτερα, σε δυο αντίθετες δυνάμεις, ένα δίπολο, δηλαδή, που ονόμαζε την μία αγαθή που καλούσε Μονάδα, Φώς, ορθόν, ίσον και σταθερό, ευθύ, ενώ την άλλη την ονόμαζε Σκότος, άνισο ασταθές και γι αυτό κακή, ελλειπής ή χώρο εξέλιξης, ως αιτία της κίνησης και της δημιουργίας.

Με τα δέκα δίπολα του Πυθαγόρα, μπορούμε να οριοθετήσουμε μια βάση, που μπορει να μας οδηγήσει στην καλύτερη εννόηση του αιώνιου διπόλου. Σε αυτά τα δέκα ζευγάρια, βάσιζε όλο το νόμο των αντιθέτων, ως αιτία κάθε κίνησης και δημιουργίας.

1)Δεξιό-Αριστερό 2) Άρτιο-Περιττό 3) Θερμό-Ψυχρό 4) Σκληρό-Μαλακό 5) Φως-Σκότος 6) Άρεν-Θήλυ 7) Αγαθό-Κακό 8) Τετράγωνο-Επίμηκες 9) Ακίνητο-Κινούμενο 10)Υγρό-Ξηρό.

Στην πρώτη διπολική σειρά, έχουμε το δεξιό και το αριστερό: Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, παραδείγματος χάριν,αποτελείται απο δυο μέρη, το αριστερό, έδρα της ηλεκτρικής ενέργειας, ως αρσενική υπόσταση ενώ στο δεξιό, έδρα της μαγνητικής ενέργειας, το θηλυκό και εν εξελίξει τμήμα. Ο ηλεκτρομαγνητισμός, αναγνωρίζεται πια, ως η κινητήρια δύναμη των πάντων στον κόσμο μας.

Στην δεύτερη σειρά διπολων, έχουμε το άρτιο και το περιττό: Το άρτιο, υποδηλώνει τις ισορροπημένες δυνάμεις, το ολοκληρωμένο οικοδόμημα, ηλεκτρικές και μαγνητικές δυνάμεις, ενώ στο περιττό, έχουμε την ανισόρροπη- μη ολοκληρωμένη υπόσταση της φύσης, όπου υπάρχει εναλλαγή της επικράτησης των δυνάμεων, στα πλαίσια της συνεχιζόμενης δημιουργίας και εξέλιξης.

Στην τρίτη δυάδα διπολων έχουμε το θερμό και το κρύο: Το θερμό συμβολίζει την κίνηση, την μοριακή ηλεκτρική δόνηση, ενώ το κρύο, είναι σταθερό και ελέγχεται από τις μαγνητικές δυνάμεις.

Στην τέταρτη δυάδα, έχουμε το σκληρό και το μαλακό: Η ουσία, το Όλον, είναι σκληρή, δηλαδή, αμετακίνητη ενώ ο κόσμος, το μαλακό, δέχεται αλλαγές και μετατοπίσεις, λόγω της μαλακής σαν εύπλαστη ουσία, υπόστασης του.

Στην πέμπτη δυάδα, έχουμε το φως και το σκοτάδι: Έχουμε, δηλαδή, μια δύναμη κίνησης, το φώς, σε ένα χώρο που ονομάζεται αιθέρας, και καλείται σκοτάδι. Κι εδώ έχουμε μια εφαρμογή του αδιαίρετου διπόλου που ενυπάρχει στα δύο μέρη, καθώς, φώς δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει σκοτάδι σε αυτό, όπως και σκοτάδι δεν σημαίνει ότι δεν έχει φώς. Η δόνηση, καθορίζει την υπόσταση τους, αν και διαφορετικά στο καθένα, καθιστώντας τα εξαρτούμενα απο την δόνηση αυτή.

Στην έκτη δυάδα αντιθέτων, έχουμε το αρσενικό και το θηλυκό: Η ηλεκτρική υπόσταση του αρσενικού, όπως έχουμε προαναφέρει και η μαγνητική υπόσταση του θηλυκού. Η δόνηση του αρσενικού με την ηλεκτρική ενέργεια, έλκεται απο το θηλυκό μαγνητισμό, με την γνωστή πια σε όλους, ηλεκτρομαγνητική δύναμη, που αποτελείται από τα δυο μέρη.Υπενθυμίζουμε την αμφιφυλία όλων των όντων όπως παραδέχεται η επιστήμη, ότι όλοι έχουμε μέσα μας το αρσενικό και το θηλυκό, σε επικρατούσες δυνάμεις.

Στην έβδομη δυάδα, έχουμε το καλό και το κακό: Η αγαθή υπόσταση της θείας φύσης του ανθρώπου, με το κακό να μας απομακρύνει από την θεική μας φύση υπάρχουν μαζί. Το ένα μας ενώνει ενώ το άλλο μας διχάζει. Το καλό μας καλεί σε μια αρμονική συστημική ενότητα, ενώ το κακό διαιρεί και αποσυνθέτει, μέσω του ατομικισμού, της δύναμης της καταστροφής. Η αρχή της φυσικής ύπαρξης το ένα και η καταστροφική δύναμη το άλλο.

Στην όγδοη δυάδα, συναντάμε το ακίνητο και το κινητό: Το θείον του σύμπαντος, ως αιώνιο Είναι βρίσκεται ακίνητο, με τον χώρο του κόσμου, κινούμενη ύλη, ώς πεδίο κίνησης δημιουργίας και εξέλιξης. Αυτές οι δυνάμεις, υπάρχουν σε όλα τα στάδια και διαστάσεις του κόσμου που γνωρίζουμε όπως και αυτού που δεν γνωρίζουμε.

Στη ένατη δυάδα, συναντάμε το τετράγωνο και το επιμηκές: Το τετράγωνο, σύμβολο της τελειότητας, με τις τέσσερες πλευρές και γωνίες, να αφορούν στις τέσσερες εκδηλώσεις του αιθέρα: Τον θετικό ηλεκτρισμό ή οξυγόνο, να αντιστοιχεί στο στοιχείο της φωτιάς. Τον αρνητικό ηλεκτρισμό ή υδρογόνο, να αντιστοιχεί στο στοιχείο του νερού. Τον θετικό μαγνητισμό ή άνθρακα, να αντιστοιχεί στο στοιχείο της γης. Και τον αρνητικό μαγνητισμό, που αντιστοιχεί στο στοιχείο του αέρα. Έτσι έχουμε την απόλυτη ισορροπία, που εκφράζει το τετράγωνο μέσω της ενέργειας και των πόλων του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού, από όπου προήλθαν και προέρχονται όλα. Το επιμηκές, απο την άλλη, έχει την ανισορροπία όπου υπάρχει η πρόσθετη δύναμη που με την πρόσθεσή της στο τετράγωνο, επιμηκύνει αυτό προς μια μόνο κατεύθυνση γι αυτό και ανισόρροπο, με την μονόπλευρη δραστηριότητα του, όπου με την εναλλαγή της επικράτησης, δημιουργείται η κίνηση ή η επικράτηση της μίας δύναμης, ή του ενός πόλου.

Τέλος,στην δέκατη δυάδα, έχουμε το υγρό και το ξηρό: Η επιρροή του υγρού και του ξηρού, στην ουσία των πάντων. Το νερό ώς κρύο λειτουργεί σαν δομή μαλακή εύπλαστη και κινούμενη ενώ το ζεστό, μέσα απο την μοριακή δόνηση που επιφέρει όπως προείπαμε, την θερμότητα και διώχνει την υγρότητα μεταβάλλοντας την ουσία σε ξηρή.

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Μέσα απο τις ρήσεις του Ηράκλειτου, βλέπουμε επισης, την νομοτέλεια και τις αρχές του διπόλου που διέπουν τον κόσμο και την ουσία των πάντων:

Κόσμον τονδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έστε πύρ αείζωον.

Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλ' ήταν από πάντα και είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.

Οδός άνω και κάτω μία.

Ένας είναι ο δρόμος προς τα πάνω και προς τα κάτω.

Αγαθόν και κακόν ταυτόν.

Το καλό και το κακό, είναι ένα.

Εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα.

Τα πάντα είναι ένα και τα πάντα προέρχονται απο το ένα.

Τα ψυχρά θέρεται, θερμόν ψύχεται, υγρόν αυαίνεται, καρφαλέον νοτίζεται.

Τα ψυχρά θερμαίνονται, το θερμό ψύχεται, το υγρό ξεραίνεται, το στεγνό υγραίνεται.

Ο θεός ημέρη ευφρόνη, χειμών θέρος, πόλεμος ειρήνη, κόρος, λιμός.

Ο θεός είναι ημέρα νύχτα, χειμώνας καλοκαίρι, πόλεμος ειρήνη, κόρος λιμός.

Συνάψιες όλα και ουχ όλα, συμφερόμενον διαφερόμενον, συνάδον διάδον, και εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα.

Οι συνδέσεις είναι όλα κι όχι όλα, ομόνοια, διχόνοια, συμφωνία, ασυμφωνία, και το ένα γεννιέται απ’ όλα και από το ένα όλα.

To αντίξουν συμφέρον και εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίαν και πάντα κατ' έριν γίνεσθαι.

Το αντίθετο βοηθάει και η καλλίστη αρμονία (προκύπτει) από τα διαφορετικά πράγματα, και όλα γεννιούνται από την αντίθεση.

Πυρὸς τροπαὶ πρῶτον θάλασσα, θαλάσσης δὲ τὸ μὲν ἥμισυ γῆ, τὸ δὲ ἥμισυ πρηστὴρ· δυνάμει γὰρ (Ἡράκλειτος) λέγει ὅτι πῦρ ὑπὸ τοῦ διοικοῦντος λόγου καὶ θεοῦ τὰ σύμπαντα δι' ἀέρος τρέπεται εἰς ὑγρὸν τὸ ὡς σπέρμα τῆς διακοσμήσεως, ὃ καλεῖ θάλασσαν, ἐκ δὲ τούτου αὖθις γίνεται γῆ καὶ οὐρανὸς καὶ τὰ ἐμπεριεχόμενα· ὅπως δὲ πάλιν ἀναλαμβάνεται καὶ ἐκπυροῦται, σαφῶς διὰ τούτων δηλοῖ· (γῆ) θάλασσα διαχέεται, καὶ μετρέεται εἰς τὸν αὐτὸν λόγον, ὁκοῖος πρόσθεν ἦν ἢ γενέσθαι γῆ.

Η φωτιά μετατρέπεται πρώτα σε θάλασσα· και το μισό της θάλασσας γίνεται γη και το άλλο μισό σίφουνας. (Ο Ηράκλειτος) θέλει να πει μ' αυτό πως με τη δύναμη της η φωτιά, υπό την επήρεια του θείου Λόγου που κυβερνά τα πάντα, μετατρέπεται δια μέσου του αέρα σε υγρασία, πυρήνα της όλης διάταξης του σύμπαντος, και την οποία ονομάζει θάλασσα. Από αυτήν ξαναγεννιούνται η γη ο ουρανός και ό,τι εμπεριέχουν. Το πώς ο κόσμος οδηγείται ξανά προς τα πίσω και αφανίζεται από τη φωτιά, το εξηγεί καθαρά: Η (γη) διαλύεται σε θάλασσα και φτάνει στο ίδιο μέτρο αναλογίας που ίσχυε πριν γίνει γη.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΚΒΑΝΤΙΚΗ ,ΦΥΣΙΚΗ,ΧΗΜΕΙΑ

Ο ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΣ ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Η σύγχρονη επιστήμη αποδεικνύει με νόμους και αποδείξεις, την χρήση του διπόλου,ως πηγή ζωής και ενέργειας σε όλα της τα πεδία.Φυσική, Χημεία,Μαθηματικά και οι άλλες μορφές της επιστήμης, αποδέχονται την ζωοποιό και λειτουργική υπόσταση του διπόλου, στην κοσμική υπόσταση. Σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο, που παραμπέμπει στους Πυθαγόρειους, αλλά και άλλων αρχαίων φιλοσοφικών συστημάτων η πόλωση οντολογικού χαρακτήρα αποτελεί το υπόβαθρο παραγωγικής τάξεως, της εμφανίσεως όλων των όντων. Ζευγάρια πόλων, δηλαδή, κάνουν αισθητή την πόλωση με διάφορα ονόματα και ποικίλες ιδιότητες στα διάφορα συστήματα. Το δίπολο κατά τον Ιάμβλιχο, εμαφανίζεται με τη μορφή του πέρατος και της απειρίας. Το πεπερασμένο και το άπειρο, αποτελούν τις αρχές των μαθηματικών και της μαθηματικής ουσίας. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Ιάμβλιχος “ ....Η φύση στο σύμπαν, συνεστήθει απο άπειρα και από περαίνοντα, τόσον το σύμπαν, ως ολότητα, όσον και το κάθε στοιχείο του...”

Ο ηλεκτρομαγνητισμός, αποτελεί ένα μεγάλο αποδεικτικό στοιχείο του διπολου, καθώς, ο ηλεκτρισμός έχει δίπολο θετικό αρνητικό όπως και ο μαγνητισμός ενώ στον ηλεκτρομαγνητισμό έχουμε δυο δίπολα, που συνεργάζονται μεταξύ τους...Είναι η κεντρική ενεργητική πύλη ζωής, για όλα όσα μας περιβάλλουν.

Στον ηλεκτρισμό κάθε ηλεκτρικό δίπολο έχει δύο άκρα και μετατρέπει την ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος που το διαρρέει σε ενέργεια άλλης μορφής (φως, θερμότητα, …) Τα ηλεκτρικά δίπολα είναι πηγές ρεύματος. Αντίστοιχα, το μαγνητικό δίπολο αφορά το όριο ενός ζεύγους ετερώνυμων μαγνητικών πόλων και αποτελεί το μαγνητικό ανάλογο του ηλεκτρικού διπόλου. Ο ηλεκτρισμός παράγει μαγνητικό (ηλεκτρομαγνητικό) πεδίο και ο μαγνητισμός παράγει ηλεκτρικό πεδίο.

Παρατηρούμε ότι έχουμε δύο ακέραιες μονάδες, τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, όπου και οι δύο διαμορφώνουν τα δικά τους δίπολα ενώ ταυτόχρονα το ένα εμπεριέχει το άλλο. Θυμίζει πολύ το γιν γιανγκ όπου το μαύρο ακέραιο τμήμα ενέχει ένα μικρό λευκό τμήμα και ταυτόχρονα το λευκό ακέραιο τμήμα ενέχει ένα μικρό τμήμα μαύρου σημείου μέσα του.

Στην κβαντική φυσική έχουμε τη διπολικότητα του φωτονίου όπου μπορεί να εμφανίζεται είτε ως κύμα είτε ως σωματίδιο. Είναι όμως το ίδιο φωτόνιο, το ίδιο φως, που εμπεριέχει μέσα του και τις δύο φύσεις. Επιπλέον στο παγκόσμιο συνέδριο κβαντικής φυσικής (1993) ο φυσικός φιλόσοφος Λευτέρης Καλιαμπός αποδεικνύει ότι το φωτόνιο έχει διπολική φύση με μάζα για την οποία έγραψαν ο Πλάνκ (1907) και ο Αινστάιν (1938). Και εξηγεί ότι αυτό συμβαίνει διότι το ηλεκτρόνιο απορροφώντας το φωτόνιο αυξάνει την ενέργεια όσο και τη μάζα του όπως διατυπώνεται στον νόμο Φωτονίου – ύλης όπου ισχύει η διατήρηση της ενέργειας και της μάζας του κ. Λ. Καλιαμπού.

Στη χημεία, τέλος, ένα δίπολο αναφέρεται συνήθως στον διαχωρισμό φορτίων μέσα σε ένα μόριο μεταξύ δύο ομοιοπολικά συνδεδεμένων ατόμων ή ατόμων που μοιράζονται έναν ιοντικό δεσμό. Για παράδειγμα, ένα μόριο νερού (H 2 O) είναι ένα δίπολο. Ακόμη και ένα γραμμικό μη πολικό μόριο όπως το διοξείδιο του άνθρακα (CO 2 ) περιέχει δίπολα. Υπάρχει μια κατανομή φορτίου σε όλο το μόριο στην οποία το φορτίο διαχωρίζεται μεταξύ των ατόμων οξυγόνου και άνθρακα.

Ο καταλυτικός ρόλος του μποζονίου του Χίγκς, σε ένα άπειρο σύμπαν,μπορεί να μας δώσει μια ακόμη και διαφορετική ιδέα, του διπόλου...Το άγνωστο, ακόμη, σωματίδιο αποτελεί ένα μέρος του μεγάλου διπόλου, όπου αυτή η απειροελάχιστη μονάδα, ελέγχει τον άπειρο κόσμο, καθορίζοντως την μορφή και υπόσταση όλων των μορφών που υπάρχουν, σε ένα υπερφυσικό δίπολο.

Η διπολικότητα είναι αναγκαία σε ένα ηλεκτρομαγνητικό ενεργειακό επίπεδο κατά την ύπαρξη των δύο πόλων ενός μαγνήτη με τη σχετική απόσταση μεταξύ τους καθώς η μία πλευρά έχει εντελώς άλλη υπόσταση από την άλλη και η όποια τους πρόσμιξη ή ταύτιση μπορεί να αποφέρει καταστροφικά αποτελέσματα. Ούτως ή άλλως η διαφορετική φύση των δυο πόλων είναι αυτή που επιφέρει τη γέννεση ή τη δημιουργία από την αλληλεπίδρασή τους. Το δίπολο αποτελεί μια σταθερά ύπαρξη χωρίς εξωτερικές αλληλεπιδράσεις ενώ η κίνηση που παρατηρείται μεταξύ των δύο πόλων θεωρείται εσωτερική όπως αναφέρει και η Ελεατική σχολή στην ύπαρξη του ενός όντος ακίνητου και κινητού ταυτόχρονα.

Αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη του κενού ανάμεσα στους δύο πόλους αναγκαίο για την ξεχωριστή υπόσταση του καθενός, που αποτελεί χώρο δράσης της ανταλλαγής των πληροφοριών μεταξύ των δύο πόλων. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένα πεδίο εγγραφής πληροφοριών και ένας νους που καταγράφει και κάνει πράξη αυτές τις πληροφορίες. Η συχνότητα των δονήσεων και του ρυθμού μέσα σε μια συνοχή δημιουργούν το ηλεκτρόνιο του ηλεκτρισμού και με παρόμοιο τρόπο, δημιουργείται κι ο μαγνητισμός. Η ηλεκτρική δύναμη είναι η αρσενική και η μαγνητική δύναμη είναι η θηλυκή. Έτσι, κάθε μορφή είναι απλώς ένας τρόπος κίνησης της δύναμης και η δύναμη ένας τρόπος κίνησης της αρχικής κοσμικής ενέργειας. Σύμφωνα με τον νόμο της ισορροπίας, είναι αδύνατο για μια δύναμη να επεκταθεί προς μία κατεύθυνση δίχως να αντισταθμιστεί από κάποια άλλη προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το θετικό και το αρνητικό είναι πάντα παρόντα στις εκδηλώσεις. Η δυαδικότητα όμως, που βρίσκεται σε ολόκληρη τη φύση, είναι απλά μια εκδήλωση ενότητας. Αυτό αποτελεί ακόμη ένα άγνωστο πεδίο για την ανθρώπινη έρευνα και επιστήμη.

Είναι όμως, επιστημονικά αποδεκτό πια, ότι όλα είναι αποτέλεσμα της νοητικής φύσης, ότι όλα προέρχονται από μια νόηση, ένα νοητικό Ον. Ακόμη και η ύλη η ίδια, είναι νοητικής φύσεως, αφού, πρώτα υπάρχει ως ιδέα, νοητική υπόσταση και μετά ως υλική μορφή. Και ειδικά, το κενό, υπάρχει ως μεγαλύτερη ποσότητα, σε ό,τι έχει μορφή. Για να υπάρχει η κίνηση των ηλεκτρονίων μέσα στο άτομο, προυποθέτει ένα χώρο όπου υπάρχει η κίνηση των ηλεκτρονίων, το κενό και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του όγκου του ατόμου. Η ύλη η ίδια, είναι μια σχετική πραγματικότητα, αφού περιέχει τον χώρο, το κενό, όπου υπάρχει η κίνηση.

Με την αρχή της Αντιστοιχίας ή της Αναλογίας, έχουμε μια αρμονία και μια συγκεκριμένη σχέση μεταξύ των διαφόρων επιπέδων της εκδήλωσης της ύλης. Έχουμε, δηλαδή, το επίπεδο του “άρχειν” και ένα άλλο επίπεδο του “υπάρχειν”, η διπολική σχέση του σύμπαντος ως μακρόκοσμος και του ανθρώπου, ώς μικρόκοσμος.

ΤΟ ΔΙΠΟΛΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΥΠΌΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΏΠΟΥ

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΉ ΤΟΥ ΕΚΦΡΑΣΗ

Το δίπολο όμως, εκτός απο την επιστήμη, συναντάται και στην καθημερινότητα μας, όσο και στις τέχνες, που θεωρούνται, έκφραση πολιτισμικής και νοητικής υπόστασης του ανθρώπου. Το ζευγάρι, ο άνδρας και η γυναίκα, είναι το βασικότερο δίπολο στην κοινωνία μας, που γεννά και πολλαπλασιάζεται. Ηγέτης και λαός, δάσκαλος και μαθητής και άλλα πολλά, αποτελούν δίπολα που ενυπάρχουν στην ζωή μας. Μορφή και περιεχόμενο είναι έννοιες που συγκροτούν ένα δίπολο που συναντάται σε διάφορους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας. Η τέχνη έχει τα δικά της δίπολα, που δημιουργούν τα έργα: Ιδεατό και γνώριμο, παραμορφωτικό και ρεαλιστικό, αινιγματικό και πρόδηλο,κλπ .

Ακόμη και ο λόγος, έχει διπολική μορφή. Γραπτός λόγος ή προφορικός; Κίνηση ή ακινησία; Σκέψη ή ενστικτώδης κίνηση; Σωματική έκφραση ή λέξεις; Δεν μπορουμε να πούμε τι προυπάρχει και τι ακολουθεί, τι είναι πρώτο και τι είναι δεύτερο, καθώς, εναλλάσονται και γίνονται και τα δυο, αρχή και επόμενο σε ένα υλικό δίπολο μιας συνεχόμενης εξελισσόμενης ροής. Με αυτή την έννοια, αναγνωρίζουμε, το δίπολο του σώματος και του λόγου, όπου αν το σώμα είναι το αριστερό μέρος, τότε ο λόγος είναι το δεξί, όπως έχουμε προαναφέρει για το αριστερό και δεξιό μέρος του εγκεφάλου.Το σώμα είναι το αμετάβλητο και ο λόγος μεταβάλλεται, σε μια αντιστοιχία όπως το αρσενικό και το θηλυκό.

ΕΡΕΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΖΩΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ

Η ζωή του ανθρώπου αποτελείται από δίπολα, αισθήσεων και καταστάσεων όπου μονάχα μέσα από το διπολισμό μπορεί να κατανοήσει το νόημα της ζωής και να προοδεύσει, εξελιχθεί, εννοήσει ανώτερα νοήματα. ¨Ενας άνθρωπος που ζει μόνιμα σε μια κατάσταση πλούτου ή οδύνης δεν έχει την αίσθηση της ισορροπίας. Δύναται να πλήττει, να ασφυκτιά ή να μην αντέχει την μονήρη διάσταση που βιώνει. Κοινώς, μια μονόπολη πραγματικότητα δεν εμπεριέχει την εναλλαγή που θα οδηγήσει στη συνειδητοποίηση μέσω της πολικότητας, της ανώτερης διάστασης του διπόλου που τον ενεργοποιεί ώστε να δει το εξελικτικό επίπεδο που έπεται. Νοηματοδοτείται έτσι η ζωοποιός και θαυματουργική ιδιότητα της λειτουργίας του διπόλου στον άνθρωπο και την εξέλιξή του.

Στην εφαρμογή της ψυχολογικής έρευνας διαπιστώνεται η θαυματουργική και θεραπευτική ικανότητα του διπόλου, σε ψυχολογικά και ψυχοσωματικά τραύματα. Σε συνεδρίες θεραπείας ψυχολογικών και θεραπευτικών-αποθεραπευτικών περιπτώσεων ασθενών, που διενήργησα, σε ιδρύματα και σε ατομικές και ομαδικές συνεδρίες, παρατηρήθηκε η καταλυτική όσο και ενστικτώδη ενέργεια βελτίωσης ασθενειών σε περιστατικά όπου το σόκ της ασθένειας, βρίσκει λύτρωση, στον αντίποδα της θετικής διάθεσης, των θετικών συμμετοχικών ενεργειών που αντανακλά στην θεραπεία με την κοινωνική συναναστροφή που μαλακώνει την ατομική ζημία, βλάβη που επέφερε η ασθένεια, ή το όποιο τραύμα. Ασθενείς που πάσχουν από οποιαδήποτε πάθηση, ψυχής και σώματος, εξισορροπούν με τη δύναμη του διπόλου, της αντίθετης, δηλαδή, κατάστασης, απο αυτή που βιώνουν κατά την ασθένεια τους, δημιουργώντας συνθήκες θεραπείας. Συγκεκριμένα, σε ασθενείς, νέους, ενήλικες όσο και ηλικιωμένους διαπιστώθηκε ότι στην δυσχερή κατάσταση που βρισκότανε, η δημιουργία του αντίθετου πόλου με την ευεξία, τη χαρά, θετικών αναμνήσεων και δραστηριοτήτων λειτούργησε καταλυτικά για την θεραπεία και αποθεραπεία τους. Σωματικές, ψυχικές και ψυχοσωματικές βλάβες βελτιώθηκαν ανεξαρτήτου έντασης, προέλευσης και βαθμού τραύματος μέσα από την επιρροή του διπόλου που λειτούργησε δραστικά αποδεικνύοντας ακόμη μια φορά το κυρίαρχο ρόλο του στην ύπαρξη του ανθρώπου.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δύναται και είναι ασύμμετρη, πολλές φορές, η συμμετοχή των δυο μερών, που συντελούν το θαύμα που ξεπερνάει τα όρια της αντίληψης μας, με την ανάγκη της ύπαρξης της υπερλογικής προκειμένου συμπληρώνοντάς την ελλειματική λογική μας, να βρει τις διαστάσεις της πραγματικότητας, σε έναν άλλο χώρο και χρόνο απο αυτόν που μερικώς, αντιλαμβανόμαστε. Η μαθηματική πρόσθεση του 1+ 1= 3 βρίσκει εδώ την εφαρμογή του όπως από έναν άνδρα και μια γυναίκα γεννιέται ένα παιδί. Δίπολο είναι ο άνθρωπος και ο κόσμος γύρω του όπως και ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος μας. Συνειδητό και ασυνείδητο - εξωτερικός και εσωτερικός κόσμος. Η θεωρία μας λέει ότι το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος είναι το άπειρο όπως το γνωρίζουμε. Ουσιαστικά όμως το ασυνείδητο και ο εσωτερικός κόσμος αποτελούν το πραγματικό άπειρο καθώς και τα δύο είναι ανεξερεύνητα στο εύρος τους ενώ το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος είναι περατά, γνωστά τα όριά τους. Το ασυνείδητο και ο εσωτερικός κόσμος μπορούν να κάνουν άπειρους συνδυασμούς που δεν μπορεί να κάνει το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος.

Η έρευνα αυτή, έχει ως σκοπό, να εννοήσει την υπόσταση των Μεγασυστημάτων και των Συστημάτων, σε μια διπολική σχέση, όπου αποδεικνύεται η σημαντική σύνδεση τους, ως εννιαία και δομικά δεμένη σε ένα κόσμο, μια υπόσταση, που ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ή, δεν αναγνωρίζει. Σε μια ασύμμετρη αναλογία, που δεν μπορουμε να εννοήσουμε, όταν τα μεγέθη που μάθαμε, δεν είναι τα ίδια, στην ανώτερη υπόσταση τους, όπου ισορροπούν, μέσω της αλληλεπίδρασης τους. Αποδεικνύεται έτσι, ότι η γνώση και η λογική μας, παραμένει μερική και ελλειπής, όσο δεν εννοούμε τον κόσμο των Μεγασυστημάτων. Η υπερλογική και ο συνδυασμός της επιστήμης, με την αρχαία γνώση της φιλοσοφίας, γίνεται μονόδρομος, για να προχωρήσουμε στην λειτουργική προοπτική της πραγματικής υπόστασης του κόσμου και του σύμπαντος.

Εναπόκειται στο ανθρώπινο είδος, να αποφασίσει να ξεφύγει απο μονήρεις πόλους και να δει την διπολική διάσταση του κόσμου. Μια διάσταση πέραν της απλής υλικής υπόστασης που ζούμε και δρούμε σε μια υπερλογική μορφή των Μεγασυστημάτων και των Συστημάτων, όπου τα πρώτα αποτελούν ένα αιώνιο “Είναι” και τα δεύτερα, κινούνται σε ένα διαρκές “Γίγνεσθαι”, με την ενεργειακή μορφή των Μεγασυστημάτων, να καθορίζουν την εξελικτική πορεία των Συστημάτων. Η σύγχρονη επιστήμη, έχει πολύ δρόμο μπροστά της, σε μια πραγματικά νέα εποχή και ένα πραγματικά νέο πεδίο ύπαρξης και κόσμου.

ΕΡΕΥΝΑ, ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗ:

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ: ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ, ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΟΛΙΑΣ: ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ, ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Από την Βικιπαίδεια Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια
Http// clubs.pathfinder.gr
2. Ερμής ο Τρισμέγιστος Http://users.forthnet. Gr
3. ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ www.eugenfound.edu.gr
4. O Xρυσός Κανόνας www.artofwise.gr
5. TΟ ΚΥΜΒΑΛΕΙΟ Εκδόσεις ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
6. ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Τέχνες www.nygma.gr
7. Οι 7 Νόμοι του Σύμπαντος http://ouraniaefemirida.pblogs.gr
8. To Μυστήριο του αριθμού Φ
Στο ΒΗΜΑ 03. 04. 2005 SCIENCE – MΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ
www.phys.yoa.gr
9. H μελέτη των Φυσικών νόμων του Διονύση Κλαδά
www.nea-acropoli.gr
10. Oι απόκρυφες Δυνάμεις της Φύσης « esoterica. Gr »
www.asxetos.gr
11. Τα 3 Κέντρα του Μυστηρίου Εκδ. ΝΕΑ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
12. RUPERT SHELDRAKE www.nea-acropoli-heraclio.gr
13. Μυστική Διδασκαλία Ε.Π. Μπλαβάτσκυ.
« Πρωταρχική ουσία και Θεία σκέψη »