Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΒΟΛΗ

 

                                                                    φωτογραφία Βαγγέλης Τόλιας

Η ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΒΟΛΗ

Κάποια στιγμή η επιστήμη της ψυχολογίας πρέπει να αποτινάξει την «φοβία» για κάποιες έννοιες που ίσως θεωρεί δογματικές, άλλου πεδίου, τυπολατρικές, ξύλινες ή ακόμα και δυσιδαίμονες. Η έρευνα αποτελεί ένα μοναδικό και αποκαλυπτικό εργαλείο σε τέτοιες επιστήμες που άπτονται της νόησης, της συμπεριφοράς, των συναισθημάτων και φέρνει στο φως καινούρια γνώση, χωρίς ενδοιασμούς. Μια τέτοια έννοια είναι και η λέξη «διαβολή» και «διάβολος» που ακόμα και η θρησκεία την έχει όχι μόνο μερικώς διασαφηνισμένη αλλά και πλήρως ειδωλοποιημένη και στατική.

Τι ονομάζουμε, ουσιαστικά, διαβολή; Διαβολή είναι η ελλειπής πληροφόρηση της αλήθειας. Ο απώτερος στόχος του και επιδίωξη είναι ο διχασμός, η διάσπαση.

Το γνωστότερο σχήμα που εμφανίζει η διαβολή είναι το δίπολο, όταν το ένα μέρος έχει τη μισή αλήθεια και το άλλο την άλλη μισή. Γνωστά σε όλη την ανθρωπότητα τα αιώνια μίση τέτοιων διπόλων που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα σε δυο ονόματα οικογενειών, σε δυο χωριά, σε δυο αντιμαχόμενα πολιτικά κόμματα, ανάμεσα σε δύο κράτη κτλ. Με τα ανάλογα οπισθοδρομικά και σκοταδιστικά αποτελέσματα τους. Τέτοια δίπολα έχουν πολύ ισχυρούς δεσμούς στη δράση της κυκλικότητας που δεν επιτρέπουν την εξέλιξη μέσα από την πλήρη αλήθεια.

Το Διαίρει και βασίλευε αποτελεί ένα μεγαλύτερο σύστημα διαβολής. Εδώ έχουμε να κάνουμε με περισσότερα σχήματα, ξεφεύγουμε από το δίπολο και η αλήθεια πλέον μοιράζεται σε πολλά μέρη, ενισχύοντας την αντιπαράθεση με τον επιμερισμό της αλήθειας, που ούτως ή άλλως, κανείς δεν μπορεί να πει ότι την εκφράζει απόλυτα αν και ο ατομικός εγωισμός μας, αυτό πιστεύει. Εκεί κάθε μέρος έχει ένα κομμάτι αλήθειας αλλά το καθένα ισχυρίζεται ότι κατέχει όλη την αλήθεια. Η ιστορία βρίθει τέτοιων παραδειγμάτων, σε πολιτική, ιδεολογική, θρησκευτική διαίρεση, όπου κατακερματισμένη η αλήθεια, έγινε αιτία διχασμού, μίσους, πολέμων, αντί να φέρει επικοινωνία και σύνδεση. Μέσα από το βιβλίο «κορεσμένος εαυτός» του Gergen Kenneth J. φαίνεται καθαρά πως διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση του ανθρώπου μέσα από τις εποχές που επιδεικνύουν διαφορετικές κουλτούρες κάθε φορά και καλούν τον άνθρωπο να τις ακολουθήσει. Όπως δείχνει, λοιπόν, η ιστορία μέσα από τα τόσα κινήματα κοινωνικά και ρεύματα ιδεολογιών που πέρασαν ανά τους αιώνες από την ανθρωπότητα, το μόνο που ισχύει είναι η καταδυνάστευση του ανθρώπου μέσα από επιτάσσεις κάποιων ρευμάτων ( από όποιο χώρο κι αν προέρχονταν, κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό-θρησκευτικό, κτλ )που στόχο είχαν πάντα είτε την μονομερή ευημερία συνόλων εις βάρος άλλων, είτε τη βουβή επιβολή σε κανόνες-νόμους που οι άνθρωποι ήταν υποχρεωμένοι να ακολουθούν χωρίς απαραίτητα να συναινούν, και οντολογικά και κλινικά η ανθρωπότητα να νοσεί και να παραπαίει μέσα από τόσες δυσλειτουργίες. Όλους αυτούς τους αιώνες σπέρνεται η διχόνοια, η δυστυχία στα συστήματα, η αβεβαιότητα για όλους και όλα, οι υποψίες, οι ίντριγκες, η συναισθηματική αστάθεια, και όλα αυτά μέσα σε κοινωνίες που εξυμνείται η μόδα, το μαστ, το τρέντυ και κάθε είδος καταναλωτισμού, συγκεκριμένο για κάθε μία από τις περιόδους που πέρασαν.

Κάποιος ή κάποιοι μισάνθρωποι δημιούργησαν τα δίπολα, χώρισαν τις έννοιες, χώρισαν τους ανθρώπους για ένα δικό τους όφελος, για να αναλώνουν τους ανθρώπους στο να σκοτώνονται μεταξύ τους ενώ φυσικά οι ίδιοι είναι υπεράνω όλων αυτών των διχασμών καθώς αυτοί τους δημιούργησαν. Πόσο ανόητοι και αφελείς, χειραγωγήσιμοι, δείχνουν οι άνθρωποι μπροστά στα μάτια τους αφού κατάφεραν να κάνουν τον άνθρωπο πρόβατο χωρίς να ακούει τη λογική του! Συμβιβάστηκαν μέσα μας έννοιες όπως πλούσιος-φτωχός, κοινωνικά στρώματα, «καλής κοινωνίας», γκέτο, όπου δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα στη ζωή και πολλές ανθρώπινες έννοιες έχουν καταργηθεί, ενώ η παρακμή της λίστας διευρύνεται χωρίς κάποια παρέμβαση από οποιονδήποτε φορέα ανθρώπινων δικαιωμάτων. Πως μπορούμε και συμβιβάζουμε όλα αυτά τα εγκλήματα που έγιναν και συνεχίζουν ακόμα πιο ευθαρσώς να γίνονται εις βάρος της ανθρωπότητας; Κι όλο αυτό το ονομάζουμε δημοκρατία και εξέλιξη; Η παρακμή δεν ονομάζεται εξέλιξη. Η ανισορροπία που δημιουργήθηκε είναι πολύ μεγάλη ανάμεσα στα συστήματα και κατ' επέκταση στους ανθρώπους. Δημιουργήθηκαν άνθρωποι με απωθημένα, άνθρωποι χωρίς σθένος, χωρίς να μπορούν να δώσουν ένα νόημα στη ζωή τους αφού κάποιοι άλλοι τους λένε ποιο είναι το νόημα της ζωής ( η κάθε εποχή με τα δικά της). Άνθρωποι χαμένοι, εγκλωβισμένοι σε τόσα περιοριστικά δεδομένα.

Οι περισσότεροι υπακούνε στα δεδομένα της εποχής γινόμενοι οι ίδιοι καρικατούρες προσπαθώντας να γίνουν κάτι που δεν είναι. Αυτό φέρνει μεγάλη δυσλειτουργία στο προσωπικό σύστημα του καθενός δημιουργώντας μέσα του ένα αδηφάγο ζώο που δεν ικανοποιείται με τίποτα και προσπαθεί μέσα από την κοινωνική ανέλιξη με κάθε τρόπο και τον καταναλωτισμό να καλύψει τα κενά του. Αυτό τον παραπέμπει ακόμα και σε πράξεις που φυσιολογικά δε θα έκανε ποτέ. Είναι τότε που παρατηρείται η αποδόμηση του εαυτού, ο συμβιβασμός σε όλα τα πεδία προκειμένου να πάρει αυτό που νομίζει ότι θέλει. Αυτό είναι το προφίλ του ανθρώπου που περασμένοι αιώνες δημιούργησαν. Ένα ζώο με απωθημένα και αρχέγονα ένστικτα που θέλει να ελευθερώσει (καθότι τόσα χρόνια δέχεται μόνο υποταγές και καταπιέζεται να δέχεται χωρίς να εκφράζει).  
Έρχεται, έτσι, η επόμενη εποχή, του μεταμοντερνισμού που λέει στον άνθρωπο " εσύ αποφασίζεις". «Ζήσε στο έπακρο, δοκίμασέ τα όλα, κάνε τα όλα, έχε εμπειρίες, βγές στη ζωή και ισοπέδωσε αξίες κι αρχές». Άν σκεφτούμε την ψυχολογική κατάσταση του τόσο κενού και επομένως " πεινασμένου" ανθρώπου του σήμερα, καταλαβαίνουμε ότι αντιδραστικά και μόνο και σε συνδυασμό με το " όλα επιτρέπονται" της εποχής ο άνθρωπος με μαθηματική ακρίβεια θα πέσει σε ένα τέλμα. Γιατί αφού του άδειασαν την ψυχή από τα σημαντικά πράγματα, τα αντικατέστησαν με επίπλαστα και ο άνθρωπος μέσα στην ελευθερία που του προσφέρει η εποχή, τα κενά θα βρίσκει και κάθε είδος ανοησία θα κάνει ξεγελώντας τον εαυτό του. Ας έχουμε πορείες στη ζωή μας που μας τις υποδεικνύει η ψυχή και η ορθή σκέψη και μην αφήνουμε σε άλλους τη δική μας ευδοκίμηση. Γιατί ζούμε στην εποχή της ελεύθερης βούλησης και είμαστε εμείς οι μόνοι υπεύθυνοι για τις επιλογές μας σε όλα τα επίπεδα.

Ο αλόγιστος υποκειμενικός εγωισμός δεν οδηγεί σε σύνδεση των συστημάτων. Επιπλέον, η υπερβολή προς όποια κατεύθυνση αλλοιώνει την ολική εικόνα.

Στη σημερινή εποχή όπου υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας η διαβολή τείνει να ασκείται και μάλιστα με πολύ στοχευμένη δράση υπερθεματίζοντας και ευνοώντας τη μία θέση ενώ ταυτόχρονα να υποτιμά, να ειρωνεύεται ακόμα και να ψεύδεται για τα άλλα μέρη. Αν το κάθε μέρος κάνει το ίδιο για τα υπόλοιπα έχουμε μια ατελεύτητη κυκλικότητα, ενώ επιπλέον η αλληλεπίδραση ενός τέτοιου συστήματος δεν μπορεί παρά να επιφέρει χαοτικά αποτελέσματα μέσω της ανατροφοδότησης που θα παρέχεται ως πληροφορία, καθώς προέρχεται από ελλειπή ή αλλοιωμένη γνώση. Ένα τέτοιο σύστημα σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να προοδεύσει καθώς το κάθε μέρος του συστήματος θα υπόκειται, θα ελέγχεται θα βιώνει και θα καθοδηγείται μόνο μέσα από αυτό το μικρό κομμάτι αλήθειας που κατέχει.

Έχουμε επομένως κομμάτια αλήθειας διάσπαρτα που το μόνο που μένει είναι να ενωθούν για να δώσουν ολόκληρη την εικόνα και την αλήθεια . Το μόνο που στέκεται εμπόδιο σε αυτή τη σύνδεση είναι ο ατομικός εγωισμός που μεταφράζεται σε κάθε είδους πάθος.

Διάβολος, λοιπόν, ή διαβολέας είναι όποιος είτε χωρίς να το γνωρίζει είτε με σκοπιμότητα ονομάζει μερικώς τα πράγματα δημιουργώντας μια λανθασμένη εντύπωση, εικόνα, πληροφορία. Επιπλέον, διάβολος είναι και αυτός που με τις ενέργειές του διχάζει και αντί να κάνει κάτι σωστά και ολοκληρωμένα το κάνει μόνο κατά ένα μέρος αποσιωπώντας το υπόλοιπο. Ακόμα, διάβολος είναι όποιος ξέρει τι είναι σωστό να κάνει για να προχωρήσουν τα πράγματα γενικά αλλά δεν το κάνει. Ειδικά η διαβολή που προέρχεται από ενέργειες που προωθείται η μη αξιοκρατία και επικρατεί η αναξιοκρατία για ιδίους λόγους φέρει δυσχερή αποτελέσματα στα συστήματα και δεν επιτρέπουν την πρόοδο.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι όλοι μπορεί να δίνουμε λάθος εντύπωση. Γι αυτό το λόγο οφείλουμε να φτάσουμε να γίνουμε κυριολεκτικός λόγος. Έτσι θα μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τη διαβολή μέσα από τη σκέψη μας, την πληροφορία γενικά από όπου κι αν προέρχεται. Να καταλαβαίνουμε πότε η πληροφορία περιέχει υποκειμενικότητα και χροιές ιδιοτέλειας. Και φυσικά, ποιος μπορεί να πει ότι τα κάνει όλα σωστά, ή ολοκληρωμένα.

Η διαβολή είναι ένας ιός από τον οποίο νοσούν όλα τα συστήματα και μεταλλάσσεται από κατάσταση σε κατάσταση, από στόμα σε στόμα, από αντιδράσεις πάνω στις αντιδράσεις, και το μόνο που επιφέρει είναι το απόλυτο χάος, και φυσικά, δεν πρέπει να το επιζητούμε .

ΤΑ ΔΙΠΟΛΑ

Ένας από τους νόμους που διέπουν το σύμπαν είναι αυτός των διπόλων. Σε όλες τις έννοιες παρατηρείται ότι υπάρχει και η αντίθετή της όπως καλό – κακό, συμπαθητικό – παρασυμπαθητικό, υδρόφιλο – υδρόφοβο, εσωστρεφές – εξωστρεφές, θνητό – αιώνιο, ρεαλισμός – ονειρικό, γήινο – πνευματικό, συναίσθημα - λογική κτλ., που συντελούν στην αρμονία και την ισορροπία των πραγμάτων. Τα δίπολα, αν και καταλαμβάνουν έννοιες αντίθετες, δεν αποτελούν αντίπαλα στρατόπεδα και η δράση τους δεν πρέπει να είναι ανταγωνιστική, πόσο μάλλον μονομερής. Όλα αυτά τα δίπολα άπτονται μιας οριζόντιας γραμμής από το συν άπειρο μέχρι το πλην άπειρο και βρίσκουν εφαρμογή στην καθημερινότητά μας καθώς συγκεράζονται μέσα από τη χρήση τους, είτε συγχωνευτικά είτε εναλλακτικά, δίνοντας ανάλογα αποτελέσματα. Έτσι, ενώ φαινομενικά δείχνουν αντίθετα, η ορθή τους χρήση με τη διακριτή ποσοστιαία επιλογή της κάθε έννοιας ξεχωριστά και κατά περίπτωση, φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Όλα αυτά είναι γνωστά σήμερα από τις επιστήμες και έχει αναγνωριστεί η χρησιμότητά τους. Η διαβολή, λοιπόν, όπως φαίνεται, διαίρεσε ολοκληρωμένες έννοιες, συστήματα σε δύο κομμάτια δημιουργώντας τα δίπολα. Στην ψυχολογία, όταν αναφερόμαστε στα δίπολα, συμβουλεύουμε με το συνδετικό «και» προκειμένου να φέρουμε ισορροπίες.

Κανείς όμως δεν μιλάει για τον διχασμό του κάθετου άξονα και τα δίπολα που υπάρχουν στο πάνω και το κάτω. Είναι ύψιστης σημασίας καθώς ο κάθετος άξονας διαπραγματεύεται τις διαστάσεις και τα επίπεδα που μπορούν να έχουν οι έννοιες, για να μπορέσουμε να έχουμε μια ολιστική, και συνεπώς μια συστημική εικόνα. Έχουμε έτσι, ένα σύστημα αξόνων όπου στον οριζόντιο άξονα υπάρχουν τα δίπολα θετικό-αρνητικό και τον κάθετο άξονα που κυβερνάται από τα επίπεδα ανώτερο - κατώτερο. Τα ανθρώπινα συστήματα και η έννοια άνθρωπος, ως ανώτερα που είναι, κατατάσσονται στον πάνω άξονα ενώ το ζωικό βασίλειο και κάθε άλλη μορφή ζωής που δεν είναι ανθρώπινη στον κάτω άξονα. Εδώ οφείλουμε να διαχωρίσουμε αλλά και να οριοθετήσουμε τι περιλαμβάνει και τι ανήκει στο καθένα από αυτά. Στα ανθρώπινα, λοιπόν, και τον πάνω άξονα ανήκει το πνεύμα, που ενυπάρχει μόνο στον άνθρωπο, τον εξευγενίζει σε κάθε του δραστηριότητα, στις πράξεις και τα συναισθήματα και τον καθιστά ένα πολιτισμένο ον, με συνείδηση που εξελίσσεται για να φτάσει την ηθική τελείωση. Ο κάτω άξονας περιλαμβάνει ζωώδη ένστικτα, συναισθήματα και απλή γονιμοποίηση . Ο άνθρωπος δεν έχει ένστικτα, έχει διαίσθηση που εκπορεύεται από το πνεύμα και τη συνείδηση που τα υποδεικνύει ο ανώτερος εαυτός(είναι λάθος να λέμε ότι κάποιος ενήργησε από ένστικτο). Ένστικτα είναι οι άλογες εκδηλώσεις της φύσης των ζώων για την επιβίωσή τους. Αλίμονο αν ο άνθρωπος εφαρμόζει ζωώδη ένστικτα μιας πρωτόγονης ενστικτώδους, ή παρακμιακής κατάστασης. Αν είναι κάτι που τον ξεχωρίζει από ένα αδηφάγο ον που ορμά να αρπάξει χωρίς διάκριση και ο όχλος και οι αγέλες αποτελούν το κοινωνικό στάτους τους, αυτά είναι η συνειδητή και έλλογη κρίση του στις επιλογές του, η αξιοπρέπεια, η ευγένεια, ο σεβασμός στον εαυτό του και στο γύρω περιβάλλον του, η αισθητική και η ηθική σε αυτά που μετέχει. Ακόμα και στο ζωικό βασίλειο όμως παρατηρούμε ότι υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες τάξεις ζώων. Για παράδειγμα οι λύκοι ταξινομούνται σε μια ανώτερη τάξη καθώς είναι ζώα μονογαμικά, ζουν σε αγέλες με ιεραρχία (τουτέστιν σε οικογένειες και ομάδες) και επιδεικνύουν συναισθήματα και συμπεριφορές ηθικής ανώτερα των ζώων άλλων τάξεων που απλά γονιμοποιούνται για αναπαραγωγή και διαιώνιση του είδους τους, σκοπός επίσης ιερός για την κατηγορία τους. Αν κάποια είδη ζώων έχουν από ένστικτο τέτοιες συμπεριφορές πόσο μάλλον ο άνθρωπος πρέπει να εξευγενίσει τις δραστηριότητές του σε όλα τα επίπεδα και να εφαρμόσει τους νόμους που διέπουν τη δική του θεϊκή φύση.

Κι αν λέμε ότι τα ζώα έχουν συναισθήματα και οξυμένες αισθήσεις (όραση, ακοή) ο άνθρωπος έχει πάνω από όλα τη γλώσσα που επικοινωνεί (και εμείς οι Έλληνες έχουμε το προνόμιο να ομιλούμε τη μητέρα των γλωσσών και μόνη μαθηματική), την ενόραση, τη διακοή, την αυτό-ίαση, την ψυχική θεραπεία, την αισθητηριακή αντίληψη μέσα και πέρα από τις αισθήσεις του σε συνεργασία με το συνειδητό νου που προσφέρει ανώτερες ιδιότητες όπως προφητικές ικανότητες επικοινωνία με τηλεπάθεια και πολλά άλλα πνευματικά χαρίσματα που μένουν σε λήθαργο καθώς δεν χρησιμοποιούνται. Για να μπορέσει ,όμως ο άνθρωπος να φτάσει σε τέτοια επίπεδα ευδαιμονίας(η λέξη σημαίνει με την εύνοια του Θείου) πρέπει, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια για την διανοητική αρετή, να μας γίνουν έξεις οι καλές συνήθειες που οδηγούν σε καλές πράξεις. Οι έξεις δημιουργούνται από την επανάληψη όμοιων ενεργειών. Οι έξεις μας οδηγούν να κάνουμε όλο και πιο σωστά τα πράγματα που ενεργούμε. «Τα δίκαια πράττοντες δίκαιοι γινόμεθα». Στη συστημική τίποτα δεν είναι μόνο του, όλα σχετίζονται με κάποιο τρόπο. Το άτομο από μόνο του, όσο ικανό κι αν είναι, δεν είναι τίποτα χωρίς αλληλεπιδράσεις, δεν μπορεί να μεγαλουργήσει. Μέσα στο σύστημα οι ικανότητες του, οι δεξιότητες του και τα ταλέντα του βρίσκουν προορισμούς που θα τις εξελίξουν ή μπορούν να εφαρμοστούν προς το καλό του συνόλου. Με τη βοήθεια του συστήματος, λοιπόν, βρίσκει ο άνθρωπος ξανά την κοινωνική του διάσταση μέσα στην οικογένεια, στον περίγυρό του, στο σύνολο της κοινωνίας. Επομένως, η θεωρία της ανέλιξης ενός συστήματος βασίζεται μεν στα αυτόνομα υποσυστήματά του, τα άτομα, χωρίς όμως να σημαίνει ότι αυτά τα αυτόνομα υποσυστήματα μπορούν να σταθούν μόνα τους. Αυτή η κατανόηση είναι που λείπει σήμερα από την κοινωνία μας που παραπαίει σε δυσλειτουργικές καταστάσεις. Σήμερα παρατηρούνται σε όλους τους τομείς διχασμένα συστήματα ξεκομμένα από άλλα συναφή μένοντας ο καθένας να στηρίζει μονομερώς τη δική του θέση.

ΤΟ ΔΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΝΕΥΜΑ-ΣΩΜΑ

Στο βιβλίο «Νους Υγιής σε Σώμα Υγειές» επίσημος καλεσμένος της ημερίδας ήταν ο Helm Stierlin που σπούδασε αρχικά ιατρική, φιλοσοφία και τέλος εκπαιδεύτηκε στην ψυχανάλυση. Ο ίδιος θεωρεί ότι υπάρχει μεγάλο πεδίο έρευνας ανάμεσα στην ψυχοθεραπεία και τη δημοκρατία. Αναφέρεται με πάθος στην πρώτη Δημοκρατία του κόσμου, την αρχαία Αθήνα, ως ένα μοντέλο δημοκρατικής κουλτούρας μέσα στο οποίο κάποιος μπορεί να έχει προσωπική ανάπτυξη αλλά ταυτόχρονα να απολαμβάνει και να αναπαύεται στις θεραπευτικές επιδράσεις των αξιών της πόλης. Η πόλη είναι μια μορφή ανώτερης κοινωνικής συνύπαρξης και αποβλέπει στο ανώτερο από όλα τα αγαθά, την ευδαιμονία του πολίτη. Η ευδαιμονία του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά συναρτάται με την ευδαιμονία της πόλης. Σκοπός της δημιουργίας της πόλης δεν είναι απλώς η ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών, αλλά ένας απώτερος στόχος το ¨ευ ζην¨ δηλαδή η ηθική τελείωση, η ευεξία των πολιτών που επιτυγχάνεται με την αυτάρκεια. Η έννοια πολίτης που είναι μέρος της πόλης είναι αυτό που κάνει το πλήθος να αποτελεί ολότητα και όχι μια άμορφη μάζα. Η επιτυχία του συστήματος χαρακτηρίζεται από τον επιτυχή συνδυασμό και την αμοιβαία συμπληρωματικότητα των υποσυστημάτων του. Η κυκλικότητα στις αλληλεπιδράσεις που παράγονται στα υποσυστήματά του σε δημοκρατικά περιβάλλοντα είναι καταλυτικές και αφήνουν τα αποτυπώματά τους στην ιστορία μέσα από εξαιρετικά έργα και αξιόλογες μορφές. Η έννοια της συστημικής βρίσκει την εφαρμογή της μόνο σε τέτοια πολιτεύματα. Φυσικά, αναγάγουμε τις έννοιες όλες και τις ιδιότητες της πόλης σε κάθε είδους σύστημα στις μέρες μας, οικογενειακό, εργασιακό, εκπαιδευτικό, κοινωνικό και τέλος ατομικό. Πως λειτουργεί δηλαδή το δικό μας σύστημα απέναντι στα συστήματα που ενεχόμεθα. Η σημασία της αυτονομίας του ατόμου η οποία όμως συνδυάζεται με την επίγνωση της εξάρτησής του από τους άλλους καθώς και με την επίγνωση της ευθύνης του για το περιβάλλον σύστημα δημιουργεί υπεύθυνες, ελεύθερες προσωπικότητες και κατ επέκταση, κοινωνίες.

Πόσο ελεύθερος, όμως, πραγματικά είναι ο άνθρωπος σήμερα από όλες τις απόψεις; Πόσο εκφράζεται και πόσο τον εκφράζουν όλα όσα γίνονται γύρω του; Είναι θέμα που αγγίζει πολλούς τομείς της ζωής μας. Εδώ εφαρμόζει και η νέα θεωρία του burnout καθώς σκλαβωμένοι όπως είμαστε με επαγγέλματα και δραστηριότητες που δεν αγαπάμε, δεν μας γεμίζουν και τα κάνουμε εξαναγκαστικά για άλλους λόγους, " καίνε" ψυχή και σώμα με αποτέλεσμα ψυχικές δυσλειτουργίες και στο τέλος σωματικές ασθένειες...

Μόνο όταν ο άνθρωπος νιώσει πραγματικά ελεύθερος μπορεί να ενεργοποιήσει τον ανώτερο εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι σταδιακά πρέπει να διαγράψει ο,τιδήποτε προκάλεσε τραύματα στο υποσυνείδητο του, να απαλλαγεί από περιοριστικές πεποιθήσεις, σύνδρομα κατωτερότητας και να αδειάσει γενικά από ό,τι άχρηστο και ζημιογόνο υπάρχει εκεί μέσα που τον κατατρώει.

Τότε θα μείνει μόνο ο Εαυτός μας, καθαρός, ολοκληρωμένος, αγνός, όμορφος, αξιοπρεπής, ανορθωμένος στο ύψος του και όχι ανεπαρκής που κουβαλάει τα χίλια μύρια στην πλάτη του. Τότε η δράση θα είναι άμεση και στοχευμένη σε ενέργειες που εξυπηρετούν έναν ανώτερο σκοπό για τον οποίο ζούμε. Τότε αναδύεται το τάλαντο που έχει ο καθένας και έτσι γίνεται πολύ δημιουργικός και χρήσιμος. Πρώτα απ' όλα όμως νιώθει τη σύνδεση με τον εσωτερικό και ανώτερο εαυτό του, το ιερό κομμάτι μέσα του, και αυτό του εξασφαλίζει συναισθηματική πληρότητα και επομένως ευεξία και ευτυχία.

Ένας ελλειπής άνθρωπος, μόνο θλιβερά αισθήματα ντροπής, κατωτερότητας, αναξιότητας, ασχήμιας, δυσκινησίας και αυτολύπησης μπορεί να φέρει, όχι μόνο στον ίδιο αλλά και σε όσους τον περιβάλλουν. Ο ανεπαρκής δεν κάνει ό,τι τον ευχαριστεί αλλά αγγαρείες που άλλοι του υποβάλουν και αυτός, όπως μπορεί, σπεύδει να υπηρετήσει. Απουσιάζει κάθε σύνδεση με τον εσωτερικό του εαυτό και απλά υποδύεται ό,τι του προσδίδουν.

Αλήθεια με πόσες αλυσίδες είμαστε δεμένοι!! Επιτέλους είναι πια καιρός να αποτινάξουμε τις αλυσίδες και είναι σχετικά εύκολο. Δεν χρειάζεται καν να κουνηθούμε από τον καναπέ, το μυαλό του καθενός είναι ικανό από μόνο του να παρέμβει και να τα κάνει όλα καινούρια.

Όταν ο άνθρωπος νιώσει ελεύθερος δηλ. δεν αισθάνεται καμιά πίεση, υποχρέωση και γενικά όποιου είδους εξαναγκασμό από οποιονδήποτε εξωτερικό ή εσωτερικό παράγοντα τότε σίγουρα θα κάνει το σωστό. Γιατί τότε βρίσκεται μόνος με τον εαυτό του και δε θέλει να τον βλέπει να ενεργεί λάθος, ενώ ταυτόχρονα ο εαυτός του ο ίδιος δε θα του επιτρέπει να κάνει κάτι λάθος. Γιατί το σωστό πλέον, ο ανώτερος εαυτός, έχει αναλάβει την πορεία και αυτή ατενίζει ψηλά.

Τα λάθη φυσικά είναι για τον άνθρωπο αλλά πάντα έχει το περιθώριο να τα διορθώσει. Αυτό ακριβώς σημαίνει και το αρχαίο ρήμα «αμαρτάνω», κάνω λάθος, δεν πετυχαίνω το στόχο μου. Δεν είναι κακό, δεν είναι βαρύ, φτάνει να το συνειδητοποιούμε. Κάθε στιγμή μπορούμε να προσπαθούμε μέχρι να φέρουμε σωστά αποτελέσματα. Όσο αυξάνουμε και ανεβάζουμε τα επίπεδα συνειδητότητας γινόμαστε πιο λεπτοί στις αισθήσεις μας και τότε ενεργοποιούνται και τα ψυχικά χαρίσματα του καθενός. Γιατί η ερμηνεία της έννοιας άνθρωπος δεν πρέπει να αναζητείται στην αρχή της ανάπτυξής του αλλά στην τελική μορφή προς την οποία κατατείνει η φύση του. Επιπλέον, το ρήμα μετανοώ προέρχεται ετυμολογικά από το μεθ + α (στερητικό) + νους που σημαίνει ότι η νόηση ήρθε μαζί με την άρνηση του εγώ, η γνώση έρχεται αφού αρνηθώ το αμάρτημα και τώρα στοχάζομαι επί αυτού και δεν το ξανακάνω. Εξάλλου ο συμβολισμός της λέξης μετάνοιας στην πράξη (στην προσευχή μας ή στην εκκλησία) είναι ότι πέφτω (γονατίζω) και πάλι σηκώνομαι. Ο άνθρωπος ανήκει και αυτός σε τάξεις και επίπεδα, όχι βέβαια κοινωνικά ή οικονομικά, ούτε με την έννοια του ανώτερου-κατώτερου, αλλά ιεραρχικά σε επίπεδα συνείδησης. Κατά τον ίδιο τρόπο οφείλουμε να διαχωρίζουμε όλες τις έννοιες σε ανθρώπινες και ζωώδεις. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει σεξ. Σεξ κάνουν τα ζώα. Ο άνθρωπος έλκεται και ερωτεύεται από συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων(που ανήκουν στην ίδια τάξη-επίπεδο), δίνει και παίρνει συναισθήματα και αισθησιασμό, δένεται με το άλλο του μισό μέχρι να γίνουν ένα. (το ανδρόγυνο αναλύεται σε άλλη εργασία)Άλλο παράδειγμα είναι η λέξη φιλόδοξος που ενέχει έναν ζωώδη ανταγωνισμό ενώ στον άνθρωπο ταιριάζει το φιλότιμος που επιδεικνύει άμιλλα και αγνή πρόθεση της ενέργειας αλλά καθόλου ανταγωνισμό. Ο άνθρωπος δεν θα έπρεπε να «αναζητά», που υποδηλώνει το τυχάρπαστο και έχει τυχοδιωκτικό χαρακτήρα(π.χ. ένα ζώο αναζητά την τροφή του), αλλά να «επιζητά» που προσδίδει και αποδεικνύει τη συνειδητή του επιλογή σε αυτό που ψάχνει. Η λίστα με τις αντιπαραθέσεις είναι ατελείωτη. Ως νοήμονα όντα που είμαστε και όχι ζώα οφείλουμε να κρατάμε τις έννοιες σε υψηλά επίπεδα, απείρως διακριτές των κατώτερων εννοιών που ανήκουν στο ζωώδες κατώτερο επίπεδο και υποβιβάζουν την έννοια άνθρωπος. Διότι ο άνθρωπος έχει ιδιάζουσα ομορφιά και έχει τη δυνατότητα να επιλέγει αυτά που έχουν αισθητική και διεγείρουν τέρποντας τις αισθήσεις. Εδώ αξίζει να διευκρινίσουμε τη διαβολή που υπέστη η λέξη «πανούργος» που της προσδίδουμε την έννοια του πονηρού ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει πολυμήχανος -από το πάν έργον- και επιδεικνύει τη συνθετότητα στη σκέψη του ανθρώπου. Η γλώσσα αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα για τη νευρολογική και την ψυχολογική μας ανάπτυξη. Όταν διαβάζουμε ή όταν ακούμε το μυαλό μας είναι ενεργό. Όσο πιο ζωντανή είναι η γλώσσα τόσο πιο έντονα αντιδρούμε σ' αυτή. Μια ακριβής περιγραφή προκαλεί μια ισχυρή αντίδραση. Οι λέξεις είναι κάτι παραπάνω από ένα μέσο επικοινωνίας. Ο εγκέφαλός μας μετατρέπει τη γλώσσα σε γλώσσα του σώματος.

Ρώσοι γλωσσολόγοι, μοριακοί βιολόγοι και γενετιστές ενώθηκαν σε μια επιχείρηση να εξερευνήσουν το 90% του DNA που οι επιστήμονες ονομάζουν junk DNA (σκουπιδο ντι εν ει).Τα αποτελέσματά τους ήταν εντυπωσιακά!!!Σύμφωνα με αυτά τα ευρήματα, το DNA μας δεν είναι μόνο υπεύθυνο για την κατασκευή του σώματός μας, αλλά επίσης εξυπηρετεί την αποθήκη πληροφοριών και τις επικοινωνίες. Οι ρώσοι γλωσσολόγοι ανακάλυψαν ότι ο γενετικός κώδικας – ειδικά το σκουπιδο DNA του 90% ακολουθεί τους ίδιους κανόνες όπως όλες οι ανθρώπινες γλώσσες και ειδικά της Ελληνικής γλώσσας!!!Έτσι λοιπόν συνέκριναν τους κανόνες του συντακτικού, της σημασιολογίας και τους βασικούς κανόνες της γραμματικής. Βρήκαν ότι τα αλκάλια του DNA μας ακολουθούν τη γραμματική και τους κανόνες, όπως στη γλώσσα μας. Έτσι οι γλώσσες δεν παρουσιάστηκαν τυχαία αλλά είναι ανάκλαση του κληρονομικού DNA. Καθώς η βασική δομή των αλκαλικών ζευγών DNA και της γλώσσας είναι της ίδιας δομής δεν απαιτείται αποκωδικοποίηση του DNA. Αρκεί κανείς να χρησιμοποιεί λέξεις και φράσεις της ανθρώπινης γλώσσας. Το ζωντανό DNA πάντα θα αντιδρά στις λέξεις. Αυτό εξηγεί και επιστημονικά πως η ύπνωση και οι θετικές δηλώσεις επέχουν τόσο δυνατό αποτέλεσμα πάνω στους ανθρώπους και τα σώματά τους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για το DNA μας να αντιδρά στη γλώσσα.

Η ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Όλες οι έννοιες ενέχονται στον άνθρωπο και ο ίδιος καλείται να τις ταξινομήσει στη ζωή του με τρόπο συνετό ώστε με τις επιλογές του να υπάρχει πρόοδος στη ζωή του. Έτσι, ο άνθρωπος ο ίδιος κατατάσσεται, εκτός από τον οριζόντιο άξονα, και στον κάθετο, διαμορφώνοντας τον ανώτερο εαυτό του. Ο ανώτερος εαυτός εκπροσωπεί το πνεύμα που είναι διαχρονικό και αθάνατο και ο κατώτερος το υλικό σώμα μας που είναι θνητό και παρουσιάζει παθολογία ανάλογη των ψυχολογικών παθών του. Ο άνθρωπός είναι ένα πολυδιάστατο ον με δυο φύσεις, του πνεύματος και του σώματος. Καθώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους κατανοούμε ότι η κατάσταση του φυσικού σώματος αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις και τη ζωή μας. Μπορούμε να πούμε ότι το σώμα μας είναι ο χάρτης συνειδητότητάς μας και οι ασθένειες που εκδηλώνονται αφορούν κάποια δυσλειτουργία στο πνευματικό-ψυχικό κομμάτι, μια θεώρηση που διετυπώθη χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ιπποκράτη και τον Πυθαγόρα τον Σωκράτη και άλλους αρχαίους σοφούς (που πίστευαν ότι η ασθένεια ξεκινάει από την ψυχή) και το οποίο βλέπουμε σήμερα να αποδεικνύεται με τη συστημική ψυχοθεραπεία. Η αλματώδη ανάπτυξη της κλινικής ιατρικής, της τεχνολογίας και των νευροεπιστημών συναντούν το απαύγασμα της επιστήμης της ψυχολογίας, και τα δυο δίπολα ενώνονται σε μία έννοια, αυτή του ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Όλα λοιπόν δείχνουν πως η ψυχική κατάσταση που βιώνει ένα σώμα αποτυπώνει τα σημάδια της πάνω του. Είναι πλέον ολοφάνερο ότι το σώμα και οι αντιδράσεις του δεν είναι άσχετες από την ψυχολογική μας κατάσταση η οποία απορρέει από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητά μας, τον εαυτό μας και τις αλληλεπιδράσεις στις οποίες μετέχουμε. Η μετατροπή συναισθημάτων και σκέψεων σε λόγο, ιδιαίτερα γύρω από δυσάρεστες ή και τραυματικές εμπειρίες είναι προστατευτική για την σωματική μας υγεία. Βασικό συμπέρασμα από ερευνητικά δεδομένα είναι ότι εμποδίζοντας συνειδητά ή ασυνείδητα την έκφραση σκέψεων και συναισθημάτων υπονομεύουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα, την εύρυθμη λειτουργία της καρδιάς, τη βιοχημική ισορροπία του εγκεφάλου και το νευρικό μας σύστημα. Το σώμα μας κάνει μεγάλη προσπάθεια να πετύχει αυτή την αυτοσυγκράτηση. Αντίθετα, η βίωση και η αφήγηση χαρούμενων καταστάσεων ενεργοποιούν θετικές βιολογικές και φυσιολογικές δράσεις και δίνουν ψυχικά αποθέματα αντοχής σε δύσκολες καταστάσεις ώστε να τις αντιπεξερχόμεθα με ευκολία. Οι γενετιστές γνωρίζουν εδώ και πολλά χρόνια ότι ο γονιδιακός προγραμματισμός δεν είναι πάγιος αλλά υπόκειται σε μεταλλάξεις και ότι διάφορες περιβαλλοντικές «εντάσεις» μπορούν να επιδράσουν στα γονίδια. Το 1983 απονεμήθηκε στην Mc Clintock (Αμερικανίδα γενετίστρια)το βραβείο νόμπελ για την ανακάλυψή της ότι τα γονίδια μπορούν να αλλάξουν θέση στο χρωμόσωμα σαν απάντηση σε εξωτερικά ερεθίσματα. Η ίδια χαρακτηριστικά αναφέρει: «Πρέπει να ερευνηθεί ο βαθμός γνώσης που έχει το κάθε κύτταρο για τον εαυτό του και πως το κύτταρο χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση με νοήμονα τρόπο για να αντιμετωπίσει τις διάφορες προκλήσεις και να κάνει τις απαραίτητες ρυθμίσεις και αναπροσαρμογές.» Χαρακτήρισε το γονιδίωμα ως ένα υπερευαίσθητο όργανο του κυττάρου που έχει την ικανότητα να αισθάνεται και να ανταποκρίνεται σε γεγονότα και καταστάσεις. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι η συνείδησή μας και οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν συνοχή ανάμεσα στα πιστεύω και στην πραγματικότητα. Τα κύτταρα αναγνωρίζουν ως πραγματικότητα αυτά που εμείς τους δίνουμε. Εδώ ακριβώς είναι που βρίσκει εφαρμογή ταυτόχρονα και η επιστήμη της επιγενετικής που έχει αποδείξει ότι η αντίληψή μας για το περιβάλλον ελέγχει τα γονίδιά μας. Δεν είμαστε θύματα των γονιδίων μας επειδή εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να αλλάξουμε το περιβάλλον μας. Η επιγενετική είναι η επιστήμη της κατανόησης για το πως η ερμηνεία μας για τα γεγονότα της ζωής μας και του περιβάλλοντος επηρεάζει τα κύτταρα του σώματός μας. Το μυαλό ελέγχει τη βιολογία. Για να γίνει πιο κατανοητό, το μυαλό λειτουργεί ως εξής: Τα κύτταρα του σώματος απλώς ακολουθούν τις εντολές που δίνονται από τον εγκέφαλο. Το νευρικό σύστημα κάνει την ερμηνεία. Η δουλειά του μυαλού είναι να δημιουργεί συνοχή μεταξύ των πεποιθήσεων και της πραγματικότητάς μας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΩΜΑΤΟΣ-ΨΥΧΗΣ

Μπορούμε εύκολα να το δούμε αυτό όταν βλέπουμε δύο ανθρώπους να απαντούν στο ίδιο ερέθισμα με διαφορετικές αντιδράσεις, μια θετική και μια αρνητική. Η φυσική έκφραση είναι το αποτέλεσμα του προγράμματος του μυαλού. Δηλαδή, αν έχουμε μια πεποίθηση τότε η λειτουργία του μυαλού είναι να εκδηλώνει αυτή την πεποίθηση έτσι ώστε να γίνει πραγματικότητα. Το πρόγραμμα έρχεται πρώτο και η φυσική έκφραση δεύτερη. Εν αρχή ήν ο Λόγος. Οι νευροεπιστήμες μας λένε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από συνάψεις οι οποίες κωδικοποιούν το ποιοί είμαστε. Αυτές όμως σχηματίζονται ισχυροποιούνται και συντηρούνται από την αλληλεπίδραση των βιωμάτων. Ο εγκέφαλός μας είναι ένα ανοιχτό σύστημα και συνδέεται λειτουργικά με άλλα συστήματα, ειδικά με άλλους εγκεφάλους. Ενώ σκέφτεται, αλλάζει και διαμορφώνεται από το είδος της σκέψης του και των βιωμάτων του και μαζί με τον εγκέφαλο αλλάζει και η χημεία και η κατάσταση του σώματός μας. Το μυαλό μπορεί να μετασχηματίζεται, να αλλάζει ή να αναδιαρθρώνει τη δομή του, την ανατομία του και τη φυσιολογία του, διαδικασία που αποκαλείται νευροπλαστική. Η έννοια της πλαστικότητας του εγκεφάλου αναφέρεται σε δυο φαινόμενα: Το φαινόμενο της λειτουργικής αναδιοργάνωσης του εγκεφάλου και το φαινόμενο της νευρογέννεσης (παραγωγή νέων νευρώνων). Νευροπλαστικότητα είναι επίσης ο τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλος επουλώνει της βλάβες του. Έτσι, η λειτουργία στον εγκέφαλό μας δεν είναι μια στατική κατάσταση αλλά ένα παλλόμενο ζωντανό σύστημα που αλληλεπιδρά με όλους και με όλα δέχεται και στέλνει πληροφορίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Θα έπρεπε πραγματικά να αναλογιστούμε τη σοβαρή ευθύνη να διαχειριζόμαστε τις σκέψεις, τα συναισθήματά μας, τις λέξεις μας, τη διάθεσή μας, το πώς εκφράζουμε τον εαυτό μας προς τα έξω και πως αλληλεπιδρούμε τα βιώματά μας με τον εαυτό μας, γιατί αυτά είναι τελικά που γεννούν και πυροδοτούν χημικές αντιδράσεις. Ό,τι αισθανόμαστε και ό,τι συλλογιζόμαστε και ό,τι κάνουμε αφήνει ίχνη. Δεν είναι φοβερό να αναλογίζεται κανείς τις επιπτώσεις και των πιο μικρών συναισθημάτων και λογισμών μας; Όταν είμαστε παθητικοί θεατές του οποιουδήποτε πράγματος ο εγκέφαλος δε δημιουργεί καινούριες συνάψεις τόσο, όσο όταν απασχολούμαστε με δραστηριότητες. Όταν κάνουμε πράγματα τότε αλλοιώνεται ο εγκέφαλός μας και στη συνέχεια όλη η ψυχοσωματική μας οντότητα. Όσα και να γνωρίζουμε σε υψηλό διανοητικό επίπεδο αν δεν τα εφαρμόζουμε καμία αλλαγή δεν επέρχεται στη ζωή μας. Σήμερα ο άνθρωπος καλείται να διαχειριστεί μια σειρά από πολλά γεγονότα που λαμβάνουν μέρος στη μέρα του και πολλά από αυτά αφήνει ανεπεξέργαστα. Η βιασύνη, τα «πρέπει» της εποχής, ο άμετρος ανταγωνισμός και τόσα άλλα έκαναν τον άνθρωπο να ξεχάσει την καταγωγή του, τον ανώτερο εαυτό του και το πνεύμα του, είναι η εποχή που βιώνουμε την απόλυτη αποκαθήλωση της έννοιας άνθρωπος με αποτέλεσμα συμπεριφορές που βασίζονται στα ζωώδη θέλω, αυτά που του υποδεικνύουν τα πάθη του σώματος, και ο κατώτερος εαυτός. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ακούμε το σώμα μας, τις ανάγκες του, τα συναισθήματά μας. Ακριβώς το αντίθετο, γιατί με αυτές τις παρατηρήσεις, τους στοχασμούς της λογικής πάνω στα συναισθήματά μας, βιώνει και εξελίσσεται η συνείδηση μας. Να διευκρινίσουμε εδώ και το δίπολο λογική – συναίσθημα.

Ίσως να ακούγεται περίεργο να παρατηρούμε τον εαυτό μας σαν να μην είμαστε εμείς αυτοί που βιώνουν τα γεγονότα, αλλά η παρατήρηση αυτή μπορεί να φέρει πολλά στο φως και να λύσουμε απορίες που βασανίζουν. Η απλή παρατήρηση των γεγονότων χωρίς συναισθηματική εμπλοκή μας κάνει να μπορούμε να βλέπουμε πιο καθαρά και αντικειμενικά τα πράγματα με γνώμονα τη λογική. Τα συναισθήματα, είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα, όταν δεν συνοδεύονται από μια λογική απόρροια το μόνο που θα καταφέρουν είναι να μας οδηγήσουν σε μια πλάνη. Η παρατήρηση των συναισθημάτων μας και η εξήγησή τους από εμάς με τη λογική θα μας δώσουν πολλές απαντήσεις για το πως έχουμε διαμορφωθεί ,αν κάτι τέτοιο μας αρέσει ή αν θέλουμε να το αλλάξουμε. Επίσης, βγαίνουν στην επιφάνεια και τα υγιή θέλω ή ακόμα και οι φόβοι μας. Ας φανούμε γενναίοι και ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, ας αγγίξουμε πληγές όχι για να πονέσουμε αλλά για να εξυγιάνουμε, να φέρουμε ισορροπίες μέσα από αλήθειες που θα ακούσουμε από το είναι μας που σκοπό έχουν μόνο να μας μεταφέρουν σε μια πιο ακέραια προσωπικότητα και εν τέλη σε εκπλήρωση ανώτερων στόχων. Έτσι θα μπορούμε να τολμάμε και να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο αύριο χωρίς επαναλαμβανόμενα λάθη που μας στερούν την ανοδική μας πορεία. Ο άνθρωπος πρέπει να αναλύει τα συναισθήματά του και να παρατηρεί αν αυτά έχουν μια λογική απόρροια, καθώς αν τα ακολουθεί τυφλά θα πέφτει σε πλάνη και θα ενισχύει την παθολογία του. Τα συναισθήματα δεν αντιπαρατίθενται στη λογική αλλά υποσημαίνουν την αξία που δίνουμε στα πράγματα, με τη λογική να αποτελεί τον τρόπο αξιοποίησής τους. Η θεραπεία και η εκπαίδευση στην αυτονομία μπορεί να φανεί επίπονη στον θεραπευόμενο καθώς πρέπει να αλλάξει ή να αναθεωρήσει παλιά κλειστά πλαίσια και να δει διαφορετικά. Αν ο θεραπευόμενος ξεπεράσει τις αναστολές του και προχωρήσει σε υψηλότερα επίπεδα εσωτερικής συγκρότησης είναι πια έτοιμος να αυτοδεσμευτεί σε αποφάσεις ζωής οι οποίες πηγάζουν από έναν πιο ολοκληρωμένο και λειτουργικό εαυτό. Εδώ η εμπλοκή του συναισθήματος αλλά και του γνωστικού είναι απαραίτητη στην θεραπευτική διαδικασία. Η ικανότητα της ανοχής και ρύθμισης του συναισθήματος δημιουργεί τις απαραίτητες συνθήκες για την εγκεφαλική μας ανάπτυξη σε όλη μας τη ζωή. Η αυξημένη σύνθεση συνεπάγεται και αυξημένη ικανότητα να βιώνουμε και να αντέχουμε σκέψεις και συναισθήματα που πριν ήταν ανασταλμένα, αποσυνδεδεμένα ή αμυνόμασταν εναντίον τους. Για παράδειγμα, όταν αισθανόμαστε ότι δεν συμπαθούμε έναν άνθρωπο, πρέπει να διευκρινίσουμε μέσα μας αν αυτό γίνεται εξαιτίας ενός άσχημου χαρακτήρα που επιδεικνύει – πράγμα λογικό- ή αν δεν μας αρέσει, δεν τον «χωνεύουμε» μόνο και μόνο γιατί έχει διαφορετική άποψη από εμάς ή δεν μας βολεύει η άποψή του. Έτσι με τα χρόνια χάθηκε η σύνδεση με τη συνείδησή μας, τον ανώτερο εαυτό μας, και ο άνθρωπος παραπαίει μέσα στην κοινωνία και στα συστήματα τα οποία ανήκει. Με τον τρόπο αυτό καταπέφτουν και τα συστήματα, αφού διασαλεύεται η τάξη και η ιεραρχία, και το υποκειμενικό μέσα από τον καθέναν μένει να στηρίζει την τάξη, πράγμα αδύνατο.

Το δίπολο ανώτερος – κατώτερος εαυτός ή αλλιώς πνεύμα – ύλη ή πνευματικός κόσμος - γήινος κόσμος ή αιωνιότητα – χρονική υποτέλεια, όπως και όλα τα δίπολα στον κάθετο άξονα, είναι για να συνεργάζονται με σκοπό την ευημερία. Για να μπορέσουμε όμως να φτάσουμε στην ευημερία δεν αρκεί να δίνουμε ωμή «τροφή» στη σάρκα με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά η «τροφή» αυτή πρέπει να περνάει πρώτα από τον ανώτερο εαυτό, τουτέστιν το πνεύμα, την ορθή λογική. Έτσι το σώμα δε θα λάβει ούτε θα δώσει κάτι ζωώδες και ανολοκλήρωτο αλλά κάτι πνευματικό και ολοκληρωμένο. Κάτι το οποίο έχει ήδη σκεφτεί, μελετήσει από πολλές πλευρές και αποκτά πλέον τη συνείδηση αυτού. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται η ισορροπία καθώς ο άνθρωπος γνωρίζει τι κάνει και για ποιό λόγο και δεν υπεισέρχονται έτσι εσωτερικοί διχασμοί, διπλοί δεσμοί και αντιθέσεις. Είναι γεγονός ότι οι κρίσεις πανικού μέχρι και τα αυτοάνοσα και όποια άλλα ψυχολογικά προβλήματα έρχονται ακριβώς γιατί το εσωτερικό μας δεν συμβαδίζει με το εξωτερικό μας. Άλλα μας λέει η εσωτερική φωνή του ανώτερου εαυτού και η θεϊκή φύση μας και άλλα εκφράζουμε προς τα έξω. Αυτή η αντισυμβατότητα δημιουργεί πολλά προβλήματα.

Ο ανώτερος εαυτός ενσωματώνει όλα τα δίπολα μέσα από την ορθή χρήση τους. Μέσα από τη σύνδεση με τη συνείδηση δεν υπάρχουν πια διπλοί δεσμοί, τα δίπολα ενώνονται με τέτοιο τρόπο ώστε να φέρουν την ποθούμενη ισορροπία και ευεξία σε όλους τους τομείς. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη η αυτογνωσία για να μας οδηγεί μέσω του ανώτερου εαυτού.  Σε μια εποχή κακόβουλου και διαβρωτικού μιμητισμού αλλά και ανταγωνισμού εμείς να προτιμούμε τον γνήσιο εαυτό μας. Όταν λέμε αγάπη για τον εαυτό δεν εννοούμε τον ναρκισισμό. Αγάπη είναι η φροντίδα και το ειλικρινές ενδιαφέρον για το κομμάτι εκείνο, το δώρο που ο Πατέρας μας εμπιστεύτηκε για να πορευτούμε στη ζωή μας. Κανένας δεν είναι ίδιος με κανέναν, όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα όλους μας διέπουν οι ίδιοι νόμοι, αυτοί της έννοιας άνθρωπος. Ισορροπία διασφαλίζεται όταν ο άνθρωπος γίνει συνειδητός και καταφέρνει να φτάσει την αυτογνωσία. Η αρετή αυτή κάνει τον άνθρωπο έλλογο και είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής. Εξισορροπεί τις αντιθέσεις ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη και επιφέρει αρμονία. Η αυτογνωσία δεν είναι συναίσθημα , όμως προκύπτει από μια λογική επέμβαση του ανθρώπου στο συναίσθημα με την παρατήρηση ρυθμίζοντας αν χρειαστεί την έντασή του. Αγάπη για τον εαυτό επιδεικνύουμε όταν θέλουμε να διαμορφώσουμε και να εξελίξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ό,τι δόθηκε στον καθένα ως τάλαντο για να το εναποθέσει στην κοινωνία, και παράλληλα η ανάγκη εκπαίδευσης του εαυτού μας προς μια ηθική τελείωση. Γιατί, όταν λέμε ότι μας αρέσει κάτι, δεν είναι δυνατό να μας αρέσει όταν είναι ελαττωματικό, ημιτελές. Μας αρέσει κάτι όταν είναι άρτιο και ολοκληρωμένο. Ο σημερινός άνθρωπος, μέσα από τέτοια εξέλιξη που βιώνει η κοινωνία σε όλους τους τομείς, έχει κάθε περιθώριο να αναπτυχθεί. Το παράλογο και η υποκρισία της εποχής μας είναι ότι αποσιωπά μέχρι και ασκεί μπούλινγκ σε κάθε υγιή διαφορετικότητα ενώ ταυτόχρονα προπαγανδίζει όποια ανωμαλία και μη φυσική δράση. Το χειρότερο δε, είναι ότι όποιος δεν δέχεται τα στρεβλά δεν είναι in. Ξεκινάει έτσι ένας «αγώνας» ισοπέδωσης της ανθρώπινης φύσης ενώ ταυτόχρονα δίνονται και «μοντέλα» προς μίμηση. "Αυτό επιτάσσει η μόδα(άσχετα αν είναι άκρως υποτιμητικά ή εξευτελιστικά για άνδρα ή γυναίκα), πρέπει να πληγώνουμε και να προσβάλλουμε τους άλλους για να δείξουμε ότι είμαστε πιο δυνατοί και γενικά να υιοθετούμε συμπεριφορές που δεν μας εκφράζουν φοβούμενοι μήπως δεν γίνουμε αποδεκτοί και αρεστοί από την κοινωνία. Μόνοι μας ασκούμε το χειρότερο μπούλινγκ στους εαυτούς μας, είμαστε οι χειρότεροι ρατσιστές σε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, τον εαυτό μας. Μεγάλη πρόκληση η αποδοχή του εαυτού. Μας κάνει να θέλουμε να τον γνωρίσουμε καλά, να δουλέψουμε μαζί του, να μιλήσουμε μαζί του, να τον κάνουμε να ξεφορτωθεί κάθε τι που δεν είναι δικό του, που δε θέλουμε να το βλέπουμε μέσα μας γιατί είναι προσβλητικό για εμάς, να τον εξυγιάνουμε. Όταν μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας θα αποκτήσουμε βαθιά σύνδεση μαζί του, θα αναγνωρίσουμε τι εμφώλευσε μέσα μας ο Πατέρας, την κληρονομιά του και δε θα θέλουμε πλέον να την μιαίνουμε με ασχήμιες, πράξεις, λόγια και μικρότητες. Δεν θα προσπαθούμε να μοιάσουμε με κανέναν αλλά ούτε και να συγκριθούμε με κανέναν. Αυτή η σύγκριση είναι που δημιουργεί ανταγωνισμό, ζήλεια και κάθε είδους πάθος, γιατί δεν εκτιμούμε τα δικά μας και επιθυμούμε τα ξένα, τα αλλότρια που ούτως ή άλλως δεν μας ταιριάζουν, και το σπουδαιότερο δεν μας ανήκουν. Ο Θεός έδωσε σε όλους ανεξαιρέτως κάτι από τον εαυτό Του. Δική μας δουλειά είναι να το ανακαλύψουμε, να το εξελίξουμε αλλά και να θέλουμε να το μοιραστούμε εναποθέτοντας το στην κοινωνία ώστε κάποια στιγμή, όταν ενωθούν τα κομμάτια να δούμε το Όλον. Ένα σύστημα που γνωρίζει τον εαυτό του, τον έχει αποδεχτεί, τον εξελίσσει καθημερινά, τον έχει αγαπήσει για αυτά που επιδεικνύει και τον σέβεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα με τον ίδιο τρόπο να σεβαστεί και τον άλλον και να υπάρξει έτσι μια αμοιβαία εποικοδομητική συνεργασία ή επικοινωνία. Η αυτογνωσία και η επικοινωνία με τον ανώτερο εαυτό κάνει τον άνθρωπο συνειδητό στις πράξεις του και τα λόγια του και τον κάνει να έχει κάθετη και ορθή πορεία στη ζωή του. Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ενεργούμε συνειδητά με γνώμονα τον ανώτερο εαυτό, το σύστημά μας παίρνει μια αύξουσα και ανοδική πορεία. Ο εγκέφαλος γράφει διαφορετικά και αποκτά συνδέσεις που πριν δεν υπήρχαν ενώ υπάρχει και αύξηση στη συνθετότητά του. Αλλά και το σώμα μας γίνεται πιο υγιές μέσα από τις διεργασίες που εκδηλώνει ο νους.

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στο δίπολο, λοιπόν, ανώτερος – κατώτερος εαυτός ενσωματώνεται η έννοια άνθρωπος. Όλοι οι άνθρωποι δημιουργηθήκαμε από το ίδιο υλικό, έχουμε μια κοινή πνευματική βάση από την οποία εκπορευόμαστε. Η πνευματική αυτή βάση απεικονίζεται από σχήματα, χρώματα, ήχους συχνοτήτων των οποίων η δόνηση απορρέει από τα χαρακτηριστικά της. Σίγουρα καμία δεν είναι όμοια μεταξύ τους, όλες έχουν από λίγο διαφορετικές έως μεγάλες αποκλίσεις, καμπύλότητες, κυμματογραμμές, εκφάνσεις, υφές για να μπορεί να γίνει αφετηρία ή ορμητήριο μιας μοναδικότητας. Όπως ακριβώς και στη φυσική μας μορφή οι άνθρωποι έχουμε από σχετικά κοινά έως τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά- χρώμα ματιών, μαλλιών, ύψος, διαστάσεις σώματος κτλ.- που μας οριοθετεί και μας διαφοροποιεί από κάθε άλλο άνθρωπο και μας καθιστά τόσο μοναδικούς ανάμεσα σε δισεκατομμύρια άλλους. Αλλά όλοι είμαστε άνθρωποι. Η κοινή λοιπόν αυτή πνευματική βάση που διέπει ανεξαρτήτως όλους μας περιέχει τη λογική και το συναίσθημα. Αρχέτυπα αιώνια που όλοι έχουμε μέσα μας και μέσω αυτών εκφραζόμαστε. Η αιώνια ορθή λογική είναι μία και το συναίσθημα ένα. Όλοι μας γνωρίζουμε τι είναι το σωστό και όλοι μας γνωρίζουμε με τί τρόπο οφείλουμε να το επικοινωνούμε. Μπορούμε όμως, να τα εκφράζουμε μοναδικά. Και τα δύο αυτά ανήκουν στον αιώνιο ανώτερο εαυτό μας και οφείλουμε να τα ανακτήσουμε. Διότι από την ημέρα που γεννιόμαστε μια άλλη πραγματικότητα εισχωρεί στο μυαλό μας που δεν είναι δική μας, για την ακρίβεια είναι μερική, αλλόκοτη σε σχέση με αυτήν που έχουμε μέσα μας (τα αιώνια, τα διαχρονικά). Αυτά κυρίως έχουν να κάνουν με τον άμεσο κοινωνικό περίγυρο, τις αντιλήψεις που κυριαρχούν εκείνη τη χρονική περίοδο, από το πως μας βλέπουν οι άλλοι, πόσο αποδεκτοί είμαστε, πόσο έχουμε αγαπηθεί, τις προσδοκίες των άλλων από εμάς, και τόσα άλλα που στρεβλώνουν τη διάνοιά μας, κάνοντάς μας να αντιδρούμε πάνω σε ό,τι μας συμβαίνει χάνοντας τη ζωή μας σε άσκοπες και χρονοβόρες στάσεις που δεν εξυπηρετούν καθόλου την προσωπική μας πρόοδο προς τον ανώτερο προορισμό μας.

Η κινητήρια δύναμη των ενεργειών μας πρέπει να είναι τα υγιή θέλω. Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, ο άνθρωπος που νιώθει ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα του, νιώθει δηλαδή δυσαρέσκεια αντί για ευχαρίστηση, πρέπει να σταματάει για να σκέφτεται: Τι είναι αυτό που δεν τον ικανοποιεί, σίγουρα κάποια έλλειψη υπάρχει. Πριν πάει παρακάτω για ένα ασφαλές μονοπάτι οφείλει να γυρίσει πρώτα πίσω στην έδρα του, την ασφαλή αφετηρία από όπου προέρχεται για να εξορμήσει όθεν. Γιατί μπορεί μια κατεύθυνση να είναι άριστη για κάποιον, καταστροφική όμως για κάποιον άλλον. Το σωστό δηλαδή του ενός δεν μπορεί να είναι απαρραίτητα και το σωστό του άλλου. Στην ουσία ο άνθρωπος καλείται να μην αποδεχτεί ό,τι στρεβλώνει τη διάνοιά του, ό,τι του είναι ξένο και τον αποδιοργανώνει, ό,τι του προκαλεί φόβο και απόγνωση ότι αυτό που γίνεται δεν τον οδηγεί πουθενά. Να μην δέχεται την αλλόκοτη κατάσταση γύρω του και να την διαμορφώνει σύμφωνα με αυτό που ο ίδιος ξέρει σίγουρα ότι θα τον οδηγήσει κάπου ασφαλές με την αλήθεια του. Ας κρατήσουμε αυτό που υπάρχει μέσα μας κι ας το φέρουμε προς τα έξω όπως είναι για να αγγίξει και να μεταμορφώσει την πραγματικότητα μας. Η ιδιαιτερότητα του πνεύματος του καθενός οδηγεί τον καθένα στο δικό του δρόμο. Η αποδοχή, λοιπόν, της ιδιαιτερότητας του καθενός αλλά και ταυτόχρονα η δική μας οριοθέτηση και αυτογνωσία παράγει υγιείς επικοινωνίες και ευρύτερα κοινωνίες. Γιατί στο κάτω-κάτω γεννιόμαστε φύσει αγαθοί.

Με βάση όσα είπαμε προηγουμένως ο άνθρωπος είναι διττής φύσης, πνευματική και υλική. Αυτό τον κάνει να έχει δύο εαυτούς τον εσωτερικό και τον εξωτερικό. Ο εσωτερικός εαυτός(πνευματικός) έχει δύο επίπεδα, τον ανώτερο εαυτό και τον επίκτητο, τον διαμορφωμένο εσωτερικό εαυτό. Ο πρώτος είναι αυτός που αντιπροσωπεύει την αιώνια ύπαρξή μας από αρχής κόσμου και τον έχουμε σε κάθε ενσάρκωση. Είναι η ταυτότητα του καθενός και η αφετηρία σε κάθε καινούριο του ταξίδι. Καθήκον μας είναι να τον διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού προκειμένου αυτός να μας οδηγήσει σ' αυτό που είμαστε προορισμένοι να κάνουμε. Ο δεύτερος είναι αυτός που διαμορφώνεται στην ενσάρκωση που κάθε φορά μετέχουμε και η διάρκειά της είναι ένας κύκλος ζωής. Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε είναι να φέρουμε σε αρμονία τους δυο εαυτούς. Η κάθε ενσάρκωση αποτελεί για εμάς ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο ανάκτησης του αιώνιου εαυτού. Οι εμπειρίες και τα ερεθίσματα ενός κύκλου ζωής καταφέρνουν να βγάλουν στο φως τις άγνωστες πτυχές του ανώτερου εαυτού. Έτσι με κάθε ενσάρκωση ερχόμαστε ακόμα πιο κοντά στο αιώνιο ον το οποίο είμαστε ή αλλιώς όλο και μεγαλύτερο τμήμα του ανώτερου εαυτού προβάλλεται προς τα έξω. Η ζωή του καθενός, λοιπόν, μπορεί να βιωθεί από μία ερευνητική σκοπιά που το κάνει τόσο ενδιαφέρον που θέλεις να ρουφήξεις τη ζωή και να αποκτήσεις το δυνατόν περισσότερες εμπειρίες που θα σε οδηγήσουν μόνο στον αιώνιο εαυτό σου μέσα από τις επιλογές που συνειδητά θα κάνεις.
Ο εξωτερικός εαυτός είναι αυτό που προβάλλεται από το συνοθύλευμα των δυο εσωτερικών εαυτών. Το πως δείχνουμε δηλαδή είναι το αποτέλεσμα της εσωτερικής διαδικασίας συγκερασμού των δυο εσωτερικών εαυτών. Εδώ, η ταύτιση είναι το ζητούμενο.
Πρέπει, επομένως, να εμπιστευόμαστε τον ανώτερο εαυτό μας γιατί αυτός είναι που ξέρει ως αιώνιος και όχι τον εξωτερικό που δεν μπορεί να γνωρίζει καθώς είναι ένα υποσύνολο του όλου στο συγκεκριμένο κύκλο ζωής μας. Η ολοκλήρωση επέρχεται όταν ο εσωτερικός ανώτερος εσωτερικός εαυτός ταυτιστεί τελικά με τον μερικό εξωτερικό. Έτσι θα λάμψει ολοφώτεινη η ύπαρξή μας αφού θα έχει μεταμορφωθεί.
Ο ανώτερος εαυτός ισχυροποιείται κι αυτός και ωριμάζει με κάθε ενσάρκωση καθώς όταν πρωτοήρθε ήταν μικρής πνευματικής ηλικίας. Όπως το κάθε στάδιο της ανθρωπότητας κληροδοτεί τη γνώση του στην επόμενη γενιά έτσι και η σοφία κάθε ενσάρκωσης ωριμάζει περισσότερο τον ανώτερο εαυτό. Διότι κι αυτός γεννήθηκε παιδί, και φαίνεται αυτό από την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, λίθινη εποχή, προϊστορική κτλ. μέχρι το σήμερα. Ερχόμαστε δηλαδή ξανά και ξανά μέχρι την ενηλικίωση του ανώτερου εαυτού. Σήμερα η ανθρωπότητα βρίσκεται σε αυτήν ακριβώς τη φάση, της ενηλικίωσης. Έχει φτάσει ο άνθρωπος στο σημείο που έχει τη γνώση και όλα τα εργαλεία για τον τελικό του προορισμό.... Τώρα είναι η ώρα να σταθεί όρθιος!!! Στήτε Στήτε! λοιπόν. Τη φράση «Στήτε στήτε, τις ως ο Θεός ημών;» την είπε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ κατά την πτώση των αγγέλων, καθώς ήταν παρασυρμένοι από τον διάβολο, και έτσι σταμάτησε την πτώση. Το γεγονός αυτό γιορτάζεται στις 8 Νοεμβρίου. Το όνομα Μιχαήλ σημαίνει «ποιος είναι σαν τον Θεό μας;».

Στο δίπολο ανώτερος – κατώτερος εαυτός, λοιπόν, έχουμε την ορθή λογική που είναι μία για όλους τους ανθρώπους με αξίες και ηθικές αρχές που συνιστούν το πνεύμα, και τον κατώτερο, το φθαρτό σώμα, τον ναό μας, που είναι αυτός που δέχεται, δίνει αλλά και κάνει πράξη όλα αυτά που του υπαγορεύει το πνεύμα. Το σώμα μας είναι ο τελεστής όλων των πράξεων χωρίς να είναι υποδεέστερης σημασίας του πνεύματος αλλά συμπληρωματικής. Έτσι είναι η εικόνα του ολοκληρωμένου ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί το δίπολο αυτό σωστά και να γνωρίζει πότε να εξασκεί στη ζωή του το ένα και πότε το άλλο. Εν αρχή ην ο Λόγος. Πρώτα ο άνθρωπος σκέφτεται σε όλες τις περιπτώσεις το πλαίσιο από το οποίο ενεργεί, τι αρμόζει και πως οφείλει να φέρεται από το συγκεκριμένο πλαίσιο, το ρόλο που έχει εκεί. Αυτά είναι σκέψεις του ανώτερου εαυτού που υποδεικνύουν την σοβαρότητα και την ευθύνη μας σε ό,τι μετέχουμε. Αν είμαστε σωστά τοποθετημένοι και οριοθετημένοι στο νου, τότε το σώμα δεν μπορεί παρά να εφαρμόσει αυτά που σκέφτηκε ο νους. Δημιουργούνται έτσι σωστές συνδέσεις με όλα τα συστήματα στα οποία ανήκουμε, τηρείται η ιεραρχία και η όλη αλληλεπίδραση φτάνει σε υψηλά επίπεδα ανέλιξης αφού οι προϋποθέσεις προσφέρουν γόνιμο πεδίο δράσης.

Άλλο ύψιστης σημασίας δίπολο που αποδεικνύει την διπολικότητα του ανθρώπου, αποτελεί το είναι και το γίγνεσθαι. Το πρώτο αφορά μια αντικειμενική καθ όλα τελειωμένη και ολοκληρωμένη κατάσταση ενώ το δεύτερο δημιουργείται, συνκατασκευάζεται από τη δική μας συμμετοχή και τις αλληλεπιδράσεις μας με τα συστήματα και τα αποτελέσματα είναι ανάλογα της δικής μας συμπεριφοράς. Όταν ρώτησαν κατηγορώντας τον Χριστό, «γιατί ονομάζεις τον εαυτό σου Θεό;», Εκείνος απάντησε, «υποκριτές, ο δικός σας ψαλμός του Κορέ δεν λέει ότι Θεοί είστε και Υιοί Υψίστου πάντες;» Εξάλλου, ο καθένας από εμάς είναι Θεός καθώς θεάται κάτι το οποίο ο ίδιος ( π.χ μια πληροφορία) μαθαίνει και θέλει να το εντάξει στα πλαίσια του, προκειμένου να εξελιχθεί ή απλά και μόνο να ευφρανθεί με τη θέαση. Η σημασία του ρήματος θεάομαι-θεώμαι είναι βλέπω με θαυμασμό, παρατηρώ, είμαι θεατής σε θέατρο, επιθεωρώ . Αυτό από τη μια προϋποθέτει την ευθύνη από τη μεριά του καθενός να συμπεριφέρεται αξία θαυμασμού ενώ από την άλλη η θεραπευτική αξία της αλληλεπίδρασης μας ανεβάζει σε επίπεδα ανέλιξης ευδαιμονίας πρωτόγνωρα για μας. Η λέξη ευδαιμονία σημαίνει με την εύνοια του Θείου. Ας κάνουμε εμείς όλοι από τη μεριά μας το σωστό και τότε θα δούμε θαύματα να συμβαίνουν γύρω μας. Εδώ εννοείται ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος μόνο για τον εαυτό του. Αυτόν πρέπει να τιθασεύσει, να σμιλεύσει, να τον κάνει κομψοτέχνημα για τη θέαση των άλλων. Διότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε πεταλούδες-ψυχές μοναδικές, ελαφρείς, λεπτοί, με ευαισθησία, με χρώματα, κινούμαστε με ομορφιά και λεπτότητα, αλαφροπατάμε, καθώς συνεχώς αναδιαμορφωνόμαστε αλλά προτιμούμε και επιλέγουμε να φερόμαστε σαν ελέφαντες βαριοί, γκρίζοι, χοντροκομμένοι και σκληρόπετσοι, λόγω της ημιμάθειάς μας, δεν μας αγγίζει τίποτα από τα λεπτά ενώ ταυτόχρονα τα τσαλαπατούμε σε κάθε μας βήμα. Ζούμε σε έναν κόσμο (η λέξη σημαίνει κόσμημα) που κάθε στιγμή προσφέρει μοσχοβολιές στη ζωή μας μέσα από τις αισθήσεις μας και τις αλληλεπιδράσεις αλλά εμείς ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον, κάναμε ρουτίνα τη ζωή μας, την ισοπεδώσαμε και δεν ζούμε ζωντανοί αλλά σαν από μηχανική υποστήριξη, τέτοια νέκρα, τέτοια χοντροκοπιά…. Με την αυτονομία θα αναγνωρίσει ο άνθρωπος και τη θέση του στο σύστημα. Μέχρι όλοι να μπούμε στις θέσεις μας ας θυμηθούμε τα λόγια που είπε ο ίδιος ο Χριστός «όπου δύο και τρεις μαζί, εκεί και εγώ»!! Όταν τα συστήματα καταφέρουν να πετύχουν ανώτερα γινόμενα ανέλιξης τότε το συστημικό γίγνεσθαι θα πλησιάσει ή θα φτάσει το είναι δηλαδή το σκοπό και την ολοκλήρωσή του.

ΑΡΣΕΝΙΚΟ-ΘΗΛΥΚΟ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ένα σημαντικό δίπολο στην έννοιά του και την ερμηνεία του είναι το αρσενικό – θηλυκό. Η Αγία Γραφή αναφέρει: Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο. Άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς. Για να μη νιώθει μοναξιά ο άνθρωπος ο Θεός τον χωρίζει στα στοιχεία του, αρσενικό και θηλυκό, ώστε να έχουν ο ένας απέναντι τον άλλο, να επικοινωνούν και να χαίρονται. ΑΞΙΩΜΑ: Όλοι η ανθρωπότητα αποτελείται από ανδρόγυνα. Ο κάθε ένας από εμάς έχει κάπου μέσα στον κόσμο το άλλο του μισό, αυτό που του ανήκει, αυτό που θα τον ολοκληρώσει.

Η αναφορά λοιπόν στον έρωτα περιλαμβάνει κατεξοχήν μια ιερή έλξη για κάτι, το οποίο θα καλύψει κενά συναισθηματικά, θα θεραπεύσει, θα φέρει ισορροπία ψυχική και πνευματική Όταν το ανδρόγυνο χωρίστηκε σε δύο οντότητες τότε το ένα έγιναν δύο. Μια ολότητα, μια επίγνωση, ο άνθρωπος, χωρίστηκε στα δυο του στοιχεία, το αρσενικό και το θηλυκό. Έτσι δημιουργήθηκε αυτόματα ένα δίπολο. Το ένα μέρος έχει τη μια πλευρά της γνώσης και το άλλο μέρος την άλλη πλευρά της γνώσης. Το θέμα είναι ότι η κάθε μια από αυτές δεν είναι επαρκής καθώς πάντα θα λείπει το άλλο μισό της αλήθειας. Η επίγνωση της αλήθειας, λοιπόν, συνεπάγεται την ένωση των δυο μερών. Όταν θα ενωθούν οι αλήθειες του αρσενικού με του θυληκού, όταν η ολότητα συναρμοστεί τότε θα μπορέσει να φανεί πραγματικά τι είναι ο άνθρωπος. Τα κομμάτια του πάντα θα αναζητούν το ένα το άλλο για να πληρωθούν. Η ένωση ενός τέτοιου ζευγαριού αποτελεί τη μετουσίωση του ανθρώπινου όντος σε αυτό που πραγματικά ο Θεός έπλασε εξ'αρχής. Τον άνθρωπο, τον υιό του Θεού, που του προσέδωσε δικές Του, θεϊκές ιδιότητες και τον έκανε εν δυνάμει Θεό. Η ένωση αυτή ξυπνάει αυτές τις ιδιότητες, τις ενεργοποιεί μέσα από την ενεργοποίηση του DNA, και δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να μεγαλουργήσει στην παρούσα ζωή του όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο αλλά σε οικουμενικό. Ο έρωτας μέσα από την ένωση του ανδρόγυνου είναι ο υπέρτατος σκοπός της ζωής μας αφού κυριολεκτικά οδηγεί στη θέωση του ανθρώπου καθώς όχι μόνο εξασφαλίζει τη μεταμόρφωση της γήινης πλευράς του αλλά ενεργοποιεί και την θεϊκή αγγελική φύση του. Βιολογικά. η ένωση του αρσενικού-θυληκού μοιάζει με το γράμμα Η. Αυτό παραπέμπει στο σχήμα του DNA. Δύο μονόκλωνα DNA που ενώνονται και δημιουργούν ένα δίκλωνο. Ένα άλλο είδος. Επομένως, σήμερα ο άνθρωπος για να θεωρείται ολόκληρος πρέπει να επισυνάψει (μέσα από το γάμο) «Και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν» , το άλλο του μισό. Επιζητά το υπόλοιπό του μισό ως εξωτερικό σχήμα, αλλά και επιπλέον, πολύ σημαντικό, οφείλει να αναπτύξει στο εσωτερικό του τις ιδιότητες του αντίθετου φύλου, καθώς αυτές ενυπάρχουν μέσα του, σε μικρότερη βαθμίδα σαφώς, ως ανθρώπινο είδος που είναι. Έτσι, το αρσενικό που κατά βάση το διέπει η λογική, οφείλει να αναπτύξει και το συναίσθημα και την ευαισθησία που είναι κύρια χαρακτηριστικά του θηλυκού, και το αντίστροφο, το θηλυκό, την λογική του πνεύματος, που διαθέτει το αρσενικό. Το αρσενικό να αναπτύξει το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου ενώ το θηλυκό να ενισχύσει το αριστερό με τη λογική. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος ολοκληρώνεται, συγχωνεύοντας με λειτουργικό τρόπο το δίπολο αυτό. Η λέξη Χριστός, ορισμένος από τον Θεό, ήρθε σαν υπόδειγμα. Ο Χριστός δηλαδή, ήρθε σαν υπόδειγμα ανθρώπου, ως ολόκληρος ο άνθρωπος, ως άρσεν και θήλυ μαζί. Γιατί δεν ήρθε για διαχωρίσει τα φύλα αλλά να αποδείξει την αρχική ένωση τους και να δείξει πως είναι μια ολοκληρωμένη συνείδηση πέρα από το αρσενικό και το θηλυκό, ήρθε να μας δείξει πως είναι ο άνθρωπος. Αυτό περιλαμβάνει όχι μόνο την απλότητα αλλά και τα θαύματα. Δεν είναι τυχαίο ότι τον Χριστό τον σταύρωσαν πάνω σε σταυρό, διαιρέτη. Ο άδικος θάνατός του βασίστηκε σε διαβολές εναντίον Του. Οι άνθρωποι του τότε είχαν επίσης χωριστεί σε αυτούς που τον ακολούθησαν και σε εκείνους που τον σταύρωσαν. Ο σταυρός είναι το σχήμα των οριζόντιων και κάθετων διπόλων και ο συμβολισμός του είναι κυριολεκτικός καθώς συνιστούν τον άνθρωπο.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ

Στην συστημική μαθαίνουμε ότι ένα σύστημα είναι κάτι ολόκληρο και τα αντικείμενά του και οι ιδιότητές του μπορούν να κατανοηθούν ως μέρος του όλου συστήματος. Αυτό την εντάσσει αυτόματα στις επιστήμες της ολιστικής θεραπείας. Ο όρος συστημικός χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη θεώρηση που εξετάζει το «όλον» και όχι το «μέρος». Δεν εστιάζει στην πάθηση του ενός αλλά εξετάζει τον άνθρωπο ως σύνολο του συστήματός του. Το κύριο μέλημά της είναι να εντάξει αυτό το άτομο στο περιβάλλον του αφού εξυγιάνει και τα δύο. Να ενώσει, δηλαδή, το σύστημα με λειτουργικό τρόπο. Με τον ίδιο τρόπο η συστημική ως επιστήμη, συγκαταλέγει κι άλλες επιστήμες που μπορούν με τις πληροφορίες τους να συμπληρώσουν την ολοκλήρωση της εικόνας του ανθρώπινου είδους. Αυτές είναι η φιλοσοφία, όλες οι σχολές ψυχολογίας(καθώς η έννοια χωρίστηκε σε διάφορους κλάδους λες και δεν αφορά το ίδιο αντικείμενο)(συνθετική, θετική, ψυχοδυναμική, υπαρξιακή, γνωστική, συμπεριφορική, ψυχανάλυσης, υπνοθεραπείας και ύπνωσης, κτλ.), η ιατρική, οι εναλλακτικές θεραπείες, οι νευροεπιστήμες, οι έρευνες, η επιγενετική, η βιολογία οι φυσικές επιστήμες, η βιοφυσική, η κβαντική μηχανική, η θεολογία. Η συγκριτική μελέτη των διαφόρων επιστημονικών συστημάτων και η ανεύρεση της κοινής τομής τους έχει να προσφέρει πολλά περισσότερα από μια στείρα αντιπαράθεση. Όταν η γνώση προέρχεται από ένα υποσύστημα χωρίς να την διοχετεύει στα υπόλοιπα που όλα μαζί συνιστούν το σύστημα, τότε δεν υπάρχει καμιά πρόοδος. Όταν, όμως, ακόμα και ένα μόνο υποσύστημα μοιραστεί αυτή τη γνώση με τα υπόλοιπα του συστήματος, τα υπόλοιπα κατανοώντας τους νόμους που διέπουν αυτή τη γνώση, θα τη χρησιμοποιήσουν στο δικό τους πεδίο και έτσι θα αναπτυχθούν και αυτά. Έτσι επιτυγχάνεται η σπειροειδής ανέλιξη, όταν το κάθε υποσύστημα αναπτύσσεται ατομικά αλλά και συλλογικά μέσα από τα συστήματα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα βρίσκουμε στη φυσική και τον νόμο της Γαλιλλαϊκής αλληλοσυσχέτισης (ο Γαλιλαίος εκτός από φυσικός, μαθηματικός, αστρονόμος ήταν και φιλόσοφος) που λέει ότι οι φυσικοί νόμοι μένουν αναλλοίωτοι όταν ειδωθούν από διαφορετικά συστήματα αναφοράς, τα οποία κινούνται το ένα σε σχέση με το άλλο με σταθερή σχετικά ταχύτητα.( κοινώς, όταν όλοι, είμαστε ευρισκόμενοι στο ίδιο επίπεδο λογικής, που δεν σκιάζεται από διαβολές, όταν μιλάμε και ενεργούμε, εννοούμε και βλέπουμε το ίδιο πράγμα).

Θα ήθελα εδώ, να τονίσω ένα από τα προαναφερθέντα υποσυστήματα που φανερά έχει και την πιο άμεση σχέση με την ψυχοθεραπεία. Αυτό είναι οι εναλλακτικές θεραπείες. Είναι γνωστή η απόλυτα δικαιολογημένη αποστροφή των ψυχοθεραπευτών στα χημικά παρασκευάσματα ψυχοφαρμάκων με άμετρες παρενέργειες, καθώς όλοι γνωρίζουμε ότι απλά καλύπτουν συμπτώματα ενώ η ψυχοπαθολογία δεν αγγίζεται και συνεχώς θεριεύει μέσα στον ασθενή κάνοντάς τον να εκδηλώνει όλο και πιο σοβαρά συμπτώματα που επίσης καταστέλλονται χωρίς να θεραπεύονται από τη βάση τους. Αντιμετωπίζουμε έτσι έναν φαύλο κύκλο ασθενειών που προκύπτουν από την ψυχοσύνθεση και την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Η λύση εδώ προσφέρεται από την διπλής κατεύθυνσης φροντίδα, τόσο ψυχικής όσο και φαρμακευτικής, όχι χημικής προέλευσης που προτείνουν οι φαρμακοβιομηχανίες, αλλά φυσικής που δεν επιφέρει καμιά παρενέργεια, αφού αποτελούν τμήμα της διατροφής μας. Η φύση και τα φυτά μας παρέχουν όλα όσα είναι απαραίτητα για την ίασή μας σε όλα τα επίπεδα, ψυχικό και σωματικό. Φανταστείτε ένα φάρμακο για παράδειγμα που μπορεί να σταματά βιολογικά συμπτώματα που ανάγονται στο στρες από ειδική αιτία επειδή δρα ψυχοθεραπευτικά. Το στρες μπορεί να επιφέρει πολλές παθήσεις, από γαστρεντερικές, καρδιακές,κλπ. Έτσι το φάρμακο εκτός από τη σωματική ανακούφιση, διενεργεί ταυτόχρονα εσωτερικές διαδικασίες αφύπνισης που βέβαια αναλύονται με τον ψυχοθεραπευτή. Πετυχαίνουμε, έτσι μια ολιστική θεραπεία σε βάθος σε πολύ μικρότερα χρονικά διαστήματα. Τέτοια είναι η καινοτομία του κ. Γιώργου Λουκά ομοιοπαθητικού ψυχίατρου όπου μετά από κλινικές παρατηρήσεις ετών δίνει στην επιστημονική κοινότητα της ψυχοθεραπείας κάτι εντελώς καινούριο, τη γνωστική ομοιοπαθητική.

Γνωστική Ομοιοπαθητική: Όταν η ψυχή “μιλά” για την ασθένεια

«Εκλαμβάνει τον άρρωστο ως ένα μοναδικό ψυχο-διανοητικό- σωματικό σύνολο, που πρέπει να αντιμετωπιστεί σφαιρικά. Βασίζεται στην αναζήτηση του προσωπικού τρόπου με τον οποίο ο ασθενής βιώνει την πραγματικότητα, στη διερεύνηση της σχέσης του με τον εαυτό του και με τους άλλους. Ονομάζεται γνωστική ομοιοπαθητική και είναι μία ευρύτερη προέκταση της κλασικής ομοιοπαθητικής με βασικό προστιθέμενο διαγνωστικό εργαλείο την ψυχολογία. Είναι ένα βήμα παραπάνω στο θεραπευτικό σύστημα, την κλασική ομοιοπαθητική, που δημιούργησε ο Γερμανός γιατρός, Σαμουήλ Χάνεμαν πριν από περίπου 200 χρόνια κατακτώντας σιγά – σιγά ολόκληρο τον κόσμο.

Τη γνωστική ομοιοπαθητική ξεκίνησε ο Ινδός Rajan Sankaran και από αυτόν συνέχισε, με τη συμβολή της ρωσικής επιστημονικής κοινότητας, ο Έλληνας ψυχίατρος- ομοιοπαθητικός, Γιώργος Λουκάς για να αναδειχθεί, το 2000, σε μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Συγγραφέων Επιστημονικών Ανακαλύψεων και Εφευρέσεων και να βραβευθεί από τη Ρωσική Ακαδημία Φυσικών Επιστημών με το βραβείο Παβλώφ για το σχεδιασμό και τις κλινικές εφαρμογές νέων ομοιοπαθητικών φαρμάκων.

Ο Σωκράτης έλεγε ότι τα βασικά αίτια της ασθένειας είναι εσωτερικά, της ψυχής: «όπως ακριβώς δεν πρέπει να επιχειρείται η θεραπεία των ματιών χωρίς το κεφάλι, ούτε του κεφαλιού χωρίς το σώμα, έτσι δεν πρέπει ούτε και του σώματος χωρίς την ψυχή. Εξάλλου αυτό είναι και η αιτία που τα περισσότερα νοσήματα δεν γίνονται αντιληπτά από τους γιατρούς, διότι παραμελούν το σύνολο. Διότι από την ψυχή ξεκινούν τα πάντα, και τα κακά και τα καλά, για το σώμα και για κάθε τι στον άνθρωπο».

Η επανάσταση στο χώρο της ομοιοπαθητικής ξεκίνησε, όταν άρχισαν να ασχολούνται με αυτήν θεραπευτές που είχαν ασχοληθεί με την ψυχανάλυση. Έτσι άρχισαν να συλλέγονται πολλές πληροφορίες για το «ψυχισμό» των φαρμάκων. Ο Sankaran είναι αυτός που εισήγαγε μία σημαντική καινοτομία: το ψυχικό σύμπτωμα «ψευδαίσθηση», θεωρώντας ότι ο κάθε άνθρωπος έχει μία προσωπική ψευδαίσθηση της πραγματικότητας και έναν δικό του τρόπο βίωσής της.

Σε αυτή τη βάση το άτομο αντιμετωπίζεται ως σύνολο και το φάρμακο που θα χορηγηθεί, θεραπεύει όχι μόνο τα τοπικά συμπτώματα, αλλά και όλα τα άλλα. «Πολλές φορές οι ασθενείς εκπλήσσονται όταν μαζί με την κεφαλαλγία ή τη δυσκοιλιότητα θεραπεύεται και η ανασφάλεια τους ότι θα εγκαταλειφθούν από τους φίλους τους», λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ, ο Γιώργος Λουκάς και εξηγεί: «Η μαθήτευσή μου δίπλα στο Sankaran, αλλά και η ψυχιατρική μου ειδίκευση με βοήθησαν πολύ στην υιοθέτηση των παραπάνω απόψεων. Με ενδιέφερε ιδιαίτερα ο διάλογος των επιστημών. Έτσι άρχισα να αλλάζω τη λήψη του ιστορικού, δεν έμενα πια μόνο στην καταγραφή των συμπτωμάτων και της ιδιοσυγκρασίας του ατόμου, αλλά προσπαθούσα να διερευνήσω πίσω από αυτά τις σχέσεις του ασθενούς με τον εαυτό του και το περιβάλλον».

«Μέσα από τη αναζήτησή μου στη σφαίρα της ψυχιατρικής, προσθέτει, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάθε άτομο έχει τις δικές του αρχές – ιδέες που ιεραρχεί πάνω από κάθε τι στη ζωή. Για παράδειγμα, άλλος ιεραρχεί πάνω από όλα το χρήμα, άλλος την οικογένεια, άλλος την ερωτική σχέση, άλλος τη δόξα, άλλος τα οράματά του. Ανάλογα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος διαμορφώνονται οι διάφορες ψευδαισθήσεις- παραμορφώσεις ιδεών του ατόμου».

Ως παράδειγμα, ο κ. Λουκάς λέει ότι «άλλος νομίζει ότι δεν αγαπιέται στη σχέση, άλλος νομίζει ότι δεν εκτιμάται από τους φίλους του, άλλος ότι θα τον εγκαταλείψουν οι δικοί του άνθρωποι. Σύμφωνα με τη γνωστική ομοιοπαθητική, δεν αρκεί να αντιμετωπίζονται μόνο τα συμπτώματα ενός ατόμου, αλλά να υπάρξουν και διορθωτικές θεραπευτικές παρεμβάσεις σε επίπεδο “ιδεών”. Η αλλαγή στη στάση ζωής του ατόμου θα βοηθήσει τη συνολική κατάσταση της υγείας του οργανισμού».

Όπως εξηγεί ο γιατρός ένα παράδειγμα εφαρμογής της γνωστικής ομοιοπαθητικής είναι η εργασία που έγινε από την ιατρό, Ναταλία Τιτίεβα στα παιδιά του ορφανοτροφείου του Νοβοσιμπίρσκ. «Χορηγήθηκαν στα παιδιά ομοιοπαθητικά φάρμακα της ομάδας μαγνησίου, τα οποία σύμφωνα με τη γνωστική ομοιοπαθητική αντιμετωπίζουν το αίσθημα ορφάνιας. Η επιλογή του ομοιοπαθητικού σκευάσματος που δόθηκε σε κάθε παιδί έγινε με βάση τα ιδιαίτερα ψυχικά του χαρακτηριστικά. Αντιμετωπίστηκαν ασθένειες με ψυχική συμμετοχή, όπως η ενούρηση, ο τραυλισμός, η καθυστερημένη ανάπτυξη. Αντιμετωπίστηκαν όμως και άλλες ασθένειες όπως το κοινό κρυολόγημα», λέει ο κ. Λουκάς. Προσθέτει δε ότι τα φάρμακα της ομάδας μαγνησίου που ελάττωναν το αίσθημα ορφάνιας βοηθούσαν και στην καταπολέμηση των συχνών κρυολογημάτων. Μάλιστα υπογραμμίζει ότι η βελτίωση της ψυχικής κατάστασης των παιδιών είχε σαν αποτέλεσμα τη βελτίωση του ανοσοποιητικού συστήματος. «Πάρθηκαν δύο ομάδες παιδιών, στη μία έγινε εμβόλιο γρίπης και στην άλλη εφαρμόστηκε γνωστική ομοιοπαθητική. Από την ομάδα του εμβολίου αρρώστησε τη χρονιά εκείνη το 11,3%, ενώ από τα παιδιά με την ομοιοπαθητική αγωγή μόνο το 0,3%», τονίζει ο γιατρός.

Η εφαρμογή της γνωστικής ομοιοπαθητικής, όπως λέει, άλλαξε ριζικά την πρακτική του, γιατί πρωταρχικός του σκοπός έγινε η κατανόηση της μοναδικότητας του ασθενή και όχι απλώς η ταξινόμηση στα πολύχρηστα ομοιοπαθητικά φάρμακα. Έτσι άρχισε να δημιουργείται η ανάγκη παρασκευής νέων φαρμάκων. Σε αυτή τη φάση βρέθηκε συνεργάστηκε με τον φαρμακοποιό, Ιωάννη Ευσταθίου, με εμπειρία στο χώρο των θεραπευτικών συμπληρωμάτων (ομοιοπαθητική, φυτοθεραπεία, κ.λ.π). Έτσι γεννήθηκε μία νέα ομάδα φαρμάκων, τα «τριπλά άλατα», ενώσεις που περιέχουν τρία στοιχεία του περιοδικού πίνακα στη σύστασή τους, εκτός από τα στοιχεία Υδρογόνο και Οξυγόνο.

Όπως λέει ο γιατρός, τα νέα αυτά φάρμακα άρχισαν να αποδίδουν θεαματικά αποτελέσματα. «Ο κύριος λόγος ήταν η ακριβής εξατομίκευση του ασθενούς, άρα και η πληρέστερη κάλυψη των συμπτωμάτων του», εξηγεί και προσθέτει: «Έτσι ασθενείς που ακολουθούσαν για χρόνια ομοιοπαθητική αγωγή με ελάχιστες βελτιώσεις, άρχισαν να βλέπουν θεαματικά αποτελέσματα με τη χορήγηση κάποιου νέου τριπλού άλατος».

Ο Γιώργος Λουκάς ασχολείται με την ομοιοπαθητική από το 1982. Αρχικά μαθήτευσε δίπλα στον ομοιοπαθητικό – γιατρό, Αρίσταρχο Τσαμασλίδη. Στη συνέχεια παρακολούθησε μετεκπαιδευτικά σεμινάρια στη Βομβάη, από τον Rajan Sankaran.

Εισήγαγε την ενοποιητική θεωρία της ιδιοσυστασίας, όπου με βάση τη συγκριτική μελέτη της θεωρίας των χρόνιων νόσων της ομοιοπαθητικής, των καθηλώσεων της ψυχανάλυσης, της τυπολογίας του Παβλώφ, της θεωρίας των χυμών του Ιπποκράτη, των τεσσάρων στοιχείων του Πλάτωνα και του Εμπεδοκλή, παρουσιάζεται ένα κοινό θεωρητικό ιατρικό μοντέλο για την ιδιοσυστασία.

Από το 1995 άρχισε να διδάσκει την ομοιοπαθητική στη Ρωσία, ενώ πρόσφατα έχει ανοίξει γι αυτόν και ο δρόμος της Αγγλίας. Τo Hahnemann College of Homeopathy του δίνει την ευκαιρία να μεταδώσει της αρχές της γνωστικής ομοιοπαθητικής, στα πλαίσια μετεκπαιδευτικών σεμιναρίων.»

Ως συστημικοί και ψυχοθεραπευτές σίγουρα θα θέλουμε να ενώνουμε και να συναρμόζουμε γνώσεις που θα πάνε τον άνθρωπο ένα βήμα πιο πέρα για την ολοκλήρωσή του. Και σίγουρα δεν είναι θεμιτό να γινόμαστε «διάβολοι» και να ενεργούμε διασπαστικά ή να μην θέλουμε το καλό της ανθρωπότητας. Και ίσως ακούγεται βαρύ να ονομάζουμε εαυτούς «διάβολους» αλλά ας μην μας πειράζουν οι λέξεις, εφόσον ισχύουν, ας δούμε για μια φορά αν οι πράξεις μας είναι τέτοιες.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Το 249/250μ.Χ φυλακίζεται και βασανίζεται μέχρι θανάτου ο Ωριγένης Αδαμάντιος, θεολόγος και φιλόσοφος, κατά την περίοδο χριστιανικών διωγμών δίχως να λυγίσει. Έγραψε περίπου 6.000 έργα ως κληροδότημα στην εκκλησία, πολλά από τα οποία διαβάζονται καθημερινά στις λειτουργίες. Ο ίδιος ζούσε μια άκρως ασκητική ζωή ενώ παράλληλα ερευνούσε τις γραφές και δίδασκε. Ο κύριος στόχος του Ωριγένη ήταν η πρακτική έκθεση του κειμένου, στίχο προς στίχο. Αυτό ήταν ακριβώς που τον οδήγησε στην επιδίωξη βαθύτερων εννοιών.  Παρά τον σώφρονα και θεάρεστο βίο του η εκκλησία με την Ε οικουμενική σύνοδο μετά το θάνατό του τον αναθεματίζει γιατί είπε κάτι που ο νους των ανθρώπων της εποχής εκείνης δεν άντεχε. Είπε ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε οι πεπτωκότες άγγελοι, οι δαίμονες. Είναι ο μόνος μέχρι σήμερα που είδε την θρησκεία μας σαν σύστημα, όπου από μια πλήρη και τέλεια ολότητα ένα τμήμα της αποσχίζεται εξαιτίας της διαβολής και από την τελειότητα που βρίσκονταν ξέπεσαν σε μια γήινη, υλική κατάσταση για να δουν και να ζήσουν αυτό που προτίμησαν. Πέσαμε, εξαιτίας της διαβολής, από τα ανώτερα αγγελικά επίπεδα στα κατώτερα γήινα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μόνο ένας αναρχικός που δε θέλει να άρχεται κανενός θα έδινε την ελεύθερη βούληση στον καθένα να αποφασίσει για τον εαυτό του και ένας πανάγαθος πατέρας που τα έχει όλα ετοιμασμένα για εμάς και μας περιμένει, αντιπροσωπεύει τον Θεό μας, αυθεντικό και αληθινό. Σαν «άσωτοι υιοί» που είμαστε δεν τη βλέπουμε την κατάντια μας. Τον ζούμε για τα καλά τον κόσμο που δημιουργήσαμε να ζούμε μέσα από τον εγωισμό μας. Ο Πατέρας πάντα θα είναι εκεί να περιμένει την επιστροφή μας. Όχι σαν τα άπειρα, κακομαθημένα παιδιά που φύγανε, αλλά ως ενήλικες που συνειδητοποίησαν την αλήθεια που γνώρισαν. Ενηλικιωθήκαμε πια. Μπορούμε να επιστρέψουμε πίσω στο γονιό και να πούμε «είμαι αυτάρκης». Όλη η γνώση υπάρχει μπροστά στα μάτια μας μέσα από όλες τις επιστήμες και εμείς αρνούμαστε να δούμε. Η φιλοσοφία του Ωριγένη είναι η εξής: (από τη βικιπαιδεία) «Στην κορυφή της πυραμίδας της Ύπαρξης την οποία περιγράφει βρίσκεται ένας Ύψιστος, αυτάρκης Θεός, η Μονάδα. Τούτη η Μονάδα στην ιστορική της εξέλιξη γίνεται Τριάδα, μια θεότητα γεμάτη δημιουργική ενέργεια. Στη δραστηριότητα αυτής της δημιουργικής ενέργειας οφείλεται η γέννηση ενός κόσμου καθαρών και αγνών πνευμάτων, που μετέχουν της γνώσης της Μονάδας. Μια μερίδα αυτών των αγνών πνευμάτων, κορεσμένη από την ευτυχία της μακάριας ύπαρξης, αποσκιρτά από τον κοσμικό νόμο. Η τιμωρία της είναι η εξορία στην ύλη, έναν τόπο που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για αυτό το σκοπό. Ο άνθρωπος είναι ένα πνεύμα σε κατάσταση τιμωρίας, και τούτη η τιμωρία είναι το εφαλτήριο της κίνησης για την επιστροφή στη Μονάδα.

Χάρη στη θεία οικονομία, η οποία εκφράζεται μέσω της ιδέας της Θείας Πρόνοιας, το πεπτωκός ανθρώπινο γένος τελικά θα βρει το δρόμο του προς τη θέωση, την επιστροφή στη μακάρια ύπαρξη. Η επιστροφή, λοιπόν, είναι το κύριο και μοναδικό καθήκον της ανθρώπινης ύπαρξης, η επιστροφή μέσω της μεσολάβησης του θείου Λόγου που ενσαρκώνεται αναλαμβάνοντας ένα φυσικό φορέα, γενόμενος άνθρωπος ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους. Η πρώτη πράξη για την επιστροφή είναι ο ασκητισμός, μέσω του οποίου κυριαρχούνται τα πάθη. Η σωματική φύση σταδιακά αποβάλλεται, μετουσιώνεται, προκειμένου να προβάλλει ο πνευματικός άνθρωπος. Η πλήρης και ολοκληρωτική πνευματοποίηση είναι ο επιδιωκόμενος στόχος, έτσι ώστε η ύπαρξη να πλημμυρίσει από το θεϊκό μεγαλείο, αποκλείοντας όμως την επανάληψη της πτώσης εξαιτίας της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπινου όντος».

Οι διδασκαλίες του περιείχαν την Αγ. Γραφή, η οποία ερμηνεύεται τριπλά: σωματικά (ιστορικογραμματικά), ψυχικά (ηθικά) και πνευματικά (αλληγορικά). Όλα, πρόσωπα και πράγματα, έχουν, σύμφωνα με τις Πλατωνικές απόψεις, διπλή όψη:α) σωματική / αισθητή (ορατή) ― υλική (για το απλοϊκό πλήθος ―νήπιους) και β) πνευματική / αόρατη ― μυστική (για τους τέλειους, πνευματικούς).

Από όλα τα παραπάνω συμπεραίνεται εύλογα το συμπέρασμα ότι η διαβολή- μερική γνώση, είναι υπεύθυνη για την κατάπτωση των συστημάτων είτε αυτά βρίσκονται σε ανώτερα επίπεδα είτε τοποθετούνται στα κατώτερα. Διότι οι νόμοι που διέπουν τα συστήματα είναι ίδιοι για όλους. Παρατηρούμε επίσης και την απόδοση του «ως εν ουρανώ και επί της γης». Όπως στο πνευματικό επίπεδο έπεσαν οι άγγελοι από τον ουρανό και γίνανε δαίμονες, έτσι και στη γη οι άνθρωποι αντί να κοιτάμε ψηλά για να φτάσουμε κάποια στιγμή όλη η ανθρωπότητα στο ουράνιο, πνευματικό «σπίτι» μας, υποβιβάζουμε ακόμα περισσότερο το επίπεδο μας σε ζωώδες…. Ατελέσφορο και αδιέξοδο.

Καλούμαστε, λοιπόν, να ανέβουμε πάλι ένα – ένα τα σκαλιά, να ανεβούμε τα επίπεδα, διαδικασία επίπονη, μιας και πρώτα τα κατεβήκαμε χωρίς σκέψη. Επίπονη, βεβαίως, γίνεται όταν έχουμε εγωισμό και δεν συναινούμε απλά σε μια αλήθεια που μπορεί σίγουρα να μας μεταφέρει στον ποθούμενο «παράδεισο»!

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Χρονολογικά, η πρώτη διαβολή που συντελέστηκε ήταν το σχίσμα του ανθρώπου, του ανδρόγυνου, στο δίπολο αρσενικό-θηλυκό. Η δεύτερη διαβολή συντελέστηκε στα χρόνια της Βαβέλ, όπου οι άνθρωποι, αγαθοί όντες, προσπάθησαν να βρουν τον Δημιουργό τους και τότε κάποιος τους «συγχίζει» τις γλώσσες και από μία γλώσσα (όπου όλοι όταν μιλούσαν εννοούσαν το ίδιο πράγμα) οι γλώσσες έγιναν τέσσερις. Από κει και μετά ήταν πολύ εύκολο να συνεχίσουν να διχάζονται με γρήγορο ρυθμό μέχρι το σήμερα που η επικοινωνία φτάνει να είναι πολυπόθητο ζητούμενο.

Αμερικανοί ερευνητές ανακοίνωσαν ότι βρήκαν τέσσερις διακριτές ομάδες τύπων προσωπικότητας, ανατρέποντας τους υπάρχοντες τύπους: Τον μέσο άνθρωπο, τον εγκρατή, τον άνθρωπο πρότυπο και τον εγωκεντρικό. Η εξέλιξη των επιστημών έρχεται τελικά να αποδείξει όσα έχουν γραφτεί χιλιάδες χρόνια πριν. Ένα από αυτά είναι και το παραπάνω θέμα που αφορά στους τύπους του ανθρώπου. Στο βιβλίο της Αγίας Γραφής, την Καινή Διαθήκη έχουμε τέσσερις ευαγγελιστές που διηγούνται τα τέσσερα Ευαγγέλια. Πρόκειται για τα ίδια γεγονότα μόνο που κάθε ένας από τους τέσσερις αναφέρεται σε διαφορετικό τύπο ανθρώπου καθώς ο καθένας από αυτούς εκπροσωπεί έναν από τους τύπους του ανθρώπου. Γι' αυτό και υπάρχουν διαφορές στον τρόπο της αφήγησης ώστε όλοι οι τύποι των ανθρώπων να καταλάβουν από τη δική τους πλευρά όσα έπρεπε να καταλάβουν. και κανείς να μην πει ότι δεν κατάλαβε. Στο βιβλίο της αποκάλυψης αναφέρονται τα τέσσερα ζώα της αποκάλυψης όπου είναι ο μόσχος, ο λέων, ο αετός και ο άνθρωπος τα οποία προχωρούν πάντα ευθεία. Ακόμα και στην αστρολογία έχουμε τέσσερις τύπους ζωδίων της γης, του νερού, της φωτιάς και του αέρα. Επίσης, οι αρχαίοι Έλληνες και ο Ιπποκράτης εστιάζουν σε τέσσερις τύπους τον αιματώδη, τον μελαγχολικό, τον χολερικό και τον φλεγματικό. Ο Χάνεμαν, επίσης, αναφέρεται σε τέσσερις ομάδες, τον ψωρικό, το συκωτικό, τον συφιλιδικό και τον φυματινικό. Φυσικά, κανένας τύπος δεν είναι καθαρός αλλά ενέχονται μέσα του διάφορες προσμείξεις σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος, ως ατελές ακόμη ον, είναι φτιαγμένος από χρυσό που μέσα του εμπεριέχονται προσμείξεις άλλων μετάλλων του αργυρού, του χαλκού και του σιδήρου. Αυτό το μάγμα είναι το αποτέλεσμα του «διαίρει και βασίλευε» καθώς όταν μια αλήθεια διαιρείται σε πάρα πολλά κομμάτια τότε αυτή εκφυλίζεται και δεν περιέχει πλέον παρά ψήγματα αλήθειας με αποτέλεσμα το ψέμα να υπερτερεί κατά κράτος. Μετά τη διαβολή, λοιπόν, αυτό που επέρχεται, καθώς τα πάντα ρεί και ουδέν μένει, είναι, αναπόφευκτα, ο εκφυλισμός και αφορά σε όλα τα επίπεδα, στις έννοιες, τις ιδέες, τις σκέψεις, τις πράξεις και ποτίζει όλα τα συστήματα από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Σήμερα βρισκόμαστε σε τέτοια σημεία εκφυλισμού που φτάσανε τα «φαύλα» και κάθε μη υγιής δράση να επιτίθεται, να υπονομεύει και να στηλιτεύει το υγειές.

Ο άνθρωπος, μέσα από όλη αυτή τη γνώση που διοχετεύεται σήμερα στην εποχή μας, καλείται να «καθαρίσει» τον εαυτό του από τις διαβρωτικές προσμήξεις του αργυρού, του χαλκού και του σιδήρου για να παραμείνει το καθαρό λαμπερό χρυσάφι. Αρκεί καθημερινά να εστιάζει και να χρησιμοποιεί μόνο το χρυσό κομμάτι του εαυτού του. Τα υπόλοιπα σιγά σιγά θα «πέσουν», θα εξαφανιστούν καθώς δεν θα τρέφονται. Ο εγκέφαλος είναι σαν ένα δάσος. Όποιο δέντρο δέχεται τροφή γιγαντώνεται, όποιο δεν τρέφεται, πεθαίνει. Γιατί «εν αρχή ην ο λόγος» και όταν πούμε κάτι και το εννοούμε αυτό και γίνεται! Μπορούμε αν το θέλουμε πραγματικά να ενσωματώσουμε όλες τις θεϊκές μας ιδιότητες, αυτές που κληρονομήσαμε. «Θεοί είστε και πίπτετε σαν άνθρωποι» είπε ο Χριστός…

Είναι φανερό, μέσα από την παρακμή που βιώνει ο κόσμος μας τα τελευταία χρόνια, ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλος εποχής. Η βιομηχανική εποχή «πνέει τα λοίσθια» χρόνια τώρα, είναι η μοναδική που κυριάρχησε τόσο μεγάλο διάστημα σε σχέση με άλλες, κι όμως κάποιοι την κρατούν ακόμα με σκοπό να φέρουν μεγαλύτερο χάος και δυσμένεια στην ανθρωπότητα. Θέλουν να επαναφέρουν τον «μεταμεσαιωνικό» μεσαίωνα στον κόσμο, έναν μεσαίωνα όπου το κυνήγι μαγισσών θα γίνεται με σύγχρονα, πλέον, μέσα υποδουλώνοντας τον άνθρωπο μέσα στη δυστυχία και τη μιζέρια, καθώς του λένε ότι χρωστάει και είναι δούλος και όχι ελεύθερος άνθρωπος, ακόμα υπεύθυνος και για την καταστροφή του πλανήτη. Καθυστερούν επίτηδες την αυγή της πραγματικής νέας εποχής - ενώ ταυτόχρονα την σφετερίζονται με «φραγκεσταϊνικές» μεθόδους - όπου άνθρωποι αφυπνισμένοι, με αγάπη για την ανθρωπότητα θα οδηγήσουν τον κόσμο εκεί που ανήκει, στην ομορφιά και την ευημερία. (Να μην αναφέρουμε πόσες δολοφονίες τέτοιων ανθρώπων έγιναν από τη «σκοτεινή διοίκηση» της εποχής μας οι οποίοι επέδειξαν αγάπη για την ανθρωπότητα). Πόσο έτοιμος είναι ο άνθρωπος να αφήσει τη βαριά βιομηχανική εποχή και να περάσει στη νέα εποχή όπου ολοκληρωμένοι άνθρωποι θα σηκωθούν μέσα από την ύλη και το πνεύμα τους θα ατενίσει το θείο. Τελειωμένοι άνθρωποι που θα σηκώσουν αυτόν τον πλανήτη ώστε τίποτα να μη θυμίζει το βαρύ και επίπονο χθες. Γιατί στο νέο κόσμο ο άνθρωπος θα έχει γνώση όχι μόνο του υλικού κόσμου αλλά και του πνευματικού. Η απάντηση στην ερώτηση “ που πάμε αλήθεια;” είναι μοναδική και απόλυτη. “ Πάντα σπίτι”. Όσο και να το καθυστερούν όμως η νέα αυτή εποχή του πνεύματος ήδη μετράει συνειδήσεις αφυπνισμένων ανθρώπων που την κατάλληλη στιγμή θα ενωθούν και θα δράσουν. Μέχρι τότε…. «κράτα αυτό που έχεις για να μην λάβει άλλος το στεφάνι σου».

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ, ΕΡΕΥΝΉΤΡΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΘΕΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΙΑΤΡΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ