ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

φωτογραφία Βαγγέλης Τόλιας

"Mindfulness (Ενσυνειδητότητα) και διαχείριση ψυχολογικών δυσκολιών. Μοντέλα, τρόποι εφαρμογής και αποτελέσματα."

Πολλές είναι οι αναφορές αλλά και οι ορισμοί που βρίσκουμε στη βιβλιογραφία για τον όρο της ενσυνειδητότητας τόσο στην περιγραφή της εφαρμογής της όσο και στα αναδυόμενα αποτελέσματά της στον εαυτό μας και το περιβάλλον με το οποίο αλληλεπιδρούμε.

“Μindfulness (ενσυνειδητότητα) είναι η επίγνωση (awareness) που προκύπτει όταν παρατηρούμε συνειδητά και προσεκτικά αυτό που βιώνουμε κάθε στιγμή στο παρόν, με καλοσύνη και επιτρεπτική διάθεση, χωρίς κριτική”. (Dr. Jon Kabat – Zinn 2003). Ακόμα, συναντάται και ο ορισμός “ενσυνειδητότητα είναι η ενεργή διαδικασία μέσω της οποίας η προσοχή στην παρούσα στιγμή καλλιεργείται με έναν τρόπο που επιτρέπει μια γεμάτη και με νόημα εμπειρία όλων των πτυχών της στιγμής αυτής, χωρίς την αποφυγή, την κρίση ή τον μυρικασμό συγκεκριμένων χαρακτηριστικών” (Herbert & Forman 2011). Οι Marlatt και Kristeller (1999) λένε πως το να είσαι ενσυνείδητος την παρούσα στιγμή σημαίνει το να είσαι ενήμερος για το πλήρες εύρος εμπειριών που υπάρχουν στο εδώ και το τώρα διατηρώντας μια στάση αποδοχής. Στην ανατολίτικη φιλοσοφία η ενσυνειδητότητα διευκολύνει την πνευματική αφύπνιση καθώς παραπέμπει στην εστίαση χωρίς κριτική σε όλες τις αισθήσεις του σώματος, τη σκέψη, τα συναισθήματα, τα γεγονότα χωρίς να προσάπτουμε κανένα χαρακτηρισμό σε αυτά, αλλά να τα δεχόμαστε ως έχουν. (Goldstein & Cornfield 1987). (e books)

Εαυτός, ένα πολύπλοκο και πολυδιάστατο σύστημα.

“Ως σύστημα ορίζεται το προϊόν της αλληλεπίδρασης των μελών, των ιδιοτήτων τους, των σχέσεών τους, των αναδυόμενων ιδιοτήτων του συστήματος και του πλαισίου αυτού. Ιδιότητες ενός συστήματος αποτελούν η ιεραρχία, η πολυπλοκότητα, η κυκλικότητα, η αυτοποίηση, η αυτοργάνωση, η στοχοθεσία, κτλ. Κάθε σύστημα θέτει τα όριά του που το διαχωρίζουν από τα άλλα συστήματα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί το ίδιο να διευρύνει τα όριά του ενσωματώνοντας στοιχεία άλλων συστημάτων προκειμένου να αναπτυχθεί. Το περιβάλλον που πραγματώνονται οι αλληλεπιδράσεις επηρεάζει το σύστημα αλλά και επηρεάζεται από αυτό.Όσο πιο ευέλικτο είναι ένα σύστημα τόσο πιο εύκολα προσαρμόζεται, αλλάζει και τροποποιεί μη λειτουργικά μοτίβα”.(Παρίτσης 2006).

Το σύστημα του εαυτού περιλαμβάνει πεδία, επίπεδα και διαστάσεις.Τα πεδία αναφέρονται στις καθημερινές μας δράσεις μέσα από τους ρόλους μας π.χ. σύζυγοι, γονείς, εργαζόμενοι, κοινωνικές σχέσεις κτλ. Στις διαστάσεις λαμβάνουν μέρος τα συστήματα του άνω και του κάτω. (Η αποκαθήλωση του ανθρώπου μέσα από τη διαβολή, Τα δίπολα) Το άνω ενέχει το πνεύμα, τα άυλα, δηλαδή τον ψυχισμό, τις σκέψεις, τις ποιότητες, το σύστημα αξιών μας, ενώ το κάτω αφορά τα γήινα, το σώμα με τις αισθήσεις του μέσα από τα αισθητήρια όργανά του, τις πράξεις, την ομιλία και γενικότερα τα απτά. Σε κατάσταση ενσυνειδητότητας οι δυο διαστάσεις αλληλεπιδρούν στο πεδίο που κάθε φορά δρούμε. Οι άνω και οι κάτω διαστάσεις διακατέχονται από επίπεδα. Οι δύο διαστάσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και τα αποτελέσματα στο γήινο επίπεδο είναι ανάλογα της εξέλιξης που βιώνει το πνεύμα μέσα από την κατάσταση mindfulness. Ο συνδυασμός όλων των υποσυστημάτων του εαυτού, στο πνεύμα και στο σώμα, στην συνειδητή παρουσία μας στο τώρα φέρει ως αναδυόμενο φαινόμενο την αντίληψη που δεν ταυτίζεται με τη σκέψη αλλά με την επίγνωση.

Η θεωρία της πολυπλοκότητας στα συστήματα

“Η επιστήμη της πολυπλοκότητας μελετά τα πολύπλοκα συστήματα. Ένα σύστημα είναι πολύπλοκο όταν αποτελείται από ποικιλόμορφες (diverse), αλληλοεξαρτώμενες, συνδεδεμένες και προσαρμόσιμες (adapting) οντότητες που συνδέονται μεταξύ τους σε ένα δίκτυο (Page S. E., 2009).Οι οντότητες αναφέρονται συχνά και ως μέρη ενός συστήματος. Είναι μονάδες, δομικά διαφοροποιημένες, που λειτουργούν αυτόνομα ως άτομα και δημιουργούν κάποια μορφή τοπικής συμπεριφοράς, δραστηριότητας ή δυναμικής. Μπορούν να αποτελούνται και τα ίδια από άλλα συστατικά με αποτέλεσμα συστήματα που είναι πολύπλοκα σε πολλά επίπεδα οργάνωσης, και που σχηματίζουν ιεραρχίες, από συστατικά μέρη. Τα δυναμικά μέρη εμπλέκονται σε δυναμικές αλληλεπιδράσεις που έχουν ως αποτέλεσμα την ενοποίησή τους στο χώρο και στο χρόνο σε ένα οργανωμένο όλο. Οι αλληλεπιδράσεις συχνά ρυθμίζουν τις ατομικές δράσεις των μερών, αλλάζοντας έτσι την τοπική τους λειτουργικότητα η οποία εξαρτάται από το πλαίσιο μέσα στο οποίο λαμβάνουν χώρα”.(Sporns O., 2007) (Διπλωματική εργασία Αμαλίας Τσακίρη, Η συνείδηση ως αναδυόμενο φαινόμενο)

Σε επίπεδο εγκεφάλου λαμβάνουν μέρος ακριβώς αυτές οι διαδικασίες όπου ενώ κάθε μέρος του εγκεφάλου εξειδικεύεται σε συγκεκριμένη λειτουργία ταυτόχρονα η λειτουργία του αυτή συμμετέχει και ενισχύει άλλα συστήματα και δίκτυα του εγκεφάλου.(Ριζοσπάστης,Πως δημιουργείται η νόηση στον εγκέφαλο, 2η παρ. Ενότ. Κόμβοι.) Αυτό αποτελεί και νόμο ανέλιξης των συστημάτων και μπορούμε να τον εφαρμόζουμε σε κάθε σύστημα σε κάθε πεδίο και κάθε διάσταση. Η ανέλιξη των συστημάτων συνίσταται στην εξέλιξη των υποσυστημάτων τους. Τα υποσυστήματα ανεβαίνουν επίπεδο όταν εστιάζουν δηλαδή όταν εξειδικεύονται. Το απόσταγμα της γνώσης αυτής μεταφέρεται στην υψηλότερη ιεραρχία του συστήματος για να τη χρησιμοποιήσει προς όφελος όλου του συστήματος. Τα υποσυστήματα είναι μεν αυτόνομα προκειμένου να αναπτυχθούν, αλλά ενώνονται πάλι μέσα στο σύστημα ιστάμενα στη θέση του το καθένα να αναλαμβάνει το ρόλο του μέσα στο σύστημα. Γι'αυτό είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και να βρούμε το τάλαντο ή τα τάλαντα που προικιστήκαμε και μέσα από αυτά θα βρούμε και το ρόλο που έχουμε στο σύστημα.

Η ανάδυση μέσα από τη θεωρία της πολυπλοκότητας.

“Το φαινόμενο της ανάδυσης φαίνεται να ορίζεται από τα αρχαία χρόνια ενώ σήμερα διαφοροποιείται όχι ως προς το νόημά του αλλά ως προς τους τρόπους προσέγγισης. Για παράδειγμα, στο όγδοο βιβλίο στα Μεταφυσικά του Αριστοτέλη: «πάντων γὰρ ὅσα πλείω μέρη ἔχει καὶ μὴ ἔστιν οἷον σωρὸς τὸ πᾶν ἀλλ᾽ ἔστι τι τὸ ὅλον παρὰ τὰ μόρια» (για όσα έχουν πολλά μέρη, το όλο δεν είναι ο σωρός σύνολο των μερών αλλά το όλο είναι κάτι από τα μέρη). Η Gestalt ορίζει την ανάδυση ως τη διαμόρφωση ή το πρότυπο από στοιχεία που είναι τόσο ενωποιημένα ως όλο ώστε δεν μπορεί να περιγραφεί μερικώς ως άθροισμα των μερών. Με την ίδια φιλοσοφία μιλάει και ο John Stuart Mill το 1843 “ Η χημική ανάμειξη δυο ουσιών παράγει, όπως είναι γνωστό, μια τρίτη ουσία με ιδιότητες διαφορετικές από εκείνες που έχουν είτε οι δυο ουσίες ξεχωριστά, είτε το σύνολό τους”, αλλά και ο Julian Huxley το 1947: “ Και πάλι τώρα υπάρχει μια άξαφνη αστραπιαία μετάβαση σε ένα νέο και πιο περιεκτικό τύπο ή τάξη οργάνωσης, με εντελώς νέες αναδυόμενες ιδιότητες και που περιλαμβάνει εντελώς νέες μεθόδους περαιτέρω εξέλιξης”.Τα αναδυόμενα φαινόμενα μπορούν να γίνουν αντιληπτά και να παρατηρηθούν. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας υπερδομής που αποτελεί μια πολυεπίπεδη αναδυόμενη δομή και που προκύπτει συχνά μέσω αναδρομικών διαδικασιών”. (Διπλωματική εργασία Αμαλίας Τσακίρη, Η συνείδηση ως αναδυόμενο φαινόμενο)

Το ίδιο φαινόμενο παράγεται και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, δεν είμαστε νευρώνες και συνάψεις και όργανα αλλά κάτι πολύ περισσότερο που ακόμα δεν το έχουμε ανακαλύψει. (Πως δημιουργείται η νόηση στον εγκέφαλο. Ενότ. Κόμβοι 2η παρ.)

Κβαντική η φύση των συστημάτων

Το παραπάνω κείμενο αποδεικνύει ότι στα συστήματα ένα και ένα δεν κάνουν δύο αλλά μέσω της αλληλεπίδρασης -πόσο μάλον όταν αυτή πραγματώνεται σε συνειδητά πλαίσια- προσφέρεται ένα μεγαλύτερο αλλά και πιο εξελιγμένο γινόμενο. Επομένως, δεν έχουμε να κάνουμε με μαθηματικά αλλά με κβαντική μηχανική όπου εξαιτίας των υψηλών συχνοτήτων που δημιουργούνται στα συστήματα μέσα από την θετική αλληλεπίδραση μπορούμε να έχουμε μεγάλα άλματα προόδου και ανάπτυξης ως αποτέλεσμα. Άρα, η ανάδυση του “νέου” που προκύπτει μέσα από τα συστήματα ως πληροφορία είναι κβαντικό φαινόμενο. Το σύστημα “εαυτός” έχει ακριβώς τις ίδιες δυνατότητες εφαρμογής κβαντικών συνειδησιακών αλμάτων μέσα από την εστίαση και την προσοχή στη διαδραμάτιση του τώρα.

Η ΑΝΑΔΥΌΜΕΝΗ ΕΞΈΛΙΞΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΎ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΜΊΑ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΌΤΗΤΑΣ

Η ενσυνειδητότητα ενσωματώνει τόσο την ενεργητική μας κατάσταση στο τώρα μέσα από την εστίαση και την προσοχή μας στον εαυτό και το άμεσο περιβάλλον με αποδοχή όσο και την κατάσταση του κενού που σηματοδοτεί τη μη σκέψη, τη χαλάρωση, και γενικά τη μη αλληλεπίδραση.

Το πολυδιάστατο είναι μας μέσα στις διαστάσεις του τώρα

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον στο σύμπαν που διαφοροποιείται από όλα τα υπόλοιπα σε ένα μόνο πράγμα. Έρχεται εδώ για να διδαχθεί, να μάθει, να εξελίξει το πνεύμα του και να “μεταμορφωθεί” σε ένα νέο ανώτερο ον. Η ενσυνειδητότητα είναι το μοναδικό εργαλείο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προκειμένου συνειδητά να φτάσουμε εκεί που είμαστε προορισμένοι. Η αντίληψη του παρόντος μας προϋποθέτει την αμέριστη προσοχή μας τόσο στα δρώμενα όσο και στο πως αυτά επιδρούν στο σύστημα του εαυτού. Η κατάσταση ενσυνειδητότητας δίνει το πλεονέκτημα να μπορούμε να παρατηρούμε τα εξωτερικά ερεθίσματα και καταστάσεις αλλά και να αφουγκραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις αισθήσεις μας, τις αντιδράσεις στο σώμα μας χωρίς προκατάληψη, χωρίς κριτική, αμερόληπτα, με διάθεση εξερεύνησης.(Ένωση Διπόλου:μέσα-έξω)(Η προκατάληψη του τωρα 6η παρ. 7η σειρά και 8η παρ.)Το γεγονός αυτό είναι ύψιστης σημασίας καθώς μας δίνει καινούρια πληροφορία για τον εαυτό. Η θετική αλληλεπίδραση σε κατάσταση nindfulness ενέχει τη σύνδεση αλλά και την αλληλοδιείσδυση των υποσυστημάτων του εαυτού σε όλα τα πεδία, τα επίπεδα και τις διαστάσεις και προσφέρει ανέλιξη γιατί η εμπειρία της επίγνωσης που θα λάβουμε γνώση από κάποιο υποσύστημα θα μεταφερθεί και στις υπόλοιπες διαστάσεις και πεδία συστημάτων.(Η προκατάληψη του τώρα 1η παρ.) Η οριοθέτηση του εαυτού στην κατάσταση ενσυνειδητότητας μας κάνει να δρούμε μέσα από τα όρια που συμμορφωνόμαστε και αυτοδεσμευόμαστε για υψηλότερα επίπεδα εσωτερικής συγκρότησης, μέσα από τη μάθηση της ικανότητας της ανοχής και ρύθμισης του συναισθήματος μέσω της λογικής και τη γνωστικής διαδικασίας. (Νους υγειής σε σώμα υγιές, 2η παρ.24η σειρά)Το σύστημα, αν και οριοθετημένο, είναι ανοιχτό για επικοινωνία (ένωση διπόλου: ανοιχτό-κλειστό). Ενεργώντας μέσα από τα όρια που συμμορφωνόμαστε, μέσα από την αυτοδέσμευση γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι και πιο συγκροτημένοι στη σκέψη, στο λόγο και την κίνηση. Το ύψος των επιπέδων στις διαστάσεις που βιώνουμε είναι ανάλογο της ποιότητας της χρήσης των σωματικών μας αισθήσεων καθώς και των συναισθημάτων και των σκέψεων που παράγουμε. Οι ποιότητες που εξωτερικεύουμε διαφαίνονται μέσα από το σύνολο της έκφρασης που αναδύουμε ως σκέψη, ως συναίσθημα, ως λόγο, ως πράξη, ως κίνηση, ως πρόθεση στη συνειδητή ροή μας. Για παράδειγμα, ο τρόπος που κοιτάζουν οι οφθαλμοί μας δείχνει τις προθέσεις μας. Είναι ένα βλέμμα καθαρό και διερευνητικό ή μήπως ένα βλέμμα “πονηρό” για κάθε είδους πάθος (κριτικής, ζήλειας, ανταγωνισμού, κτλ) Έτσι συμβαίνει και με ολόκληρο το σώμα μας. Κινείται σε όλα του τα υποσυστήματα με βάση τις εντολές που παίρνει από τη συνείδηση, είτε εκείνη τη στιγμή το γνωρίζουμε είτε όχι, και ο εαυτός που προβάλλεται αποτυπώνει τη συνείδησή μας στο τώρα στα πάνω και στα κάτω, στα μέσα και στα έξω, στο μικρό και το μεγάλο, στο ύψος και στο βάθος. Σε κατάσταση ενσυνειδητότητας συνδέονται λειτουργικά όλα τα δίπολα σε όλα τα πεδία, τα επίπεδα και τις διαστάσεις δημιουργώντας ένα πολύπλευρο και πολυδιάστατο ον, τον άνθρωπο, Πνεύμα και ύλη. Όλα τα πράγματα τα διέπει ο νόμος της κυκλικότητας. Συμβαίνει, μέχρι κάτι να τελειώσει και να αρχίσει κάτι άλλο. Στην περίπτωση της πνευματικής μας αφύπνισης στο πεδίο της αυτοβελτίωσης, της αυτοπραγμάτωσης και της γνώσης του εαυτού, όταν θεωρούμε ότι κλείσαμε ένα κύκλο, αυτός θα επαναληφθεί μόνο που αυτή τη φορά θα διαπραγματεύεται ακόμα πιο βαθιά τα ίδια νοήματα. Εδώ λαμβάνουν μέρος οι διαστάσεις του βάθους και του ύψους σε όλες τους τις διαστάσεις (του πάνω-κάτω, μέσα-έξω, μικρό-μεγάλο). Κάθε επίπεδο έχει έναν πνευματικό φραγμό ο οποίος λειτουργεί ως “εξετάσεις” ή “πόρτα” για το άλλο επίπεδο.(Η προκατάληψη του τώρα 11η παρ. 11η σειρά) Κάθε φορά που ανεβαίνουμε επίπεδο αλλάζουμε διάσταση, περνάμε αστρικές πύλες με αποτέλεσμα να ανακαλύπτουμε ένα αναδυόμενο γινόμενο προϊόν που προκύπτει ως αποτέλεσμα της σωστής σύνδεσης και αλληλεπίδρασης, για τη ροή της πληροφορίας, των προηγούμενων επιπέδων διαστάσεων. Αυτή η ροή της πληροφορίας διαπερνάει και μεταμορφώνει κάθε σύστημα, το εξελλίσει και φέρνει καινούρια ανάδυση γνώσης και έτσι συνεχίζεται η ανέλιξη σε όλα τα πεδία, τα επίπεδα και τις διαστάσεις των υποσυστημάτων του εαυτού δίνοντας πολύτιμη γνώση στο Πνεύμα που συνεργάζεται με το σώμα.(Η προκατάληψη του τώρα 1η παρ.)

Στην κατάσταση της ενσυνειδητότητας, λαμβάνουν μέρος πολλά συστήματα και σε πολλά επίπεδα. Πρώτα ο εαυτός, με τα υποσυστήματά του στο σώμα και στο πνεύμα, σε σχέση όμως πάντα με το χώρο, το πλαίσιο, το χρόνο και τις όποιες αλληλεπιδράσεις συναλλάσεται και μετέχει με άλλους ανθρώπους. Ύψιστης σημασίας είναι το πλαίσιο από το οποίο δρούμε κάθε φορά καθώς ο ρόλος μας εκεί πρέπει να είναι διακριτός. Εκεί πρέπει να υπάρχει η διάκριση καθώς αλλάζουν οι ιεραρχίες και κάτι άλλο μπαίνει στην αμέριστη προσοχή μας και τα υπόλοιπα ακολουθούν. Πρέπει να φτάσουμε να έχουμε αντίληψη του τώρα μέσα από το συνδυασμό όλων των υποσυστημάτων του εαυτού και οι ενέργειές μας να είναι αποτέλεσμα επίγνωσης μέσα από την αυτογνωσία και όχι οι επιπόλαιες σκέψεις μας να καθορίζουν τις πράξεις μας και να βαφτίζουν την πραγματικότητα κατά τις ψευδαισθήσεις και τους ιδεασμούς μας.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ενσυνειδητότητα στο τώρα είναι όταν, για παράδειγμα, το συστημικό γίγνεσθαι μέσα από μια ανεπαίσθητη κίνηση ή μία αίσθηση πάνω στο σώμα, σου δίνει απάντηση σε μια επιφώτιση ή σε μια ερώτηση και σε επιβεβαιώνει στο διάλογο που κάνεις με το Πνεύμα, τον παρατηρητή, τον ανώτερο εαυτό, το Λόγο που όλοι έχουμε μέσα μας. Όταν, όμως, η εστίαση δεν είναι αμερόληπτα στο παρόν ταυτόχρονα στον εσωτερικό εαυτό αλλά και στο άμεσο περιβάλλον η δυνατότητα γνώσης θα χαθεί καθώς προσπερνούνται ως γνωστά και δεδομένα.(Η προκατάληψη του τώρα 5η παρ.) Έχουμε, επομένως, τη σύνδεση των μέσα και των έξω συστημάτων αλλά και των άνω και των κάτω.

Σε διαδικασία mindfulness, επίσης, προκύπτει η συνείδηση, όταν στο τώρα μας, πνευματικά και σωματικά, παρατηρούμε την έλλειψη, τη δυσανεξία, τη δυσσαρέσκεια, τη δυσλειτουργία, την αρνητική σκέψη και ό,τι μας υποβιβάζει, μας υποβαθμίζει και δε θυμίζει σε τίποτα τα λαμπερά και τα όμορφα που έχουμε μέσα μας. Εδώ η νοηματοδότηση είναι καθοριστικής σημασίας καθώς προάγει την αυτογνωσία μας αλλά ταυτόχρονα μας κινεί για αλλαγή επεμβαίνοντας στα μη λειτουργικά μοτίβο ενεργειών και σκέψεων. Έχουμε, έτσι, τη δυνατότητα θεραπείας και αυτοΐασης δρομολογώντας τη σκέψη και την πράξη σε θετικό πρόσημο.(Η αποκαθήλωση του ανθρώπου μέσα από τη διαβολή, Θεραπεια σώματος ψυχής 2η παρ. ....αξιοποίησή τους, Η ατομική Υποσταση της Προσωπικότητας 2η παρ.)

Mindfulness είναι, επίσης, η νοηματοδότηση και η μεταφορά σε πνευματικό επίπεδο της εμπειρίας που βιώνουμε λαμβάνοντας πνευματική τροφή τόσο για τους αιώνιους διαχρονικούς νόμους όσο και για την ατομικότητά μας, ανακτώντας ακόμα ένα τμήμα του ανώτερου εαυτού, ή αλλιώς προσθέτοντας καινούρια επίγνωση στη συνείδηση, ή αλλιώς τροφοδοτώντας με πολύτιμη γνώση το πνεύμα, τον Λόγο, τη λογική που αποτελεί τον ασφαλή οδηγό μας σε σύνδεση πάντα με το συναίσθημα και τη σκέψη που είναι δημιουργός δύναμη.

Σε κατάσταση ενσυνειδητότητας η αμέριστη προσοχή μας σε αυτό που κάνουμε εκείνη τη στιγμή με την εναπόθεση πνεύματος και σώματος μας κάνει να γινόμαστε όλο και καλύτεροι σε αυτό που κάνουμε μέχρι να το μάθουμε τόσο καλά ώστε καποια στιγμή να το κάνουμε τέλεια.(Η αποκαθήλωση του ανθρώπου μέσα από τη διαβολή, Τα δίπολα 3η παρ.) Επίσης, είναι σημαντική η προτροπή στο τώρα για τη διάκριση του σωστού, του ενδεδειγμένου, του σοφού ώστε σιγά σιγά να χτίζουμε το άτομο που θέλουμε να είμαστε. Κάθε συνειδητή μας άρτια κίνηση χωρίς λάθη, χωρίς πάθη στο τώρα ανεβάζει τα επίπεδα της συνείδησής μας.

Η ενσυνειδητότητα εξασφαλίζει το συγχρονισμό των σκέψεων, των ενεργειών και του χρόνου, ενώ εξασκείται σε κάθε πλαίσιο με την διακριτή διάκριση της εναλλαγής των ιεραρχιών του. Κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται στην ώρα του, στην σειρά ιεραρχίας του. Δεν οφελεί να έχουμε τη σκέψη μας για παράδειγμα σε κάποιο δυσάρεστο προηγούμενο συμβάν τη στιγμή που βρισκόμαστε αλλού, σε άλλο πλαίσιο, π.χ. εργασιακό, γιατί παρασέρνει στην αρνητικότητα και το πεδίο που αλληλεπιδρούμε εκείνη τη στιγμή προκαλώντας, μόνοι μας, την ίδια κατάσταση, τα ίδια συναισθήματα μέχρι και την ίδια έκβαση. (Η προκατάληψη του τώρα 7η παρ.) Αν, όμως, είμαστε θετικοί στο παρόν με τις υπόλοιπες δραστηριότητες και δεν τις συσχετίσουμε, αλλά, τις οριοθετήσουμε την κάθε μία στα δικά της πλαίσια, τότε, όχι μόνο θα επωφεληθούμε τα μέγιστα των υπόλοιπων αλληλεπιδράσεων, αλλά και το μυαλό μας, όλο αυτό το διάστημα που εμείς ασχολούμασταν συνειδητά με άλλα θέματα και του δόθηκε έτσι το περιθώριο του κενού και της αποσυμφόρησης, δημιουργεί λύσεις. Αφήνοντας αυτό το κενό της μη σκέψης του προβλήματος, ο νους και το σώμα απαλλάσσονται από τις άσχημες επιρροές και με διάυγεια πλέον, όταν θα έρθει η ώρα να ασχοληθούμε με το συγκεκριμένο θέμα, ενεργούμε με σωστά αποτελέσματα.

Βοηθάει, σε κάθε περίπτωση, να έχουμε γενικά και ολιστικά ενδυναμωμένο το σύστημα του εαυτού με την συνειδητή παρουσία μας στο τώρα στα διάφορα συστήματα και μέσα από τα πλαίσια και τους ρόλους που ενεργούμε ώστε αν σε ένα υποσύστημα γίνει κάτι δυσάρεστο ο εαυτός να συνεχίσει να μένει όρθιος μέσα από τα υπόλοιπα συστήματα που συμμετέχει. Η ολιστική αντιμετώπιση του εαυτού προάγεται μέσα από την αποδοτικότερη πραγμάτωση του κάθε υποσυστήματος του εαυτού στο παρόν.

Έχουν γίνει πειράματα όπου έχει δειχθεί το πώς μπορούν να επιδράσουν οι συνειδητές επιλογές στις εγκεφαλικές διεργασίες (π.χ. Ochsner et.al. 2001). (Positivepsychology, The Neuroscience of Mindfulness: A Look Inside, How Mindfulness Affects and Changes The Brain) Ταυτόχρονα όλο το σύστημα του εαυτού καταγράφει ανοδική πορεία, καθώς τα υποσυστήματά του -θέλουμε, δε θέλουμε- επικοινωνούν, ανταλλάσουν πληροφορίες και συμπεριφέρονται ανάλογα. Η ανέλιξη που συμβαίνει, φυσικά, διατρέχει και τη φυσιολογία του σώματός μας. Όσο θεραπεύουμε και φροντίζουμε το ψυχικό κομμάτι μας, όσο θεραπεύουμε τα πάθη μας και αφυπνίζουμε τη συνείδησή μας τόσο λιγότερες παθήσεις στο σώμα, περισσότερη υγεία που τελικά οδηγεί στο ευ ζειν και την ευεξία. Είμαστε οι ίδιοι δημιουργοί, της χημείας μας, της ποιότητας της βιομάζας μας και τέλος ολόκληρου του σώματός μας. Έχει αποδειχτεί πως η πλαστικότητα δεν είναι προνόμιο μόνο του εγκεφάλου. Πολλά, ακόμα, όργανα του σώματος, όπως η επίφυση, έχουν πιεζοηλεκτρικές ιδιότητες που καθιστά ένα σώμα ικανό να απορροφά μηχανική τάση αλλά και να διεισδύει μέσω ηλεκτρικής τάσης όπου αλληλεπιδρά. (Πιέρ Κουρί 1880, πιεζοηλεκτρισμός), (Ένωση Ελλήνων Φυσικών Μαλακοί βιολογικοί ιστοί μπορούν να δημιουργήσουν πιεζοηλεκτρισμό) Η θετική αλληλεπίδραση των υποσυστημάτων ενός συστήματος επιτρέπει την αλληλοδιείσδυση και επομένως αλλάζει το χώρο του κενού αφού το διαπερνούν μέχρι να συναντήσουν το ενεργειακό δυναμικό που εστίασαν την προσοχή τους. Ο χώρος του κενού αλλάζει κάθε φορά που οι ίδιοι παρατηρούμε τα πράγματα με συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό εξηγεί γιατί μια εικόνα ή ένα περιστατικό αλλάζει ανάλογα με το ποιος το παρακολουθεί, δηλαδή τι υψους ιεραρχίας συνείδηση το παρατηρεί.(Νους υγιής σε σώμα υγειές 4η παρ. 12η σειρά) Κάθε ορθή διαχείρηση διασταύρωσης, σύνδεσης των πεδίων των επιπέδων και των διαστάσεων που λαμβάνουν μέρος στο τώρα είναι ευκαιρία για ανέλιξη. Αναδύεται καινούρια αντίληψη και γνώση για τον εαυτό μέσα από το συνδυασμό του γνωστικού μας μέρους με το συναίσθημα. Πολλοί συγγραφείς νευροεπιστήμονες, φιλόσοφοι, γνωστικιστές γνωρίζουν πως προκειμένου να υπάρξει πρόσβαση στη συνειδητή αντίληψη χρειάζεται να υπάρχει και bottom up αισθητηριακή ένταση του ερεθίσματος και top down ενίσχυση μέσω εστίασης της προσοχής για να προκύψει συνειδητότητα. (Dehaene 2006) (Διπλωματική εργασία η συνείδηση ως αναδυόμενο φαινόμενο Αμαλία Τσακίρη)

Η σιωπή της σκέψης και η σημασία του κενού

Η ένταση των πράξεών μας καθημερινά αντιλαλεί εσωτερικά δημιουργώντας μια ηχώ που αντανακλά στις σκέψεις μας. Με αυτόν τον τρόπο επηρεάζεται η σκέψη, τυφλώνοντας ουσιαστικά τον νου, αποκόπτοντάς τον από την αντίληψη της γύρω πραγματικότητας, οδηγώντας τον σε ένα κλειστό δωμάτιο με τα φαντάσματα των περασμένων σκέψεων. (Η Προκατάληψη του Τώρα παρ.5 και παρ.7) Έτσι, ο άνθρωπος σταματά να ζει στην πραγματικότητα της ενεργούς παρουσίας του στο τώρα. Ο μεγάλος εγκληματίας αυτής της απομόνωσης είναι οι διαρκείς σκέψεις. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη κάποια ώρα της μέρας να πάψει να σκέφτεται και να παίρνει οπτικά ερεθίσματα που να οδηγούν στη σκέψη. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να “χωνέψει” το παρελθόν και να καταφέρει να επανέλθει στο τώρα. Ειδικά στην εποχή μας η πληθώρα των οπτικών μηνυμάτων που οδηγούν σε ανάλογη πληθώρα σκέψεων είναι κατασταλτικός παράγοντας για τη συμμετοχή του ανθρώπου στο τώρα. Η επίτευξη της σιωπής της σκέψης για ορισμένο χρονικό διάστημα σε καθημερινή βάση και δύο φορές την ημέρα μπορεί να αναπτύξει την αντίληψη του ανθρώπου κάνοντάς τον ικανό να μετέχει σε δραστηριότητες συνόλων για το ευρύτερο καλό της κοινωνίας που θα έχει αντίστοιχες θετικές συνέπειες και για τον ίδιο. Έχει παρατηρηθεί αποδεδειγμένα η απομόνωση του σημερινού ανθρώπου στα σύνολα, την κοινωνία, την πόλη, τη γειτονιά, την παρέα, ακόμα και την ίδια την οικογένεια. Σίγουρα αυτό δεν είναι επιθυμία των ανθρώπων, όμως συμβαίνει. Κατάθλιψη, άγχος, αυτοκτονίες, δολοφονίες είναι τα αποτελέσματα αυτής της αποξένωσης του ανθρώπου από τα σύνολα με βαθύτερη αιτία τον καταιγισμό των σκέψεων μέσα στο μυαλό του.

Το κενό μας επιτρέπει να αποσυμφορούμε το σύστημα ύστερα από ένα χρονικό διάστημα συνεχούς εστιασμένης αλληλεπίδρασης. Γι' αυτό χρειάζεται να μένουμε για λίγο μόνοι, να μην έχουμε οπτικά ερεθίσματα, να μην αλληλεπιδρούμε και να σιγήσουμε μυαλό και σώμα. Από το επιστημονικό άρθρο “πως καθαρίζει το μυαλό” (Ριζοσπάστης), συνάγεται το συμπέρασμα ότι τα πολύτιμα αστροκύτταρά μας (είδος γλοιοκυττάρων στον εγκέφαλο) είναι υπεύθυνα για την αποτοξίνωση του εγκεφάλου μας. Όταν είμαστε ξύπνιοι, λόγω εγρήγορσης και στρες η νορεπινεφρίνη είναι αυξημένη και αυτό εμποδίζει τη λειτουργία των αστροκυττάρων. Μπορούν όμως να ενεργοποιούνται μέγιστα όταν κοιμόμαστε που το σύστημά μας είναι χαλαρό και πέφτουν τα επίπεδα της νορεπινεφρίνης. Στο πνευματικό επίπεδο είναι απαρραίτητο να εφαρμόζουμε δυο φορές τη μέρα τη σιωπή της σκέψης για να αποβάλλονται τα τοξικά συναισθήματα, να χαλαρώνει το σύστημά μας. Βρισκόμενοι πάλι σε κατάσταση ηρεμίας μπορούμε νηφάλια να συνεχίσουμε τη μέρα και να αποκατασταθεί η ισορροπία. Η τακτική αυτή μας δίνει αποθέματα και ενισχύει τη διαχείριση των συναισθημάτων αποδοχής ελαχιστοποιώντας τα επίπεδα αντίδρασης. Μας βοηθά δηλαδή αρχικά να αντιληφθούμε καλά την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αλλά να μην έχουμε μια άμεση αντίδραση απέναντι σε αυτό παρά πρώτα να το σκεφτούμε με το λόγο, τη λογική και μετά να δράσουμε με ορμητήριο τον ανώτερο εαυτό και όχι τον βιαστικό, επιπόλαιο, γήινο, εγωιστή κατώτερο εαυτό.(Η αποκαθήλωση του ανθρώπου μέσα από τη διαβολή Θεραπεία Σώματος Ψυχής 3η παρ.) Το κενό διαχωρίζει τα γεγονότα μεταξύ τους και έτσι τους επιτρέπει να διατηρούν την ιδιαιτερότητά τους αλλά και τη δική μας συνειδητή διακριτή επέμβαση σε κάθε ένα γεγονός ξεχωριστά. (Η προκατάληψη του τώρα παρ.9η,14η σειρά). Σε σχετικό επιστημονικό άρθρο επισημαίνεται η αξία της σιωπής καθώς κατά τη διάρκειά της ενισχύεται η περιοχή του ιπποκάμπου που είναι υπεύθυνη για τη μνήμη, τη μάθηση, τη διάθεση και το συναίσθημα. (Προϊόντα της φύσης Γιατί η σιωπή είναι χρυσός για τον εγκέφαλο). Σύμφωνα με έρευνες η σιωπή βοηθάει στο να ανακαλύψουμε τις κρυφές μας δυνατότητες. Καταρχήν, βοηθάει στο να ενεργοποιείται ο εγκέφαλος , προσφέρει νευρογέννεση που συντελεί τόσο στη γνωστική μας όσο και στη συναισθηματική μας ανάπτυξη, διευκολύνει τη μεταφορά της πληροφορίας, αναπτύσει τα αντανακλαστικά μας, βάζει τον εγκέφαλό μας σε λειτουργεία ταξινόμησης για να συγκεντρώνει και να επεξεργάζεται τις πληροφορίες. (wwwbodyinbalance.gr Πως επηρεάζει η σιωπή τον ανθρώπινο εγκέφαλο) (Ριζοσπάστης,Πως δημιουργείται η νόηση. – Ενότ. “Αρμονία” μέση 2ης παρ.)

Στο διάστημα του κενού λαμβάνει μέρος κι ένας πολύ σημαντικός νόμος, αυτός της ποσότητας που γίνεται ποιότητα. Το κενό δρα καταλυτικά στην ποιοτική ενημέρωση της συνείδησης. Ο εσωτερικός αυτόματος “μηρυκασμός” έχει ως αποτέλεσμα την ανακατάταξη, την αναπροσαρμογή, την ανάδυση καινούριας αντίληψης από το πρηγούμενο σύστημα αναφοράς μας.

Τα τελευταία χρόνια πολυάριθμες μελέτες παρείχαν εμπειρικές αποδείξεις για την αποτελεσματικότητα του διαλογισμού της προσοχής στη ρύθμιση των συναισθημάτων. Παρατηρήθηκε ότι άτομα που εξασκούν διαλογισμό είναι πιο ευτυχισμένα, πιο ικανοποιημένα, λιγότερο ανήσυχοι και καταθλιπτικοί με αίσθηση ευθυμίας και γενικότερα πιο υγιείς. ( Nyklicek & Kuijpers 2008, Chambers et al 2009, Mathew et al 2010, Geschwind et al 2011). Επιπλέον κάποιες μελέτες έδειξαν ότι η εξειδίκευση στην κατάρτιση αύξησε τη γνωστική ικανότητα μέσα από τη νοημοσύνη. (Brefczynski-Lewis et al 2007, Ortner et al 2007, Jha et al 2007, McCracken and Yang 2008) Η κατάρτιση με προσοχή απαιτεί την αυξανόμενη αποδοχή του τί συμβαίνει και τη μείωση των ψυχικών κρίσεων. (Frontiersin.org, The Effects of Different stages of Mindfulness Training on Emotion Regulation) frontiers in Human Neuroscience Cognitive Neuroscience.

Η ανάδυση καινούριας πραγματικότητας μέσα από έναν πιο εξελιγμένο εαυτό

Κάθε στιγμή, λοιπόν, έχουμε τη δυνατότητα να τοποθετούμε τον εαυτό μας στο τώρα με θετική προσέγγιση μέσα από τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνουμε την πραγματικότητά μας αλλά και μέσα από τον τρόπο που την εξωτερικεύουμε. Είναι κι αυτό ένα σύστημα όπως η αναπνοή, εισπνοή-εκπνοή. Τα τελευταία χρόνια η Θετική Ψυχολογία ενέταξε στις μεθόδους θεραπείας την έννοια της “ευαισθησίας” στο παρόν. Πραγματοποιείται με την εστίαση στην ευαισθητοποίησής μας στο παρόν συνδυαζόμενη με τη γνωστική λειτουργία μας. Οι στιγμές ευαισθητοποίησης είναι πολύ ενδυναμωτικές καθώς αγκαλιάζουμε κάθε στιγμή της ημέρας νιώθοντας ασφαλείς και δεν ανησυχούμε ή μεριμνάμε για το αύριο. Το πλαίσιο αυτής της μεθόδου χαρακτηρίζεται από τη μη προσπάθεια, την αποδοχή και το γνήσιο ενδιαφέρον για την εμπειρία. Η προσοχή με ευαισθησία βοηθάει στην ανάπτυξη μεγαλύτερης ενσυναίσθησης και συμπόνιας τόσο στον εαυτό όσο και στους άλλους. (Possitive Psychology, Mindfulness and Possitive Psychology: What are the Links?, 6 Examples of How Mindfulness is used in Possitive Psychology, 7 Great Benefits of Mindfulness in Possitive Psychology).

Ας εστιάσουμε, όμως, στη λέξη “ευαίσθητο”. Παράγεται από τις λέξεις ευ και αισθήσεις. Το ευ είναι μια πολύ θετικής σημασίας λέξη και σημαίνει το καλό, το πολύ, το άριστο, δηλώνει τα εύσημα και το μπράβο (εύγε), το υψηλό, το ενδεδειγμένο, γενικά με μια λέξη το πλούσιο, ευ σε όλα τα πεδία και επίπεδα, ευλογία! Εδώ το ευ προσάπτεται στις αισθήσεις μας. Την όραση, την ακοή, την αφή, την όσφρηση και την εξωαισθητηριακή αντίληψη. Εστιάζοντας κάθε φορά με τρόπο “ευ” στις αισθήσεις μας, εξωτερικές και εσωτερικές, καταφέρνουμε να τις θεραπεύουμε, να τις λειαίνουμε, να τις σμιλεύουμε, να τις “ακονίζουμε” να τις κάνουμε λεπτές για να αντιλαμβάνονται τα λεπτά και ανεπαίσθητα. Όταν δηλαδή λέμε ότι κάποιος είναι ευαίσθητος εννοούμε ότι το άτομο έχει την ικανότητα να στρέφει την προσοχή του με τέτοιο τρόπο ώστε να απορροφήσει με τις αισθήσεις του το παρόν αλλά και να γίνεται αποδεκτός και από το άλλο μέρος που αλληλεπιδρά. Όταν, λοιπόν, καταφέρουμε και θεραπεύσουμε τις αισθήσεις μας με συνειδητή προσπάθεια μια άλλη πραγματικότητα προκύπτει μπροστά στα μάτια μας. Η λέξη “προκύπτει” σημαίνει εμφανίζεται, φαίνεται, παράγεται ως αποτέλεσμα αλλά και συμβαίνει ξαφνικά. Η πραγματικότητα που τώρα βλέπουμε δεν ήταν εφικτό να τη δούμε προηγουμένως γιατί ήταν κρυμμένη για εμάς ενώ τώρα, μετά την αλλαγή, η αορασία φεύγει καθώς με την προσοχή και την εστίαση τα κάναμε ορατά. Το επίπεδο της συνείδησής μας μας επιτρέπει να βλέπουμε αυτά που στην ουσία εστιάζουμε. Όλα είναι γύρω μας, και τα όμορφα και τα άσχημα και όλα τα επίπεδα και οι διαστάσεις τους. Εμείς μένει να αποφασίσουμε πιο δρόμο διαλέγουμε, της αρετής, της αρμονίας, της ευτυχίας, της ευεξίας, του πνεύματος, του αιώνιου χρόνου, των υψηλών ιδεών, των ιδανικών, της αισθητικής και της ποιότητας, της ευγένιας, του ευ, της ανόδου, της αποδοχής του δρόμου προς τη θέωση, της αλήθειας ή το δρόμο του διχασμού, της πτώσης, του πάθους(εξ ου και οι παθήσεις), του ψέμματος, του εγώ, της κρίσης, του υποτελούς χρόνου, του εκφυλισμού και του χάους των συστημάτων καθώς τα διέπουν νόμοι κατώτερου επιπέδου που δεν οδηγούν πουθενά. Η δική μας συνειδητή εστίαση μας μεταφέρει αυτόματα σε ανάλογες καταστάσεις. Η προϋπόθεση για να ανέβουμε επίπεδο και να δούμε τα όμορφα είναι να αλλάξουμε εμείς και έτσι θα αλλάξουν και οι συνθήκες γύρω μας μέσα από τους καινούριους νόμους που διέπουν το νέο επίπεδο. Αλλάζει η αντίληψή μας, η εστίασή μας, οι σκέψεις μας σε τρόπο και ποιότητα. Αλληλεπιδραστικά, όλα γύρω μας μεταμορφώνονται, προκύπτουν αλλιώς αφού πρώτα εμείς έχουμε μεταμορφωθεί, έχουμε ανέβει επίπεδο και βλέπουμε πλέον αυτά που υπάρχουν σε εκείνη τη διάσταση. Φεύγει η αορασία, πράγματα που για εμάς δεν ήταν φανερά, ήταν κρυμμένα μέχρι που τα προσέξαμε. Τότε αναδύεται και δημιουργείται ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον για εμάς που εστιάσαμε, δώσαμε την πρσοχή μας, τα προσεγγίσαμε και τα εμφανίσαμε. Όλοι μας έχουμε έναν ξεχωριστό κόσμο που κοιτάμε. Ό,τι είναι μέσα είναι και έξω. Γιατί όλα ξεκινούν από το πνεύμα καθώς αυτό οδηγεί τον καθέναν μας στα επίπεδα που η συνειδητότητα και η συνείδησή μας στο τώρα έχει την ελεύθερη βούληση να μας μεταφέρει.

Δεν είναι δύσκολο να κοιτάμε ψηλά. Ο άνθρωπος είναι φύσει φιλότιμος. Η φιλοτιμία ανήκει στα ανώτερα επίπεδα γιατί ενέχει ανιδιοτέλεια, ευγένεια, ευαισθησία(που προϋποθέτει την ενσυνειδητότητα), λεπτότητα ανώτερης συνείδησης και διαυγούς πνεύματος. Έτσι, όταν υπηρετεί μια αξία, μια ιδέα, επειδή ξέρει ότι δεν τη δημιούργησε αυτός, είναι καθολική, του είναι φυσικό να αποδίδει την τιμή σε αυτήν και όχι στον εαυτό του μέσα από τις πράξεις του. Γιατί ο ίδιος συνειδητοποιεί τη δική του μερικότητα ως άνθρωπος και νιώθει ότι απλά συμβάλει σε κάτι μεγάλο μέσα από το ρόλο του. Έτσι οι πράξεις μας εκτελούνται σε κλίμα απλότητας αλλά ταυτόχρονα και αξιοπρέπειας. Εξάλλου, κάθε φορά που γίνεται αυτό το ίδιο μας το σύστημα μας επιβραβεύει και όλοι γνωρίζουμε το συναίσθημα ικανοποίησης όταν κάνουμε κάτι σωστά.

Ο φόβος, που είναι ο πιο ανασταλτικός παράγοντας στην εξέλιξή μας, είναι μια φαινάκη που παράγει η ελλειπής γνώση και το μυαλό μας. Όταν βρισκόμαστε σε ενσυνειδητότητα στο παρόν δεν αντιλαμβανόμαστε κάποιο απειλητικό στοιχείο για να φοβηθούμε. Στο παρόν νιώθουμε ασφαλείς. Όταν όμως αρχίσουμε να σκεφτόμαστε κριτικά ή με κακά προμαντέματα το αύριο που δεν έχει έθρει ακόμα, όχι μόνο χάνουμε το παρόν και προκαταλαμβάνουμε με αρνητικότητα το αύριο, αλλά, φεύγει αυτό το στέρεο έδαφος ασφαλείας κάτω από τα πόδια μας και βαδίζουμε σε άγνωστα απειλητικά νερά- τους φόβους μας, τις ψευδεσθήσεις μας, τις προκαταλήψεις μας- με αποτέλεσμα να βάζουμε σε δοκιμασία το σώμα μας αφού η χημεία που δημιουργούμε είναι τοξική για τον οργανισμό αλλά και έχει και τις ανάλογες αλληλεπιδραστικές συνέπειές του μέσα από τον τρόπο της συμπεριφοράς μας.

Σε κατάσταση ενσυνειδητότητας επιτρέπουμε να λάβει μέρος η παραμυθία, η γλυκιά αυτή αίσθηση της χρυσόσκονης πάνω στα πράγματα και στα δρώμενα που τα κάνει ζωντανά γεμάτα χρώματα και αισθήσεις μέσα από τις αλληλεπιδράσεις. Όταν αφήνουμε τα πράγματα να είναι και δεν τα επηρεάζουμε αρνητικά αφήνουμε τη μαγεία να εισχωρήσει σε αυτά καθώς εκεί η λογική δεν έχει ρόλο, στο πως δηλαδή ενδέχεται να εξελιχθούν τα πράγματα. Εκεί βρίσκονται τα θαύματα Γιατί μιλάμε για το πεδίο των πιθανοτήτων, μιλάμε για κβαντική.(Ψυχική ανθεκτικότητα, Αλληλεπιδρώντας με το σύμπαν, με το όλον, τον Πατέρα, προγραμματίζουμε ένα θαύμα).

Γενικά σήμερα ο άνθρωπος πάσχει από έλλειψη ψυχικής γαλήνης και παρ'όλα αυτά δεν αγωνίζεται να αποκτήσει την ηρεμία της ψυχής και του πνεύματος. Αυτά επέρχονται όταν ο άνθρωπος βρει αυτό που είναι, το τιμήσει και με αυτόν τον τρόπο τιμάει και τον Πατέρα που του εμφώλευσε ό,τι έχει. Όταν μπαίνουμε σε άλλους ρόλους που δεν είναι δικοί μας το σύστημά μας δυσανασχετεί, στρεβλώνεται αλλά και δείχνει αχαριστία σε ό,τι του έχει δοθεί. Κι αν ο άνθρωπος έπεσε από τον παράδεισο ήταν γιατί δεν ήταν ολόκληρος, δεν ήταν τέλειος. Είχε την αθωότητα αλλά του έλλειπε η γνώση, η εμπειρία του καλού και του κακού, η συνείδηση, γι'αυτό και εύκολα “ξεγελάστηκε”. Σήμερα ο άνθρωπος που κατέκτησε τη γνώση, αντί να τη χρησιμοποιήσει για όφελος τη στρέφει ενάντια στον άνθρωπο γιατί οι άνθρωποι έγιναν πονηροί. Όταν η μετέπειτα γνώση του θα έπρεπε να διορθώνει τα προηγούμενα λάθη του. Για να γυρίσουμε πίσω, τώρα που έχουμε τη γνώση, πρέπει να επιστρέψουμε συνειδητά στην αθωότητα. Η ανθρωπότητα έχει σήμερα όλα τα μέσα και τη γνώση για το ευ ζειν και την ευεξία.

Το Mindfulness, η ενσυνειδητότητα είναι ένα μοναδικό εργαλείο αυτογνωσίας, εξέλιξης και εκπαίδευσης του εαυτού, αλλά πολύ περισσότερο ένα μέσω αυτοπροσδιορισμού. Η θετική αλληλεπίδραση με το γίγνεσθαι μας κάνει να ερχόμαστε μέσα από την εξέλιξή μας, ένα βήμα πιο κοντά στο είναι μας, το αιώνιο κομμάτι μας, το πνεύμα μας.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ: ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΑ, ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΘΕΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΙΑΤΡΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ, ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ.

ΠΗΓΕΣ

(σελ. 265 ορισμοί)

https://books.google.gr/books?id=KyJpNb1rBBYC&pg=PA265&lpg=PA265&dq=marlatt+and+kristeller+mindfulness&source=bl&ots=YH5uJiCpMU&sig=ACfU3U2bzy-JoXfFe6_fB7UiN__J4RX4oQ&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwi-ifjkvMrnAhVow8QBHeLRD30Q6AEwCnoECAsQAQ#v=onepage&q=marlatt%20and%20kristeller%20mindfulness&f=false

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=10462839

https://www.researchgate.net/publication/269095669_E_Syneidese_os_Anadyomeno_Phainomeno_Diereunetike_Anaskopese_Theorion_kai_Mechanismon_Anadyses

https://positivepsychology.com/mindfulness-brain-research-neuroscience/

https://eef.gr/articles/malakoi-istoi-kai-piezoilektrismos

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=8971419

.https://www.proionta-tis-fisis.com/giati-i-siopi-einai-hrysos-gia-ton-egkefalo/

https://www.bodyinbalance.gr/blog/pos-epireazei-i-siopi-ton-anthropino-egkefalo

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=10462839