Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΕΠΕΙ
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ
ΚΑΙ Η ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΕΠΕΙ
Η συστημική εδώ και ορισμένες δεκαετίες αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρώπινη επιστήμη, καθώς βρίσκεται μπρος σε δυνάμεις, ανώτερες των νόμων και της λογικής που ζούμε και γνωρίζουμε...Η εμφάνιση των Μεγασυστημάτων, η αναγνώριση σωματιδίων, που υπερβαίνουν τα όρια της φυσικότητας του κόσμου μας, όσο και οι άγνωστες προελεύσεις φωτονίων και πληροφοριών, που έρχονται απο ανώτερα υπερσυστήματα, προβληματίζει τουλάχιστον την επιστημονική κοινότητα.
Η Κοσμολογία, μέσω του Καθιερωμένου Προτύπου της, αναγνωρίζει ότι το σύμπαν αποτελείται απο 95,1% σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια. Ο Fritz Zwicky αναφέρει πρώτος την σκοτεινή ύλη, ενώ συμπληρώθηκε από τον Paul Dirac ο οποίος υποστήριξε ότι έχουμε διακυμάνσεις ενέργειας του κενού, ένα θέμα που η επιστήμη ελπίζει πως θα δώσει λύσεις για να γνωρίσουμε καλύτερα το σύμπαν. Η ανάγκη ύπαρξης μιας “νέας φυσικής” , η ανακάλυψη νέων ειδών ενεργειακών πεδίων, προκειμένου να εντάξουν την Σκοτεινή Ενέργεια, που αποτελεί εν γνώση μας ακόμη το 70% της μάζας-ενέργειας του σύμπαντος κάνουν την σύγχρονη επιστήμη να λαμβάνει πολύ σοβαρά, αυτή την ζωοποιό ενέργεια, που καθορίζει την ίδια την ύπαρξη και εξέλιξη του σύμπαντος...Αυτή η κυρίαρχη ενέργεια καλείται σκοτεινή επειδή δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σε συστημικό επίπεδο τον λόγο ύπαρξής της, ωστόσο σε ένα υπερσυστημικό σύμπαν η δική μας μερική συστημική αντίληψη σαφώς δεν μπορεί να εννοήσει τέτοιες υπερκοσμικές δυνάμεις που λειτουργούν με άγνωστες σε εμάς προοπτικές και διαστάσεις του σύμπαντος. Τα Μεγασυστήματα έρχονται πρώτα να μας δώσουν στοιχεία για την ενεργειακή δομή του σύμπαντος καθώς αποτελούν τον αγωγό της εισόδου της ενέργειας αυτής στο δικό μας συστημικό κόσμο.
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι “αναγκασμένος” να αποδεχτεί την ύπαρξη ενός ενεργειακού σύμπαντος, θέση που καταρρίπτει την υλιστική θεωρία που υποστηρίζεται από την επιστήμη εως τώρα. Μια από τις φιλοσοφίες που αφορά στο σύμπαν είναι αυτή που λέει “ό,τι είναι το μικρό είναι και το μεγάλο”, εννοώντας φυσικά ότι ένα μικρό δείγμα από ό,τι γνωρίζουμε μπορεί να μας δώσει στοιχεία για την μεγαλύτερη κοσμική υπόσταση του σύμπαντος. Ο Πυθαγόρας και η Ελεατική σχολή που αναφέρονται στο Ενα Όν, το παρουσιάζουν ακίνητο το ίδιο με όλην την κίνηση να ενυπάρχει μέσα του, πράγμα που έρχεται να ανακαλύψει η σύγχρονη επιστημονική κοινότητα. Στην εργασία μου “Πως οι ενέργειες που αλληλεπιδρούν στο σώμα μας δημιουργούν το δέντρο της ζωής” αποδεικνύεται ότι η κίνηση των ενεργειών βρίσκεται εντός του ανθρωπίνου σώματος, μέσα από την στροφορμή, κβαντικά φαινόμενα όπως το σπιν αλλά και το φαινόμενο Compton όπου νέα στοιχεία αναδύονται από την κίνηση της ενέργειας που δίνει ζωή στο σύμπαν και τον άνθρωπο, ακριβώς όπως αναφέρεται από την αρχαία φιλοσοφία και αποδεικνύεται ότι ισχύει σε κοσμικό επίπεδο.
ΤΟ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΤΟΛΕΑΣ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ
Η άγνοια της ανθρώπινης επιστήμης, για το μεγαλύτερο ποσοστό του σύμπαντος (Το 99,99% μας είναι άγνωστο) δημιουργεί μεγάλα ερωτηματικά, για το τι γνωρίζουμε πραγματικά, για τον κόσμο και την ίδια τη συμπαντική υπόσταση. Ειδικά, η αναγνώριση των Μεγασυστημάτων, αμέσως επόμενο στάδιο του συστημικού μας κόσμου, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να συνειδητοποιήσουμε το πόσα λίγα ξέρουμε, τόσο για το ρόλο που παίζει η ενέργεια στον κόσμο μας, όσο και στην ευρύτερη διάσταση του σύμπαντος. Πρόσφατα στοιχεία απο κοσμολογικές μελέτες λένε για το μυστηριώδες κέντρο του γαλαξία μας, όπου μοιάζει να είναι η είσοδος της ενέργειας στον κόσμο μας, αποτελεί φυσικά ένα ακόμη άγνωστο πεδίο για την ανθρώπινη επιστήμη...
Γενικότερα η επιστήμη καλεί “σκοτεινή ύλη” και “σκοτεινή ενέργεια” ό,τι δεν μπορεί να διαγνώσει και εξηγήσει καθώς δεν εκπέμπει ούτε απορροφά φως, ούτε αλληλεπιδρά με κάποια από τις τέσσερις θεμελειώδεις αλληλεπιδράσεις που γνωρίζουμε εκτός από την υπόθεση της ύπαρξης της βαρύτητας που δεν έχει αποδειχτεί ακόμη. Φυσικά, αυτό που έχει σχέση με την έρευνά μας, είναι τα ενεργειακά φαινόμενα που παρουσιάζουν η σκονεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια, μέσα από τα Μεγασυστήματα, αλλά μπορούμε να πάρουμε στοιχεία από την συνολική παρατήρηση των νέων ανακαλύψεων σε φυσικό και κοσμολογικό επίπεδο.
Η επίδραση της σκοτεινής ενέργειας στον κόσμο μας αποκαλύπτεται καθημερινά και δείχνει ανεπηρέαστη και απεριόριστη από την εφαρμογή της στο σύμπαν, εμφανιζόμενη ως ανεξάντλητη πηγή ενέργειας. Δείχνει να κυριαρχεί στο κοσμικό όλον, πράγμα που απέδειξαν το κοσμολογικό πρόγραμμα Supernova και η ομάδα αναζήτησης High-z Supernova, που διαπίστωσαν ότι το σύμπαν δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς σκοτεινή ενέργεια λίγο πριν το 2000. Βεβαίως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα Μεγασυστήματα, ως ακριβώς υπερκείμενα του συστημικού μας κόσμου, είναι αυτά που κατευθύνουν την ενέργεια στην υλική διάσταση που ζούμε και άρα ελέγχοντας την ενέργεια ελέγχουν και εντέλουν τα συστήματα μέσω αυτής.
Ούτως ή άλλως, η υπαγωγή των συστημάτων σε ένα μεγασύστημα, ανώτερο στάδιο και περιβάλλον, δηλώνει άμεσα ότι το μεγασύστημα ασκεί έλεγχο σε αυτά και είναι η πηγή της ενέργειας, όπως προαναφέραμε, που κινεί τα συστήματα. Μπορούμε να ονομάσουμε βασική ιδιότητα την ικανότητα, που έχουν τα Μεγασυστήματα σε μια νοητική διάσταση, να συντονίζουν μέσω της ενέργειας, τη λειτουργία των συστημάτων. Η ύπαρξη του ανώτερου μεγασυστήματος δηλώνει άμεσα, φυσικά και τη διαφορετική μορφή και υπόστασή του πέραν της υλικής υπόστασης των συστημάτων. Οι σύγχρονες επιστήμες αναγνωρίζουν την ενεργειακή λειτουργία και περισσότερο την υπερλογική φύση των λειτουργιών ενός μεγασυστήματος και επειδή η ενέργεια αυτή ασκείται στα συστήματα καταλαβαίνουμε τη διαφορετική δομή του μεγασυστήματος που ενέχει νοητικές διαστάσεις, ότι είναι δηλαδή, καθαρά ενεργειακής μορφής και δεν έχει καμιά υλική υπόσταση, τουλάχιστον, όπως τη γνωρίζουμε εμείς. Αποδεικνύεται πολυδιάστατο το μεγασύστημα, όταν ο άνθρωπος και το σύστημα είναι εγκλωβισμένοι στις τέσσερις διαστάσεις, αποκαλύπτοντας έτσι ένα μεγαλύτερο σύμπαν, απο αυτό που ξέρουμε. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν ενέχεται στο δικό μας χωροχρόνο, ένα τέτοιο περιβάλλον και δείχνει να πλησιάζει αυτό που λέμε αιωνιότητα και ακινησία, συνειδητή ύπαρξη ενός ανώτερου όντος που κινεί τα πάντα υπεράνω μιας υλικής υπόστασης.
Οι απεριόριστες δυνατότητες του μεγασυστήματος μέσα από το φως και την ενέργεια, αποκαλύπτουν την αέναη ενεργειακή του υπόσταση. Οι αλληλεπιδράσεις που εμφανίζει σηματοδοτούν μια άλλη πραγματικότητα, πέραν της θνητότητας που εμφανίζει η ζωή στη συστημική, ακριβώς λόγω αυτής της ενεργειακής του φύσης.
Τα μεγασυστήματα, αποδεικνύεται, μέσω της ενέργειας ότι διατρέχουν τα συστήματα και είναι αυτά που τα συγκρατούν σε υπόσταση, και σε δομή, ενώ χωρίς αυτά θα ήταν όλα λιγότερο δυναμικά, εν ζωή δηλαδή, σε μια χαοτική κατάσταση κι όχι συστημική, άρα, τα μεγασυστήματα, με τον ρόλο τους, είναι η κίνηση και η ουσία των συστημάτων.
Συνειδητό και ασυνείδητο - εξωτερικός και εσωτερικός κόσμος, μπαίνουν πλέον, στο κάδρο της σύγκρισης, ή ανάγνωσης των Μεγασυστημάτων. Η θεωρία μας λέει ότι το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος είναι το άπειρο όπως το γνωρίζουμε. Ουσιαστικά όμως το ασυνείδητο και ο εσωτερικός κόσμος αποτελούν το πραγματικό άπειρο, όπως συμβαίνει με τα Μεγασυστήματα, καθώς και τα δύο είναι ανεξερεύνητα στο εύρος τους ενώ το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος είναι περατά, στη συστημική τους μορφή, είναι γνωστά τα όριά τους όσο μακρυνά κι αν μοιάζουν. Το ασυνείδητο και ο εσωτερικός κόσμος έχουν την δυνατότητα και το εύρος, να κάνουν άπειρους συνδυασμούς που δεν μπορεί να κάνει το συνειδητό και ο εξωτερικός κόσμος, περιορισμένο στις γνώσεις μας γι αυτό. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τη σχέση συστημάτων και Μεγασυστημάτων.
Η ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ
ΤΟ ΚΕΝΟ Ο ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΟΛΑ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ
Αξίζει να σημειωθεί η ύπαρξη του κενού ανάμεσα στους δύο πόλους ενός διπόλου, όπως τα Συστήματα και τα Μεγασυστήματα, είναι αναγκαίο για την ξεχωριστή υπόσταση του καθενός. Το κενό που υπάρχει στο σύμπαν, αποτελεί ένα ανεξερεύνητο πεδίο, αλλά, σημαντικότατο, καθώς, όλα λειτουργούν μέσα σε αυτό και όλα, κινουνται με την ανοχή και τον χώρο που αυτό διαθέτει. Αποτελεί τον χώρο δράσης της ανταλλαγής των πληροφοριών μεταξύ των δύο πόλων και ευρύτερα.
Γενικά μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει ένα πεδίο εγγραφής πληροφοριών και ένας συμπαντικός νους που καταγράφει αυτές τις πληροφορίες, με το Μεγασύστημα να είναι αυτό που ορίζει και έλκει το σύστημα στην ανώτερη διάσταση του. Το κενό παίζει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση και λειτουργία των κινήσεων, απο το σύμπαν, έως τον ατομικό χώρο κίνησης ενός ατόμου. Η απόλυτη πλειοψηφία του σύμπαντος είναι το κενό, όπου υπάρχει ο χώρος για να κινηθεί όσο δυναμικά και ενεργητικά θέλει η ύλη. Η κυματοσυνάρτηση ( η κίνηση) αντίστοιχα στον κόσμο όσο και στην ατομική μας ύπαρξη, δημιουργείται εντός του συνόλου του σύμπαντος, όσο και εντός του εαυτού μας.
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ
Αυτό που πρέπει πρώτα να δούμε, είναι ότι τα Μεγασυστήματα, δεν έχουν καμία σχέση με την υλική υπόσταση και εξέλιξη των συστημάτων, όπου ζούμε ως ανθρωπότητα και αποτελούν κέντρα ενεργειακής κίνησης. Ενεργειακοί φορείς, λοιπόν, τα Μεγασυστήματα, με άγνωστες για μας, διαστάσεις και δυνατότητες. Και όπως παραδέχεται η σύγχρονη επιστήμη, η ενέργεια δεν αλλοιώνεται, δεν φθείρεται και δεν χάνεται, αλλά υπάρχει στο διηνεκές. Αυτό είναι και ένα πολύ σημαντικό διακριτικό σημείο των Μεγασυστημάτων, που τα διαφοροποιεί πλήρως απο τα Συστήματα, που είναι εν εξελίξει, αλλοιώνονται, υπόκεινται στο νόμο της φθοράς και έχουν διάρκεια ζωής.
Η ενεργειακή υπόσταση των Μεγασυστημάτων, τα κάνει απρόσβλητα απο την ανθρώπινη επίδραση όσο και το πεδίο συνύπαρξης με αυτά, οπότε, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ο άνθρωπος να αλλάξει, επηρεάσει ή δράσει σε μεγασυστημικό επίπεδο με την παρούσα μορφή του,υποκείμενος σε νόμους φθοράς και άγνοιας. Το μόνο που μπορεί να κάνει, θεωρητικά δυνητικά είναι να ανέβει ο ίδιος στο μεγασυστημικό επίπεδο, για να μπορέσει να εννοήσει τους νόμους και την υπέρβαση που διέπει τα Μεγασυστήματα.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε, την σχέση διπόλου, μεταξύ Μεγασυστημάτων και Συστημάτων, όπου, τα πρώτα, αποστέλλουν την ενέργεια, που χρησιμοποιούν τα δεύτερα, για να λειτουργήσουν, αποδεικνύοντας την συνεκτική τους ύπαρξη, όπου, όμως, τα Μεγασυστήματα, εντέλουν και τα Συστήματα εκτελούν.
“ Αν θέλετε να βρείτε τα μυστικά του σύμπαντος, σκεφτείτε με όρους ενέργειας, συχνότητας και δόνησης” όπως είπε και ο μεγάλος φυσικός και εφευρέτης, Νίκολα Τέσλα. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα, για να κατανοήσουμε το επόμενο στάδιο της συστημικής, την Μεγασυστημική. Και φυσικά, εδώ να δούμε, ότι υπάρχουν και τα ανώτερα αυτής στάδια της Συστημικής, που καθορίζει το προθεματικό μετρικό σύστημα. ΄Ητοι, την Γιγασυστημική, την Τερασυστημική εως και την Ενοσυστημική, με τον τελευταίο όρο, να αφορά, στο ότι όλα προέρχονται απο το Ένα, σύμφωνα με την αρχαία φυσικοφιλοσοφική διάσταση των πάντων. Ο Πυθαγόρας, η Ελεατική Σχολή και άλλοι αρχαίοι φιλόσοφοι υποστήριζαν αυτή τη θέση του Ενός, ως αρχή των πάντων και ο άνθρωπος, όσο θα προχωράει η επιστήμη θα καταλήξει να συνειδητοποιήσει αυτή την απόλυτη αρχή, καθώς όλα, προέρχονται απο ένα αρχικό πρώτο Ον.
ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ
Το μέσα και το έξω είναι πλασματικά, διότι αυτό που θεωρούμε μέσα, με τις νεες επιστημονικές ανακαλύψεις, αποτελεί μερικό και ειναι στην ουσία έξω, λόγω της άγνοιας μας, κι αυτό που λέμε έξω, είναι στην ουσία το μέσα μερικό όπως αποδεικνύεται. Ο άνθρωπος δηλαδή, κοιτάζει απο έξω ό,τι είναι μέσα, γι αυτό η στενή λογική του δεν μπορεί να διαπιστώσει το έξω και το μέσα, στις πραγματικές του διαστάσεις. Βλέποντας απο μέσα, είναι σαν να κοιτάμε το όλον, αλλά, επειδή δεν το αναγνωρίζουμε το θεωρούμε σαν έκφραση του έξω στο μέσα. Κοιτώντας απο μέσα, βλέπουμε το ένα όλον ενώ όταν κοιτάμε από έξω, χανόμαστε στο πλήθος των εξωτερικών στοιχείων και δεν μπορούμε να δουμε το ουσιαστικό μέσα, όπως διαπιστώνεται με την άγνοιά μας για τη μεγασυστημική διάσταση του σύμπαντος. Η φιλοσοφία απέδωσε και αποδίδει τέτοιες νοητικές έννοιες που η επιστήμη δεν έχει ακόμη εξερευνήσει και αποδείξει.
Ο νόμος της ισορροπίας είναι ο νόμος που δίνει τη ζωική δύναμη στις δραστηριότητες ως ένα προϊόν δόνησης και αυτή η ζωική δύναμη έχει την προέλευσή της σε μια καθορισμένη δόνηση όπως και όλες οι άλλες δυνάμεις, όπως και ο ρυθμός του νου. Ο νόμος του παγκόσμιου νου είναι που διέπει στον ίδιο βαθμό τον κόσμο της ζωής, όπως και τον αόρατο κόσμο. Επίσης στο Σύμπαν υπάρχει πάντα και ο βασικός τόνος, αλλά και το εσωτερικό νόημα του χρώματος, καθώς όλη η δονητική δραστηριότητα εκφράζεται με μορφή, ήχο και χρώμα.
Έτσι όλες αυτές οι αρχές-δυνάμεις δίνουν υπόσταση στον κόσμο γύρω μας. Οικοδομούν το Σύμπαν και διέπουν τον φυσικό-υλικό κόσμο, αλλά πρωτίστως τον αόρατο κόσμο που θα πρέπει μέσω της μελέτης της φυσικοφιλοσοφίας και του πειραματισμού να γνωρίσει κάθε άνθρωπος. Μόνο έτσι θα αντιληφθούμε ότι το Σύμπαν δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο, από την οργανωμένη έκφραση της δραστηριότητας της νοητικής υπόστασης στην ύλη.
Τα πάντα είναι η έκφραση της νοητικής δόνησης-πληροφορίας σε μια αιώνια και ανυπέρβλητη διάσταση του σύμπαντος. Έτσι αναγνωρίζουμε, πια, ότι η νοητική υπόσταση του Όλου, είναι και θα είναι η πρωταρχική αιτία που έδωσε μορφή και ύπαρξη στα πάντα…
Αν ασχοληθούμε, πιο επισταμένα με την θέση του Τέσλα, για την δόνηση, την συχνότητα και την ενέργεια, καταλήγουμε πάλι στον ρόλο του εντολέα, για τα Μεγασυστήματα, καθώς, τα πάντα δονούνται, όπως αποδέχεται η επιστήμη, σε συγκεκριμένες συχνότητες, με την ενέργεια να έρχεται από αυτό το ανώτερο πεδίο των Μεγασυστημάτων, άσχετα απο την κίνηση στα Συστήματα, τα οποία ζωοποιούνται απο την ενέργεια αυτή. Η κβαντική φυσική, απέδειξε ότι το κύριο συστατικό της ύλης είναι η ενέργεια, ότι όλα όσα υπάρχουν είναι ενέργεια, ενώ στον υποατομικό κόσμο, υπάρχει μόνο η ενέργεια και δόνηση, με μόνη διαφορά τη δόνηση, που αλλάζει σε κάθε έκφραση της ενέργειας. Η διαφορετικότητα της δόνησης δίνει την ιδιαιτερότητα στη μορφή, αλλά, όλα υπάρχουν αρχικά σε ένα καθαρά ενεργειακό πεδίο. Επειδή όλα κινούνται και όλα δονούνται πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε να κάνουμε με διαφορές δονήσεων και τίποτα άλλο. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η δόνηση έρχεται απο το ίδιο το Όλον εφόσον μέσα του όλα δονούνται. Η επιστήμη αναγνωρίζει πλέον ότι η ύλη και η ενέργεια έχουν μόνο διαφορά στη δόνηση και όλα αποτελούνται από καθαρή ενέργεια. Μια ενέργεια που προέρχεται από το ανώτερο Όν, καθώς όλα ενεργοποιούνται από υπερκείμενες δυνάμεις όπως το καλούμενο μποζόνιο του Χίγκς που διαμορφώνει την υπόσταση των πραγμάτων όχι ασυνάρτητα αλλά προφανώς με κάποιο γενικό και ευρύτερο σχέδιο, καθώς δεν υπάρχει τυχαίο και όλα έχουν κάποια αιτία υπόστασης. Η κβαντική έρχεται να επιβεβαιώσει την δόνηση των πάντων, με την κβαντομηχανική να διαπιστώνεται με την απειροελάχιστη δόνηση ακόμα και στα πιο μικρά σωματίδια. Ο Heisenberg με την αρχή της αβεβαιότητας, διακύμανση μηδενικού σημείου, διατυπώνει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακίνητο και τίποτα χωρίς κίνηση, η αρχαιοφιλοσοφική διάσταση του κόσμου.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΒΑΝΤΙΚΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΝΟ
Όπως έχουμε προαναφέρει το κενό υπάρχει σε όλα και είναι αυτό που “γεννά” σωματίδια και υποστάσεις με ένα θαυμαστό τρόπο που η επιστήμη δεν έχει ανακαλύψει ακόμη. Η κβαντική φυσική, διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει απόλυτο κενό και ολόκληρο το σύμπαν δείχνει να βρίσκεται σε μια διαρκή αν και αόρατη σε εμάς δραστηριότητα. Έχει παρατηρηθεί ότι ακόμη και σε θερμοκρασία απόλυτου μηδενός το κενό έχει απίθανες ποσότητες ενέργειας σε βαθμό που ένας απειροελάχιστος χώρος κενού δύναται να περιέχει άπειρα σύμπαντα μέσα του, δίνοντας έτσι μια εξήγηση για το σύμπαν που ζούμε. Ο κβαντικός φυσικός Bohm με την οντολογική ερμηνεία του επιχειρεί να δώσει την πραγματική διάσταση σωματιδίων και πεδίων, μέσω του κβαντικού δυναμικού και του κβαντικού πεδίου των ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων που ενεργούν στο κενό. Η επικοινωνία του κβαντικού δυναμικού με το σύμπαν σε όλα τα μήκη και πλάτη του το μετατρέπει σε κέντρο πληροφοριών μεταξύ των κβαντικών συστημάτων. Ένας άπειρος χώρος ενέργειας, είναι το σύμπαν που υπόκειται σε ένα κεντρικό έλεγχο ενός ανώτερου πνευματικού πεδίου, κατά τον Bohm, με τον κόσμο που γνωρίζουμε, να αποτελεί μια μερική του έκφραση. Φτάνουμε έτσι να διαπιστώνουμε, ότι το Όλον, αποτελεί ένα σύνολο, που περιλαμβάνει τα πάντα, χωρίς να υπόκειται σε χωροχρονικές ενότητες, με την νοητική διάσταση και την αλληλοσυνδετικότητα των πάντων να κυριαρχεί και να μην είναι ορατή στην μερική υπόσταση των ορίων χώρου και χρόνου.
Η επιστήμη, παραδέχεται πλέον μια σύνδεση – σχέση μεταξύ εγκεφάλου και κβαντικού κενού, οδηγώντας στο να δεχτούμε, ότι το σύμπαν, αποτελεί έργο ενός μεγάλου δημιουργού, μιας ανώτερης Διάνοιας. Έτσι, λοιπόν, υπάρχουν αναφορές συνδεσιμότητας μεταξύ ενέργειας, μάζας και συνειδητότητας, με μια νοητική εξάρτηση - έλεγχο που προέρχεται από αυτή την ανώτερη Διάνοια. Η αναγνώριση της πληροφορίας ως κύριο παράγοντα νοητικής εντολής από τη δημιουργία ενός μικρού σωματιδίου εως τη γέννεση του σύμπαντος και των πολύπλοκων συστημάτων του, οδηγεί στο να κατανοήσουμε ότι η πληροφορία αυτή διαμορφώνει επιμέρους τμήματα, σωματίδια, έως και τα γνωστά και άγνωστα σύνολα του κόσμου. Μια νοητική εκπόρευση που χρησιμοποιεί τη διαμορφωτική πληροφορία, συνδέει τα πάντα στο σύμπαν και έχει τη δυνατότητα να αλλοιώσει ή να κατευθύνει το σύμπαν ολόκληρο στο επόμενο εξελικτικό του επίπεδο. Διαπιστώνεται έτσι, ότι όλο το σύμπαν αποτελεί μια έκφραση του ανώτερου Όντος που κινεί τα πάντα.
Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΥΛΗ
Οι τελευταίες όσο και αρχαίες, διαπιστώσεις της επιστήμης, είναι ότι όλα είναι έκφραση της ενέργειας, όλα είναι δονήσεις που φέρει η ενέργεια, ακόμη και σε αυτό που λέμε στερεά ύλη. Όσο και να μας ξαφνιάζει, αυτό που λέμε φυσικός, υλικός κόσμος, δεν είναι ακριβώς αυτό που νομίζουμε....Πολλοί επιστήμονες, όσο και αρχαίοι και νεώτεροι φιλόσοφοι, έχουν αποδείξει αυτή την θέση, μεταξύ των οποίων και ο Niels Bohr, Δανός φυσικός, της κβαντικής θεωρίας και της θέσης της ατομικής δομής όλων όσων υπάρχουν γύρω μας και όχι μόνο. Όπως λέει συγκεκριμένα, “αν η κβαντομηχανική δεν σας έχει βαθύτατα συγκλονίσει, δεν την έχετε καταλάβει ακόμα. Ό,τι ονομάζουμε πραγματικό αποτελείται από πράγματα που δεν μπορεί να θεωρούνται ως πραγματικά”. Ωστόσο, αυτό που εντυπωσιάζει κυριολεκτικά, είναι ότι ο κόσμος γύρω μας, αποτελεί ένα συνδυασμό του ανθρώπινου νου, με το γίγνεσθαι, σε μια υπερβατική, μπορούμε να πούμε, αλληλοεξάρτηση...Κοινώς, υπάρχει μια νοητική δύναμη που καθορίζει με σοφία το μέλλον μας και αυτό του κόσμου. Μια πολύ βαριά σκέψη για ανάλυση και έρευνα...
Η επιστήμη, αναγνωρίζει, πλέον, ότι το σύμπαν είναι μια εικόνα προσομοίωσης ενός νού, που σκέφτεται, καθώς όλα έχουν σαν αρχή την ιδέα, τη σκέψη και ακολούθως, αυτή γίνεται πράξη, με την ιδέα, κεντρικό της θέμα. Πανεπιστήμια και φυσικοί, κβαντικοί και άλλοι επιστήμονες, αποκτούν μια νέα αντίληψη, για το σύμπαν, στα όρια σχεδόν, της ψευδαίσθησης, μέσα απο το πεδίο του χωροχρόνου, που δεν έχει υλική προέλευση. Η κβαντική με την βοήθεια της αρχής της αβεβαιότητας του Heisenberg, διαπιστώνει ότι δεν είμαστε βέβαιοι για τίποτα, ούτε καν για ένα απλό σωματίδιο, πόσο μάλλον για το άγνωστό μας σύμπαν...
Γι αυτό ο χωροχρόνος, έρχεται να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας του άμεσου μέλλοντος, αν θέλουμε να προχωρήσουμε στην κατανόηση του Όλου που ζούμε: "Θέλουμε να δούμε αν ο χωροχρόνος μπορεί να θεωρηθεί κβαντικό σύστημα, όπως η μάζα. Εάν παρατηρήσουμε κάποιον θόρυβο (δόνηση) που δεν αποδίδεται σε άλλες πηγές (π.χ. ραδιοκύματα ηλεκτρονικών συσκευών) και δεν μπορούμε να τον αποκόψουμε, ίσως βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι πραγματικά θεμελιώδες για τη φύση. Έναν θόρυβο που είναι εγγενής στον χωροχρόνο. Αν επιβεβαιωθούμε, τότε θα αλλάξει μια για πάντα η αντίληψη που έχουμε για το Σύμπαν εδώ και χιλιάδες χρόνια". Αυτό υποστηρίζουν οι Craig Hogan και Aaron Chou επικεφαλείς δυο μεγάλων ερευνητικών κέντρων αστροφυσικής, των Center for Particle Astrophysics ο πρώτος και του Holometer ο δεύτερος.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η άγνοιά μας για το σύμπαν και τις δυνάμεις που επενεργούν σε αυτό. Μοιάζουμε δε, να είμαστε αποκλεισμένοι από αυτήν την ενεργειακή δομή του σύμπαντος, λόγω της υλικής περιορισμένης λογικής μας. Η σύνδεσή μας με τα μεγασυστήματα, από δική μας συνδρομή είναι σχεδόν αδύνατη, εφόσον άλλοι νόμοι ενεργούν εκεί και δεν έχουν καμία σχέση με τους δικούς μας. Πόσο μάλλον με τα ανώτερα μεγέθη του μετρικού συστήματος, γίγα – τέρα – ενο στο χώρο της συστημικής που προαναφέραμε. Αντιλαμβανόμαστε έτσι, ότι ζώντας στο 0,01% της πραγματικότητάς σε μια υλική διάσταση, απέχουμε άπειρη απόσταση από την ενέργεια που δημιούργησε και λειτουργεί το σύμπαν, η οποία μοιάζει όχι απλά ανεξάντλητη, αλλά γεννά συνέχεια περισσότερη ενέργεια όπως αποδεικνύονται από κοσμολογικές έρευνες και συμπεράσματα.
Αυτό κάνει τους θεωρητικούς φυσικούς να λένε, ότι το ανακαλυφθέν σωματίδιο Higgs ανήκει σε ένα υπερσυστημικό χώρο και προέλευση, άγνωστο για μας προς το παρόν...Ένας ανώτερος κόσμος, προβάλει μπροστά μας, που βρίσκεται γύρω μας και δεν τον βλέπουμε. Η υπερσυμμετρία, έρχεται να μας δώσει μια άλλη διάσταση του χώρου και του χρόνου και των δυνάμεων που ενεργούν εκεί.
Η υπερλογική έρχεται να ξεπεράσει τα πλαίσια της απλής λογικής των συστημάτων και αναβαθμίζει το επίπεδο σε ένα μεγαλύτερο από αυτό σύστημα, το Μεγασύστημα. Αυτό μας δείχνει την προοπτική ότι σε ακόμη υψηλότερα υπερσυστήματα θα τείνουμε να φτάσουμε στο ένα εκεί όπου όλα είναι ενωμένα με κάποιο τρόπο στο ανώτερο ενοσύστημα. Η υπερσυμμετρία (Susy) είναι η σημαντικότερη θεωρία για την εξήγηση της σκοτεινής ύλης και ενέργειας, που αποδεικνύει την αυξητική ικανότητα της ενέργειας καθώς διπλασιάζει τα στοιχειώδη σωματίδια. Εκεί όμως εμφανίζεται και ένας άγνωστος παράγοντας - σωματίδιο που καθορίζει αυτήν την αυξητική ικανότητα της ενέργειας. Και αυτό το σωματίδιο, μπορεί να είναι η πηγή της καλούμενης σκοτεινής ύλης και σκοτεινής ενέργειας στους γαλαξίες, με καθαρά νοητική προέλευση. Έτσι λοιπόν αυτή η καλούμενη σκοτεινή ενέργεια (και είπαμε ότι τη λέμε σκοτεινή γιατί δεν τη γνωρίζουμε) αποδεικνύεται θετική στη μετατροπή του σύμπαντός μας σε ένα υπερσυμμετρικό σύμπαν όπου προφανώς θα ολοκληρωθεί η τελική εξέλιξη του χωροχρόνου, σε ένα άλλο επίπεδο ζωής ανώτερο της υλικής υπόστασης που γνωρίζουμε.
Η υπερσυμμετρία αποδεικνύεται το βασικό εργαλείο για την ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων, καθώς όλο και περισσότερο οι μεγαλοενοποιημένες θεωρίες (Grand Unified Theories, GUT), μοιάζουν να έχουν την ανάγκη της υπερσυμμετρίας για να αποδώσουν καλύτερα την ηλεκτρομαγνητική όσο και την ισχυρή και την ασθενή δύναμη που διέπει τον κόσμο μας.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑ
Ούτως ή αλλως, η σύγχρονη επιστήμη έχει αποδεχτεί την νοητική και ενεργειακή υπόσταση του ανθρώπου, με αποδείξεις και μελέτες, που αποτελεί μια μερική απόδοση του νοητικού Όλου που δίνει υπόσταση στο σύμπαν. Όπως γνωρίζουμε πλέον ο νους του ανθρώπου, δεν βρίσκεται μόνο στον εγκέφαλο, αλλά, σε διάφορα σημεία του σώματος, πράγμα που ξεφεύγει απο την υλική δομή, που αναγνωρίζουμε έως τώρα, στην ανθρώπινη βιολογία, κάτι που μοιάζει να αναλογεί στη συμπαντική ολότητα όσο και στην ενεργειακή φύση των Μεγασυστημάτων. Η φωτεινή και ενεργειακή φύση στον άνθρωπο είναι μια απόδειξη του μέλλοντος, όπως γράφω στην εργασία μου, “φως η άγνωστη δύναμη του ανθρώπου” όπου τοποθετεί τον άνθρωπο ως ενδεικτικό μέρος του Ενοσυστήματος με όλους τους νόμους αλληλεπίδρασης που ενέχονται σε αυτόν και την σύνδεσή του με το Όλον με ενεργειακό τρόπο. Ο ρόλος της καρδιάς, του εγκεφάλου, η ύπαρξη της ψυχής, τα ηλεκτρομαγνητικά κύμματα που απορροφά και εκπέμπει ο άνθρωπος, άγνωστα ουσιαστικά πεδία, έρχονται να πάρουν τη θέση τους σε μια έρευνα για την ανώτερη υπόσταση του ανθρώπου και τη σύνδεσή του με το Όλον. Ένας τρόπος προσέγγισης της ανώτερης αυτής υποστάσεως που μπορεί να εφαρμόσει η επιστήμη, αν θέλει να κατανοήσει το σύμπαν και πρώτα τα Μεγασυστήματα, είναι να αναλύσει ουσιαστικά και φιλοσοφικά την ανθρώπινη ύπαρξη, στον κόσμο που ζούμε. Οχι βέβαια στη γνωστή μας υλική μορφή του και διάσταση που έχουμε υπεραναλύσει αλλά σε μια ανώτερη ενεργειακή του λειτουργία στο Όλον που κυριαρχεί στο σύμπαν, όπως διαπιστώνει σιγά σιγά η επιστήμη. Η θέση του ανθρώπου στον κόσμο είναι ακόμη άγνωστη, καθώς δεν αποτελεί ακριβώς τμήμα του διακόσμου του γήινου περιβάλλοντος αλλά έχει μια ανώτερη θέση - ρόλο που ακόμη ερευνούμε παρά τα λάθη που διαπιστώνονται από την ανθρώπινη εξέλιξη. Η μεγασυστημική μορφή είναι το ανώτερο στάδιο που πρέπει να εννοήσει και να φτάσει ο άνθρωπος ως επόμενο στάδιο της εξελικτικής του πορείας, καθώς αποτελεί την πιο ενεργή αλλά μερική νοητική υπόσταση του Όλου στον κόσμο που λαμβάνει χώρα γύρω μας και φυσικά πρέπει να διαπιστωθεί κυριολεκτικά ο ρόλος του αυτός.
Συμπερασματικά, μπορούμε να καταλήξουμε, ότι τα Μεγασυστήματα είναι καθαρά ενεργειακής φύσης, χωρίς την συστημική φθορά που βλέπουμε στον υλικό μας κόσμο, ενώ ενεργούν ως εντολέας της νοητικής δύναμης προς τα Συστήματα. Η άγνωστη αυτή σε εμάς ακόμη γνώση τους, μας δίνει το περιθώριο να κατανοήσουμε ότι υπάρχουν και οι μεγαλύτερες αυτών, βαθμίδες, των Γιγασυστημάτων, των Τερασυστημάτων και του Ενοσυστήματος, ένα πεδίο μακράν πέραν των σημερινών μας διανοητικών δυνατοτήτων. Ένα πεδίο ενός αγνώστου νοητικού σύμπαντος που “κρύβεται” από εμάς λόγω της περιορισμένης οπτικής μας, που βασίζεται στην υλική υπόσταση του κόσμου. Η επιστήμη και η αρχαία φιλοσοφία μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να συλλάβει τέτοιες ανώτερες έννοιες, όταν όμως η ίδια η κοινωνία μας καταφέρει να ξεφύγει από μεσαιωνικές και σκοτεινές υλιστικές αντιλήψεις που “φυλακίζουν” το ανθρώπινο επίπεδο στην συστημική λογική.
Φυσικοφιλοσοφικά, λοιπόν, μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα Μεγασυστήματα ως ένα μερικό νοητικό ενεργειακό Όλον, μέρος του συμπαντικού νοητικού Όλου, όπου δεν υπάρχει κατακερματισμός των επι μέρους τμημάτων του, αλλά ενεργεί σαν σύνολο, με την αρμονική λειτουργία του μέσω των τμημάτων του χωρίς να διαχωρίζεται αυτή η άγνωστη ολότητά του. Το ίδιο μπορούμε να δούμε σε μια κατώτερη διάσταση στον άνθρωπο όπου έχουμε τμήματα (κεφάλι, σώμα, χέρια, πόδια κτλ) όπου όμως δρουν συντονισμένα σαν ένα αδιαίρετο σύνολο μέσω της νοητικής λειτουργίας του εγκεφάλου που εντέλει τη λειτουργία των τμημάτων του.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι μπορούμε να δώσουμε ένα αρχικό και μερικό ορισμό των Μεγασυστημάτων, με τα ελλειπή ακόμη στοιχεία που έχουμε, διαπιστώνοντας αυτήν μας την άγνοια. Αναγνωρίζοντας σαφώς όμως, ότι εκτός από την τεχνολογική μας εξέλιξη, σίγουρα πρέπει να ανεβούμε νοητικά και εμείς σε ένα άλλο μεγασυστημικό επίπεδο, προκειμένου να προχωρήσουμε στην κατανόηση και γνώση του πολυδιάστατου σύμπαντος νοητικής φύσεως, τμήμα του οποίου είμαστε....
ΕΡΕΥΝΑ – ΜΕΛΕΤΗ – ΣΥΓΓΡΑΦΗ:
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ, ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΛΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΠΗΓΕΣ:
https://physics.aps.org/articles/v15/s6
Κβαντικό κενό ή πεδίο μηδενικού σημείου και συνειδητότητα (ododeiktes.gr)
Microsoft Word - ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ.doc (ntua.gr)
Το επιταχυνόμενο σύμπαν μας – physicsgg
Οι «Σκοτεινές Δυνάμεις» που διαφεντεύουν το σύμπαν μας | HuffPost Greece ΔΙΕΘΝΕΣ (huffingtonpost.gr)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου