Η ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ “ΠΟΡΤΑ” ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

 

Η ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ “ΠΟΡΤΑ”

ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Η ανθρώπινη επιστήμη βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο άλμα, με τη βοήθεια της αρχαίας γνώσης, για τον κόσμο και το ευρύτερο σύμπαν, όσον αφορά την προοπτική που εμφανίζεται για το μέλλον. Η Μεγασυστημική, η εξέλιξη της Συστημικής, με τις ανακαλύψεις που γίνονται καθημερινά οδηγεί την ανθρωπότητα σε μια άλλη πραγματικότητα, σε μια προοπτική μιας αθάνατης μορφής που δείχνει την συμπαντική διάσταση ενός αιώνιου κόσμου, όπου όλα Είναι και Γίνονται...

Οι έρευνες της Μεγασυστημικής αποδεικνύουν ότι η υλική και φθαρτή φύση των πραγμάτων, αγγίζει μόνο την συστημική μας ύπαρξη, ενώ στο Μεγασυστημικό επίπεδο, η ενεργειακή υπόσταση του σύμπαντος του ίδιου, παρουσιάζει ένα ατελείωτο συνεχές, που ο άνθρωπος δεν έχει διδαχτεί και αποδεχτεί να αντιμετωπίζει, παρά το γεγονός, ότι πολλές σύγχρονες αναφορές όσο και αρχαίες φιλοσοφίες έχουν διαπραγματευτεί και μιλάνε γι αυτή την κοσμοθεωρία της αιώνιας ύπαρξης...

Σχεδόν λυτρωτικά όμως πλέον, η επιστήμη μέσω της Μεγασυστημικής φύσεως διαπιστώνει έναν ανώτερο κόσμο και διαπραγματεύεται μια αιώνια πραγματικότητα, που σοκάρει την ανθρώπινη λογική, αλλά συνενώνει τις δυο θέσεις του υλικού κόσμου που γνωρίζουμε και του αιώνιου κόσμου, συγκεράζοντας τους στην αιωνιότητα.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΑΦΘΑΡΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Όλα είναι ενέργεια, αποδεικνύει η κβαντική φυσική, η οποία ώς όρος, στηρίζεται στο κβάντα, που σημαίνει πακέτο ενέργειας. Μιας ενέργειας που δεν χάνεται, δεν αλλοιώνεται δεν εξαφανίζεται.

Η αρχή του Λαβουαζιέ, θεμελιώδες αξίωμα της επιστήμης, υποστηρίζει ότι η ενέργεια συνεχίζει να υπάρχει σε όποια μορφή κι αν βρίσκεται. Ζούμε σε ένα σύμπαν σε μια αέναη ροή ενέργειας, σε μια συνεχή εναλλαγή εφαρμογής της ενέργειας αυτής, προκειμένου να εξυπηρετηθεί η τελική μορφή της δημιουργίας όπως αναφέρεται απο αρχαιοτάτων χρόνων, σε μια αιώνια κίνηση και ακινησία. Στον φυσικό μας κόσμο, λειτουργούμε μέσα απο τις αισθήσεις που έχουμε και περιορίζουν την οπτική μας, αλλά αυτές οι αισθήσεις, καθορίζουν και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, ενώ συνδημιουργούν και την υπάρχουσα λογική μας, μακράν πέραν της ευρύτερης αλήθειας που διέπει το σύμπαν, πράγμα που μας κάνει ελλειπείς και ημιμαθείς, ή γνώστες μόνο όσων μπορούμε μέχρι τώρα να ξέρουμε, ώσπου να φτάσουμε να εννοήσουμε την υπερλογική, που διέπει το άπειρο σύμπαν. Η υπάρχουσα λογική και ο τρόπος που σκεφτόμαστε, απορρέουν απο την αντίληψη και την μερική γνώση που έχουμε για την φύση και την προέλευση της ενέργειας που υπάρχει και κινείται γύρω μας. Μια ενέργεια που δεν επιβάλλεται, αλλά κυριαρχεί, αφού είναι η κινητήριος δύναμη όλων, ενώ περιμένει να αναγνωρισθεί, προκειμένου να φτάσουμε και εμείς σε ένα τέτοιο ανώτερο κοσμικό Γίγνεσθαι που καταλήγει σε ένα αιώνιο Είναι.

Έως τότε, αυτή η ενέργεια προσαρμόζει ό,τι υπάρχει, στα περιορισμένα μας πεδία της ύλης, όχι ούσα αδύναμη,αλλά, ακριβώς λόγω της δικής μας αδυναμίας, να εννοήσουμε την ανώτερη ύπαρξη και μορφή της, που δεν διαπιστώνει η υποανάπτυκτη λογική μας.

Κι όμως, όλα στη φύση και βέβαια κι ο άνθρωπος, αποτελούν μορφές ενέργειας. Ο άνθρωπος ο ίδιος,αποτελεί ένα σώμα ενεργειακού φωτός, που αλλελεπιδρώντας με το περιβάλλον του και την λογική του αναμορφώνεται συνεχώς ο ίδιος αναμορφώνοντας και το περιβάλλον του, συνειδητά, ή ασυνείδητα... Σύμφωνα με την κβαντική φυσική, ό,τι υπάρχει γύρω μας, έχει άμεση σχέση με το ό,τι λειτουργεί ως διάκοσμος ως περιβάλλον και αναπροσαρμόζεται με τα δεδομένα που εξελίσσονται και σ αυτό ,συμμετέχει και η δική μας διάνοια... Και ο άνθρωπος όπως και ο κόσμος, έχει μια εξελικτική πορεία, που οδηγεί κάπου....Μπορούμε να δούμε την πορεία αυτή και την τελική της έκφραση;Τότε, θα δουμε και την κατάληξη του σύμπαντος που ζούμε.

Στην εργασία μου “το φως” μιλάμε για ένα κόσμο όπου το φως είναι το κέντρο και η ενέργεια που απορρέει απο αυτό το φως, είναι αυτή που δημιουργεί τον κόσμο γύρω μας, μέσα απο την παροχή πληροφοριών και δεδομένων, που εξελίσσονται συνεχώς, με άγνωστο τον τελικό προορισμό της για μας, ακόμη. Η Μεγασυστημικη, ως ενεργειακή υπόσταση του σύμπαντος, έχει την δυνατότητα και αλλάζει συνεχώς, τον κόσμο που γνωρίζουμε, κάθε μέρα, αναλόγως με την δική μας εξέλιξη, με συγκεκριμένη μαθηματική αύξηση και στόχο,που εμείς δεν αναγνωρίζουμε...

Η συστημική όσο και η ελληνική και η ανατολική φιλοσοφία, γίνεται πια αναγκαίο ότι πρέπει να συνεργασθούν, όπως έχουμε ξαναγράψει πιέζοντας την επιστήμη να αναγνωρίσει ότι μπορούμε να εννοήσουμε αυτές τις ανώτερες έννοιες και το υπερλογικό πρόβλημα που παρουσιάζεται μπροστά μας καθώς αυτό διογκώνεται συνεχώς, με τα νέα δεδομένα που ανακαλύπτει η επιστήμη και την αξιοποίηση της αρχαίας αυτής γνώσης...

Και σ αυτό το πρόβλημα, δείχνει ότι μπορεί να απαντήσει μόνο η Μεγασυστημική, η οποία δειλά δειλά, αναβιώνει την αρχαία γνώση...Ο άνθρωπος βαδίζει θέλοντας και μη, προς την αυτοβελτίωση του, αφού αυτό είναι ο προορισμός του και τίποτα και κανείς, δεν μπορεί να το αποτρέψει να συμβεί, ασχέτως των όποιων λαθών κάνει στην πορεία αυτή... Σίγουρα, πρέπει και να συμμετάσχει κι ο άνθρωπος, με την εξέλιξη του ιδίου σε ένα ανώτερο εαυτό, μέσα απο την επιστήμη, τις τέχνες, τον πολιτισμό του, γιατί μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί να γίνει μηχανικά σαν μια προγραμματισμένη και μόνο διαδικασία,καθώς έχουμε να κάνουμε με ένα αύριο πολύ μακράν πέραν των προσδοκιών και στόχων της έως τώρα λογικής μας...

Για χιλιάδες χρόνια, η αθάνατη ή η θνητή φύση του ανθρώπου, αποτελεί αντικείμενο θέσεων και αντιπαραθέσεων, που τελευταία η επιστήμη, επιχειρεί να πλησιάσει, με ανάλογες έρευνες και αποδείξεις μέσω της κβαντικής, της συστημικής και της νέας τεχνολογίας...Η ενεργειακή μορφή των πάντων, όπως αποδέχεται η επιστήμη σήμερα, αναγνωρίζει ότι ο θάνατος δεν είναι ένα τέλος, αλλά, μια αλλαγή, μια διακοπή,σε μια συνέχεια, που συμβαίνει είτε σε υλικό είτε σε ενεργειακό επίπεδο.Δεκάδες επιστήμονες και έρευνες το υποστηρίζουν. Κι αυτό δεν μπορεί να σταματήσει σε μια απλή διαπίστωση, ούτε να μείνει σε ένα θεωρητικό στάδιο μόνο...

Μέσα απο την ανθρώπινη ιστορία, φιλόσοφοι, επιστήμονες όσο και παλαιότερες θεολογικές αναφορές, υποστηρίζουν, ότι ο θάνατος, δεν είναι ένα τέλος της ύπαρξης, αλλά, για έναν άγνωστο σε μας λόγο, λειτουργεί ως μια διακοπή, ένα κενό διάστημα, μεταξύ δυο τμημάτων για να ξαναδοθεί η ευκαιρία της συνέχειας σε ένα άλλο επίπεδο, ή κατάσταση, αφού το ένα δεν μπορεί να συνεχισθεί με την μερική του γνώση. Μέσα μας ενυπάρχει η αιωνιότητα και οι διακοπές της, όπως και στο υλικό σύμπαν που γνωρίζουμε, καθώς αποτελούν τμήματα της. Ένα σύμπαν, με πολλές μορφές και κενά που αποτελεί μέρος του Όλου, εμπεριέχει τα πάντα και χρησιμοποιούμε τον χώρο και τον χρόνο, ώστε να συντελεστεί η τελική μορφή και διάσταση του... Η υπερσυμμετρία, προσπαθεί να προάγει, μέσα από το συνδυασμό της υπάρχουσας γνώσης με όσα δεν γνωρίζουμε και δεν βλέπουμε, την αντίληψη μιας μεγαλύτερης αλήθειας και να δώσει την πραγματική μέγιστη υπόσταση του Όλου με όσα το αποτελούν, αποδεικνύοντας την Μεγασυστημική ως το μόνο όχημα,γι αυτό το ταξίδι.

Η νέα θέση της επιστήμης, παρά το γεγονός ότι είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή με την υπάρχουσα λογική, δίνει μια νοητική και συνειδησιακή διάσταση, ανώτερη του υλικού κόσμου μας, καθώς όλα πρώτα είναι ιδέα και πνεύμα και μετά, γίνονται ύλη αν και όχι απαραίτητα όλα. Η ενέργεια που είναι αθάνατη, όπως γνωρίζει πλέον η επιστήμη, λειτουργεί με ένα δικό της τρόπο, καθοδηγούμενη απο την ανώτερη διάνοια που είναι το Ενα Ον, αυτό που οι Ελεάτες και άλλοι αρχαίοι Έλληνες και ανατολίτες φιλόσοφοι και φυσικοί επιστήμονες, υποστήριζαν, ότι ζει μέσα απο την αιώνια πνευματική ή διανοητική αυθυπαρξία και είναι ακίνητο, αλλά, εμπεριέχει την κίνηση.

Η ανθρώπινη ύπαρξη, με κεντρικό νου τον εγκέφαλο, που δεν περιορίζεται στο κεφάλι και στο τμήμα που εμείς γνωρίζουμε σαν εγκέφαλο, είναι μια μικρή απεικόνιση αυτού του μεγάλου Όλου και με την σωστή διερεύνηση, μέσα απο το μικρό,τον άνθρωπο,μπορεί να μας οδηγήσει στην αποκάλυψη της αλήθειας και του μεγάλου αιώνιου και αθάνατου Είναι που εμπεριέχει το Γίγνεσθαι...

Οι αρχαίοι σοφοί και φιλόσοφοι, που μοιράστηκαν την αρχαία γνώση, “μιλάνε” χιλιάδες χρόνια τώρα, για τον ένα κόσμο μεγάλο και μυστηριώδη που εμείς γνωρίζουμε μόνο το υλικό του τμήμα...Η διπολικότητα, ο νόμος των αντιθέτων του Πυθαγόρα, οι Ελεάτες, ο Ηράκλειτος, ο Πλάτωνας και άλλοι μυημένοι στην αληθινή γνώση είχαν το ίδιο πρόβλημα αποδοχής της αλήθειας, απο την κοινωνία και τον κόσμο τους, ακριβώς, όπως και σήμερα... Η ύπαρξη της νοητικής φύσης, δεν απορρίπτει την υλική υπόσταση, ή έναν άλλο χώρο που υπάρχει ως έκφραση ζωής, ως πεδίο εφαρμογής της. Απλά, τελικά, είναι πάρα πολύ μικρή η ύλη, μπρος σε ένα τεράστιο σύμπαν, ενέργειας, κάτι που εμείς, δεν κατανοούμε, αλλά, πιστεύουμε, ότι η ύλη, είναι το μεγαλύτερο τμήμα του σύμπαντος. Κι αυτό διαπιστώνανε και διαπραγματεύτηκαν μέχρι ενός σημείου, οι αρχαίοι γνώστες όσο και η σημερινή επιστήμη, που περιορίζεται στην λογική απο την ίδια της την γνώση και έχει ανάγκη την υπερλογική για να την ξεπεράσει... Ένα Ον, νοούμενο, από το οποίο προήλθε ο φυσικός κόσμος,το σύμπαν που ζούμε,κατά τους Ελεάτες, η αθανασία της ψυχής, κατά τον Πυθαγόρα, το “ Ένα γεννιέται απο όλα και από το Ένα όλα του Ηράκλειτου, όπως και το “
τα πάντα ρει και ουδέν μένει” δίνουν την αρχαία γνώση ενός αιώνιου σύμπαντος, σε νοητική υπόσταση. Ο νόμος των αντιθέτων του Πυθαγόρα, υπάρχει και στον Ηράκλειτο,στον Πλάτωνα, στην ανατολική γνώση, στο Γιν Γιάνγκ, αλλά και σε σύγχρονους επιστήμονες και φιλοσόφους, που αναγνωρίζουν πια ότι το γεννεσιουργό δίπολο δημιουργεί ζωή, μέσα απο τον συνδυασμό του Είναι και του Γίγνεσθαι. Η αλληλεπίδραση των δύο, όπως και των αντιθέτων, που προαναφέραμε, δίνει τα περιθώρια της δημιουργίας έως την τελική της έκφραση και του Ενός Όντος που μέσα του ενυπάρχει η δημιουργία.

Η επιστήμη των τελευταίων 200 χρόνων μέσα από πολλούς αναγνωρισμένους εκφραστές της τολμά να αγγίξει το σημείο της σύνδεσης ενός υλικού κόσμου και ενός αιώνιου διανοητικού είναι. Ούτως η άλλως ο νόμος του Αινστάιν Ε=mc2 αποδεικνύει ότι υπάρχει μια αμφίδρομη κίνηση μεταξύ ενέργειας και ύλης. Το μποζόνιο του Higgs και τα άλλα υποατομικά σωματίδια που διερευνούνται αποδεικνύουν αυτή τη σχέση καθώς υπάρχουν ως ενέργεια και ως υλική έκφρασή της.

Ο Χάιζενμπεργκ με την αρχή της απροσδιοριστίας του διευκολύνει αυτή τη συνύπαρξη ενέργειας και ύλης όσο και τη μετατροπή του ενός στο άλλο, ενώ πλέον είναι αποδεκτό ότι ένας νους μπορεί να αλλάξει την ύπαρξη της ύλης, με παράδειγμα παρατηρούμενα σωματίδια, σύμφωνα με τον Γιουντζίν Βίγκνερ, ενός από τους ιδρυτές της θεωρίας της συμμετρίας στην κβαντομηχανική. Η αλληλεπίδραση νου και ύλης είναι αυταπόδεικτη πλέον με τα επιστημονικά δεδομένα που μας δίνει η κβαντική. Και στην ψυχολογία είναι αποδεκτό ότι οι σκέψεις μας επιδρούν στο περιβάλλον μας αφού πρώτα διαμορφώνουν το εσωτερικό μας το οποίο εκφράζεται με τις συμπεριφορές μας στον περιβάλλοντα χώρο μας. Έτσι η κβαντική φυσική έρχεται να “αναιρέσει” τη Νευτώνεια φυσική κάνοντας καθοριστικό το ρόλο μας απέναντι σε ό,τι μας συμβαίνει, ακυρώνοντας το ότι είμαστε υποκείμενοι απέναντι σε όσα διαδραματίζονται και μας αφορούν. Στην ουσία μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είναι που καθορίζει ο ίδιος τον εαυτό του, το περιβάλλον του και αυτοπροσδιορίζει την πορεία του μοιραία αφού έχει αυτήν την ιδιότητα.

Σύμφωνα με την κβαντική όπως έχει αποδειχτεί κιόλας, τα σωματίδια δημιουργούνται στο άπειρο κενό, από την ενέργεια σε μορφή ζεύγους διπόλου σωματίδια – αντισωματίδια, σε μια ηλεκτρομαγνητική σύνδεση μεταξύ τους. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει είναι ότι η ύλη δημιουργείται σε καθεστώς μηδενικής ενέργειας,σε ένα άπειρο χώρο ενέργειας. Υπάρχει δηλαδή μια αυθόρμητη και αναίτια δημιουργία ύλης, αποδεικνύοντας ότι υπάρχει μια διανοητική κοσμική αρχή που διέπει και καθοδηγεί τα πάντα. Άρα σε μια ευρύτερη διατύπωση της συγκεκριμένης έννοιας ολόκληρο το σύμπαν έχει μια ίδια κοσμική αρχή, αυθόρμητη και αναίτια. Συνεπώς, ολόκληρο το σύμπαν που γνωρίζουμε και δεν γνωρίζουμε δεν έχει κάποια φυσική και αιτιατή ύπαρξη αλλά είναι καρπός μιας διανοητικής έκφρασης ενός Είναι που εφαρμόζεται μέσα από το Γίγνεσθαι του. Μια δημιουργική νόηση καθορίζει το σύμπαν και την υπόστασή του χωρίς καμιά νομοτέλεια και κανένα περιορισμό, δίνοντας την απόλυτη έκφραση ενός πανίσχυρου όντος που κυριολεκτικά κάνει ό,τι θέλει. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία μιλάει για την αρχή του Ενός Όντος που είναι η αιτία των πάντων.

Προστατευμένος από τη λογική του ο μερικός άνθρωπος σιγά σιγά βαδίζει προς το να αποδεχτεί βήμα βήμα την υπερλογική του Ενός Όντος που δημιούργησε τον κόσμο. Και αυτό γιατί σύμφωνα με την κβαντική η ενέργεια δεν έχει λογική αιτία έκφρασης, προέλευση και προορισμό. Μια απροσδιοριστία (Χάιζενμπεργκ) αιτιολογεί το παράλογο στη λογική του ανθρώπου οδηγώντας τον στην υπερλογική που αρχίζει να αναγνωρίζει η σύγχρονη επιστήμη. Μια υπερλογική απεριορίστων δυνατοτήτων αδύνατη να αρκεσθεί στον καθαρά υλικό κόσμο που πιστεύουμε. Οι σημερινοί επιστήμονες αναγνωρίζουν ότι το κενό είναι η αρχή της ενέργειας και καθορίζει τη συμπαντική υπόσταση,δημιουργώντας έτσι αυθαίρετα ένα απροσδιόριστο πεδίο όπου δρά η ενέργεια.

Η επιστήμη αποδέχεται πλεον ότι ζούμε σε ένα κενό σύμπαν (99% κενό) όπου η ενέργεια και η ύλη αποτελούν ένα μηδαμινό πεδίο σε ένα άπειρο κενό,όπου εξελίσσονται όλα. Για παράδειγμα η Γη αποτελεί το 0,000000000000000000015% του γαλαξία μας και μόνο το 0,00004% του χρόνου του. Αυτή την ύλη και μερικώς την ενέργεια, βλέπει και ζει ο άνθρωπος πράγμα που αποδεικνύει το πόσο απέχει η ανθρώπινη διάνοια από την εννόηση του πραγματικού σύμπαντος στο άπειρο κενό. Είναι ένας νόμος λογικής ισορροπίας για τον εν εξελίξει άνθρωπο έως ότου φτάσει σε ένα διανοητικό επίπεδο ώστε να δεχτεί ότι όλα είναι ένα τεράστιο κενό και μερική η έκφραση του, χωρίς να χάσει τη λογική του. Πρόκειται για μια νοητική αιτιολογία που πρέπει να εννοήσουμε, ώστε ο υλικός κόσμος να νοηματοδοτήσει την ενεργειακή του υπόσταση. Η χωροχρονική διάσταση διευκολύνει τον άνθρωπο και τη λογική του προσωρινά, μέχρι να αντιμετωπίσουν και αποδεχτούν την υπερλογική που διέπει το σύμπαν. Μια υπερλογική, η οποία μέσω της κβαντικής, δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο, να εννοήσει αυτή την ανώτερη διάνοια που δημιούργησε τον κόσμο, το ένα Ον, των αρχαίων Ελεατών φιλοσόφων, του Πυθαγόρα και όχι μόνο, όσο και αυτόν τον κόσμο που γνωρίζουμε αλλά και ότι άλλο περιέχει το σύμπαν πέραν αυτών που μπορούμε να εννοήσουμε, σε μορφή και έκφραση, σαφώς περισσότερα και μεγαλύτερα από την ύλη και όσα γνωρίζουμε. Όπως επίσης, μένει να αναγνωρίσει ο άνθρωπος, την ομοιότητα και μικροσκοπική απόδοση του ως ένα μικρό δείγμα τέτοιας νοημοσύνης, όπως το Ένα Ον, αφού κατέχει μέσα του αυτές τις ενέργειες, όσο και την νόηση και είναι ο ίδιος ένα τέτοιο όν, σε μικρότερη κλίμακα...

Φυσικά, η πρόοδος,η εξέλιξη του ανθρώπου,δεν μπορεί να είναι άσχετη της συμπαντικής νοητικότητας, που εμπεριέχει όλο το σύμπαν, άρα είναι συνδεδεμένη μαζί της και είναι θέμα χρόνου να φτάσει ο άνθρωπος, να επικοινωνήσει μαζί της,ώστε να εννοήσει το Όλον... Μια τέτοια εξέλιξη,δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει και την ανώτερη υπόσταση του ανθρώπου,σε έναν ανώτερο εαυτό, που δεν υπόκειται στην φθαρτή του υλική μορφή, σε μια αιώνια διάσταση της ύπαρξης του.

Από την άλλη, αυτή η ύπαρξη του ανθρώπου, που έχει μια θνητή και μερική ατομική χροιά και βάση, πρέπει σιγά σιγά, να καταλάβουμε ότι ανήκει σε μια υπερσυλλογική δομή, που περιλαμβάνει όλες τις ανθρώπινες συνειδήσεις όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, με μια συνεκτική σχέση στο πλαίσιο του αιώνιου Ενός Όντος Όλον. Ένα Όλον που επέτρεψε και δημιούργησε την ατομική ύπαρξη, προκειμένου να συντελεστούν αυτές οι άπειρες εκφράσεις του, στον άνθρωπο, ώσπου να συνειδητοποιηθούν σε ανώτερες υπάρξεις-εκφράσεις μέσω του ανθρώπου και να ξαναενωθούν στη συνέχεια, σε ένα πιο εξελιγμένο ή ανώτερο Είναι.

Η Ελεατική σχολή, ο Πυθαγόρας, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Εμπεδοκλής, ο Δημόκριτος και άλλοι αρχαίοι σοφοί είχαν γνώση αυτών των σημερινών νέων δεδομένων και οι δικές τους θέσεις αν αξιοποιηθούν σωστά, έχουν την ικανότητα να καθορίσουν την Μεγασυστημική υπόσταση του Όλου που η σύγχρονη τεχνολογία ανακαλύπτει ξανά. Πίστευαν σε Ένα Ον που ήταν αρχικά ένα και διαιρέθηκε, πολλαπλασιάστηκε, “γέννησε” και έκτοτε ζούμε σε κοσμικό επίπεδο αυτόν τον γεννετικό πολλαπλασιασμό του μέσα στην ίδια του την ύπαρξη και ολότητα. Απο την αρχαιότητα είχαν γνώση της ενέργειας που δεν χάνεται και απλά μετασχηματίζεται σε περισσότερα του ενός από το οποίο προέρχεται αυτή η ενέργεια, παρουσιάζοντας το,σε πολλές θέσεις και συμπεράσματα τους. Η υπόσταση του Ενός Όντος είναι το αιώνιο Είναι και ο πολλαπλασιασμός του μέσα στο ίδιο του το Είναι, το Γίγνεσθαι. Ένα Είναι που είναι ακίνητο και αμετάβλητο όπου όμως μέσα του υπάρχει η δυνατότητα της κίνησης και της μεταβλητότητας, μέσω του Γίγνεσθαι, ώσπου τα άπειρα τμήματά του να αποκτήσουν μια επίσης ακίνητη και αμετάβλητη υπόσταση εμπεριεχόμενα με την υπερσυμμετρία σε αυτό. Η θνητή φύση των επιμέρους τμημάτων έχει σκοπό τη μετεξέλιξή τους σε άπειρα αιώνια είναι που θα έχουν την δική τους ακίνητη και αμετάβλητη φύση. Μέσα σε αυτό το Είναι αναγνωρίζανε την ύπαρξη ενός γεννεσιουργού νου που εντέλει την δημιουργία και μέσω της ενέργειας καθορίζει την προοπτική αυτών των άπειρων τμημάτων του, με την συνειδητότητα που αναπτύσει ξεχωριστά κάθε τμήμα.

Ήταν γνωστό όσο και μερικά συνειδητό στους αρχαίους σοφούς ότι όλα δημιουργούνται από κάτι υπάρχον, όλα έχουν μια αρχή δηλαδή η οποία είναι η νοητική έκφραση ενός αρχικού Είναι, διανοητικής υπόστασης το οποίο “γέννησε” το σύμπαν και ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτό. Με τις τέσσερις αρχές (αέρα, φωτιά, νερό, γη) δημιουργήθηκαν μέσα από την αλληλοεπίδρασή τους όλα όσα υπάρχουν, σε άπειρους συνδυασμούς. Το ακίνητο Ένα Όν δεν δέχεται εξωτερικές επιδράσεις αλλά όλα γίνονται μέσα από την εσωτερική του ενέργεια και υλικό, τα οποία επαρκούν για την τελική του μετεξέλιξη σε άπειρα νοητικά και αυτοτελή τμήματα. Αυτό το Ένα Όν έχει την ίδια με το σύνολό του άφθαρτη και διανοητική αιώνια ύπαρξη σε όλο του το Είναι και ο πολλαπλασιασμός και η διαίρεσή του γίνονται μέσα στην ίδια του την φύση. Όλα γίνονται βάση ενός σχεδίου του Ενός Όντος για την δημιουργία αυτοτελών τμημάτων του όπου στην τελική μορφή τους θα έχουν τη δική του διανοητική υπόσταση με την ανάλογη αφθαρσία, αιωνιότητα και αυθυπαρξία. Ούτως ή άλλως μέσα σε αυτό το Ένα Όν υπήρχαν τα πάντα, για αυτό και η δημιουργία των άπειρων τμημάτων του αφορούν στον πολλαπλασιασμό και τη διαίρεσή του μέσα στην ίδια του την ολότητα.

Αυτή την αρχαία γνώση έρχεται να χρησιμοποιήσει η Μεγασυστημική “καταργώντας” τη συστημική πλέον, ως μερική και ανάγοντας την επιστήμη σε ένα κβαντικό επίπεδο που θα βοηθήσει τον άνθρωπο να εννοήσει τη διανοητική ολότητα και την αιωνιότητα της ενεργειακής φύσης των πάντων στο σύμπαν που ζούμε. Η ανάγκη της υπερλογικής σε συνδυασμό με την Μεγασυστημική οδηγούν την επιστήμη να κάνει το μεγάλο βήμα για να ξεφύγει από τον περιορισμένο κόσμο που γνωρίζουμε και να αντικρύσει ένα νοητικό σύμπαν που γεννά όσα χρειάζονται για τη μετεξέλιξή του σε ένα άπειρο σύνολο τμημάτων του αρχικού Ενός Όντος και στην τελική μορφή αυτού. Ο άνθρωπος, για πρώτη φορά, μέσω της Μεγασυστημικής έχει την δυνατότητα, πια, “να ανοίξει την πόρτα” της αιωνιότητας.... Μπορεί να το αντέξει αυτό η τωρινή υπάρχουσα θνητή υπόσταση του ανθρώπου;

ΕΡΕΥΝΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗ: ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΝΟΥΤΣΙΟΥ ΤΟΛΙΑ: ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ, ΘΕΤΙΚΗΣ, ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ, ΓΝΩΣΤΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΛΙΑΣ: ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ

ΠΗΓΕΣ:

Διακυμάνσεις του κενού και η προέλευση του Σύμπαντος – Φυσική για όλους (physics4u.gr)

upatras eclass | Φυσική φιλοσοφία και φυσική επισ...

Οι απίστευτοι αριθμοί του Σύμπαντος & της Φυσικής. | Οδός Φυσικής (wordpress.com)