ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΑΚΟΜΗ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΚΒΑΝΤΙΚΉ
Εισαγωγή
Η νέα επιστήμη της Μεγασυστημικής ενέχει έναν μεγαλύτερο κόσμο από αυτόν που μέχρι τώρα η λογική και οι φυσικές επιστήμες μας έχουν διδάξει. Με την υπάρχουσα λογική δεν μπορούν να απαντηθούν κάποια σημαντικά ερωτήματα που προκύπτουν στην κβαντική αλλά και σε ολόκληρη τη δομή του κόσμου και του σύμπαντος. Είναι απαρραίτητη λοιπόν αυτή η “διάνοιξη” της σημερινής λογικής του φυσικού κόσμου σε ένα ανώτερο επίπεδο σκέψης προκειμένου να δοθούν εξηγήσεις για τη λειτουργία του σύμπαντος, μικρόκοσμου και μακρόκοσμου.
Ένα από τα θέματα που ταλανίζουν τους σημερινούς φυσικούς επιστήμονες είναι το ερώτημα που κείτεται έναν αιώνα τώρα και δημιούργησε μια αντιπαράθεση στον επιστημονικό κόσμο, οι απόψεις των δυο μεγάλων φυσικών Μπορ και Αινστάιν όπου ο πρώτος ισχυρίζεται ότι στο σύμπαν κυριαρχεί μια πιθανοκρατία και μια τυχαιότητα, ενώ ο δεύτερος μιλούσε για ατελή γνώση, βέβαιος ότι ο Θεός δεν παίζει ζάρια με τον κόσμο. Εξάλλου, υποστηρίζει επίσης ο Αινστάιν, «Αυτό που αποκαλούμε επιστήμη, έχει ως μοναδικό στόχο την διαπίστωση και την εξήγηση όσων υπάρχουν». Ο πρώτος έβγαλε συμπεράσματα από την γήινη λογική της φυσικής επιστήμης και ό,τι μπορούσε να δει με τα μάτια του, ενώ ο Αινστάιν μιλούσε με μια φιλοσοφική λογική ότι ο κόσμος μας δεν μπορεί να είναι ένα τυχαίο πιθανοκρατικό γεγονός, ακόμη κι αν δεν γνώριζε τι προκαλεί αυτήν την πιθανοκρατία. Ναι, σίγουρα υπάρχει πιθανοκρατία αλλά οπωσδήποτε αυτή δεν είναι τυχαία.
Ένα άλλο φαινόμενο στη κβαντική που μένει αναπάντητο είναι το γεγονός ότι τα σωματίδια όταν αυτά βρίσκονται σε εμπλοκή, τα λεγόμενα εναγκαλισμένα φωτόνια, όταν δεν παρατηρούνται είναι και πάνω και κάτω ενώ όταν παρατηρηθεί το ένα ως κάτω για παράδειγμα, τα άλλο θα είναι υποχρεωτικά πάνω. Γιατί συμβαίνει αυτό; Η φιλοσοφία έχει τις απαντήσεις για αυτά τα φαινόμενα τα οποία μάλιστα τελευταία έχουν επιβεβαιωθεί και επιστημονικά. Η εργασία “δίπολο το βασικό μεγασύστημα” ΔΙΠΟΛΟ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΑ (agnoutsiouphsychologia.blogspot.com) βεβαιώθηκε ένα χρόνο αργότερα με την αποκάλυψη ότι τα εναγκαλισμένα φωτόνια δημιουργούν μια εικόνα γιν γιαν. Visualizing the mysterious dance: Quantum entanglement of photons captured in real-time (phys.org)
Παρακάτω θα αναλύσουμε αυτά τα φαινόμενα μέσα από την επιστήμη της μεγασυστημικής όπου στον κόσμο της ενέργειας οι νόμοι λειτουργούν διαφορετικά και δεν σχετίζονται με τη Νευτώνεια φυσική και την κλασική μηχανική αλλά με την κβαντική φυσική, τους νόμους που διέπουν την ενέργεια και το ενεργειακό σύμπαν, όπου όλοι μας ζούμε σε αυτό, όντες και εμείς ενέργεια.
Η ΜΗ ΤΥΧΑΙΑ ΠΙΘΑΝΟΚΡΑΤΙΑ
Η σημερινή επιστήμη και τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ και πλέον μπορούμε μέσα από ειδικές συσκευές να δούμε και να πειραματιστούμε με όλο και μικρότερες κλίμακες στα υλικά και την αλληλεπίδραση του φωτός με την ύλη ή να παρατηρούμε μεγαλύτερες κλίμακες και πιο μακρυνά σημεία στο σύμπαν. Οι παρατηρήσεις των ερευνητών είναι πολύ σημαντικές για την ανάπτυξη νέας τεχνολογίας αλλά καθώς είναι μεμονομένες και δεν συνδέονται με κάτι μεγαλύτερο μένουν απλές πληροφορίες χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν ανώτερα νοήματα ζωής. Ο ολιστικός τρόπος σκέψης συνδυάζει τα φαινόμενα και τις πληροφορίες και τα εντάσσει σε μεγαλύτερες δομές, συστήματα που είναι νοητικά, όπως η φιλοσοφία που μιλάει για τέτοιες αρχές του σύμπαντος, συμπληρώνοντας κομμάτια στο πάζλ του μυστηρίου της λειτουργίας του σύμπαντος. Μέσα από τη φιλοσοφία μαθαίνουμε να κατανοούμε το μεγάλο μέσα από το μικρό ή και αντίθετα. Όλοι οι νόμοι που διέπουν τα συστήματα είναι οι ίδιοι, επομένως σε όποιον χώρο διαγνωστεί κάτι ως αρχή τότε αυτή η αρχή εφαρμόζει ως νόμος σε όλους τους χώρους των υπόλοιπων συστημάτων.
Στην εργασία “Δίπολο το βασικό Μεγασύστημα” αποδεικνύεται ότι τα αντίθετα ή τα δίπολα αποτελούν ένα ολοκληρωμένο “είναι”, μια οντότητα, ένα σύστημα που εκλαμβάνεται ως ένα. Η Ελεατική σχολή μιλάει για το Ένα Ον το οποίο είναι το ίδιο ακίνητο ενώ μέσα του ενυπάρχει όλη η κίνηση. Η ζωή ολόκληρη και η δομή του σύμπαντος σε όλες τις κλίμακες είναι δημιουργημένο από δίπολα. Ο Ηράκλειτος μας λέει ότι τα δίπολα είναι ένα, μια οντότητα, με τη ρύση του “κακόν καγαθόν ταυτόν” ότι δηλαδή το κακό και το καλό είναι το ίδιο πράγμα, ανήκουν σε μια ενέργεια που έχει τα δυο άκρα το καλό και το κακό. Στην οντότητα αυτή του διπόλου, που καλούμε πλέον μεγασύστημα, πραγματοποιείται όλη η κίνηση από τον έναν πόλο στον άλλο στα πλαίσια της ανάπτυξης της έννοιας που αντιπροσωπεύει το μεγασύστημα. Η ανάπτυξη ανάμεσα στα δίπολα και οι κινήσεις που γίνονται μέσα σε αυτό το ένα, είναι πολυεπίπεδες και λαμβάνουν μέρος πολλές διαδικασίες γραμμικές και κβαντικές, βαρυτικές, στροβιλισμοί, αφομοιώσεις και συγχωνεύσεις, προσθέσεις και πολλαπλασιασμοί και τόσα άλλα που δεν γνωρίζουμε, που φέρνουν ανάδυση νέων δεδομένων στην εξελικτική πορεία του διπόλου μέχρι να φτάσει το “Είναι”.
Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Purdue ανακάλυψαν νέα κύματα με χωρικές διακυμάνσεις ηλεκτρομαγνητικών πεδίων κλίμακας πικομέτρου. Έδειξαν ότι ανάμεσα στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα φωτός υπήρχαν κρυμμένα νέα ανώμαλα εξαιρετικά ταλαντευόμενα κύματα, αναδυόμενα στο ατομικό πλέγμα. Ο επικεφαλής της έρευνας Dr. Zubin Jacob αναφέρει ότι “ η κβαντική φύση της συμπεριφοράς του φωτός στα υλικά είναι το κλειδί για την εμφάνιση των picophotonics φαινομένων καθώς δείχνουν ότι τα φυσικά μέσα φιλοξενούν μια ποικιλία πλούσιων φαινομένων αλληλεπίδρασης φωτός ύλης σε ατομικό επίπεδο.” Έτσι, λοιπόν, στο φαινόμενο της ανάκλασης του φωτός, η ανάκλαση δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός καθώς οι πικοφωτονικές αυτές εσωτερικές ταλαντώσεις που δημιουργούν το εξωτερικό κύμα παίζουν καθοριστικό ρόλο. Στην εργασία “Οι υποδοχείς της υπόστασης του ανθρώπου” (Οι υποδοχείς της υπόστασης του ανθρώπου (psychology.gr) )αναλύεται η έννοια των υποδοχέων και πως αυτοί είναι καταλυτικοί στην υποδοχή και επομένως απορρόφηση δηλαδή ενσωμάτωση της πληροφορίας. Όταν οι υποδοχείς δεν είναι κατάλληλοι, ή αρκετά αναπτυγμένοι, ή ίδιοι ή συμπληρωματικοί ή γενικά συμβατοί, δεν μπορεί να ενσωματωθεί μια συγκεκριμένη πληροφορία. Τα πικοφωτόνικς, όλη αυτή η εσωτερική ενεργή διαδικασία ταλάντωσης του φωτός, αποτελούν τους εσωτερικούς υποδοχείς του κύματος, φιλοσοφικά, το γίγνεσθαι. Τα φωτόνια αποτελούν και τα ίδια μια οντότητα, ένα σύστημα όπου μέσα τους κινείται μικρότερης κλίμακας φως. Στην αλληλεπίδραση φωτός ύλης ενός πικοσκοπικού καθεστώτος το φως αλλάζει ενώ είναι ακίνητο. Δηλαδή το κύμα είναι το ακίνητο μέρος ενώ εντός του κύματος υπάρχει κίνηση, όπως ακριβώς περιγράφεται στην Ελεατική σχολή για το Ένα Ον(το ίδιο είναι ακίνητο ενώ μέσα του υπάρχει όλη τη κίνηση) και φυσικά ισχύει τόσο για τα μεγάλα όσο και για τα μικρά. Researchers unlock light-matter interactions on sub-nanometer scales, leading to 'picophotonics' (phys.org) Έτσι, αν ένα φωτόνιο προσκρούσει πάνω σε μια επιφάνεια δύναται είτε να αποροφηθεί είτε να ανακλασθεί. Αν οι εσωτερικοί υποδοχείς τους δεν ταιριάζουν τότε το φως θα ανακλασθεί. Αν οι εσωτερικές τους διακυμάνσεις είναι “συμβατές” με όποιον τρόπο μπορούν αυτές να είναι, είτε συμπληρωματικές είτε ενισχυτικές, είτε όμοιες, είτε αντίθετες, κτλ, τότε θα συνχωνευθεί δηλαδή θα απορροφηθεί. Για το λόγο αυτό έχουμε μια πιθανοκρατία στην ανάκλαση του φωτός η οποία όμως δεν είναι τυχαία. Ο χρόνος ωρίμανσης των δεδομένων παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Φυσικά ο χρόνος αυτός της ωρίμανσης αφορά τον άνθρωπο, γιατί ο ίδιος προβάλει την οπτική του στα συστήματα και τα σωματίδια και κάθε φορά που θα αλλάζει τη σκέψη του και θα την αναβαθμίζει θα μπορεί να βλέπει περισσότερα “πράγματα”. Και τότε ταυτόχρονα και αυτά τα “πράγματα” θα δίνουν και θα ξεκλειδώνουν τα μυστικά τους... Γι αυτό και το “τώρα”, το παρόν είναι μια μεγασυστημικής ιεραρχίας οντότητα όπου όλα γίνονται με μια νοημοσύνη και μια σοφία που ενέχει απείρως ανώτερα πεδία συστημικότητας, πέραν της δικής μας λογικής. (Η προκατάληψη του τώρα (psychology.gr) )
Ας αναλογιστούμε ένα μεγαλύτερο δίπολο, την μέρα και τη νύχτα. Μπορούμε να φανταστούμε τι διεγρασίες γίνονται σε όλη τη φύση και τον άνθρωπο την ημέρα και ποιές τη νύχγα; Είναι άπειρα τα γεγονότα. Προφανώς και είναι απαρραίτητες όλες αυτές οι διεργασίες για κάποιο λόγο, μέχρι να φτάσει στο τέλος η εξελικτική αυτή διαδικασία και να μη χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο. Όταν ο άνθρωπος εξελιχθεί σε σημείο να φτάσει να ξεφύγει από τη φυλακή του χρόνου, της μέρας και της νύχτας, όταν δηλαδή ωριμάσει τόσο ώστε να καταργηθεί ο χρόνος τότε το δίπολο αυτό δεν θα έχει νόημα και θα συγχωνευθεί, θα γίνει ένα. Ο χρόνος Θα πάρει την πραγματική του διάσταση, αυτήν την ενεργειακή αιώνια ... Η ΜΕΓΑΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ “ΠΟΡΤΑ” ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ (agnoutsiouphsychologia.blogspot.com) Μέχρι όμως να φτάσουμε στο αποκορύφωμα αυτό θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι πρέπει να συγκεράσουμε όλα τα δίπολα που αφορούν τον άνθρωπο και τη διάνοιά του. Είναι άραγε η μέση οδός και το μέτρο του Αριστοτέλη η λύση; Αλλά το μέτρο αυτό δεν είναι ίδιο για κανέναν και για τίποτα. Έτσι, είναι αναγκαίο να αναπτύξουμε τη διάκριση στο κάθε τι προκειμένου να λέμε ότι πετυχαίνουμε μια μέση οδό και επομένως το άριστο σε όλα.
ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ EPR (Αϊνστάιν, Podolsky και Rosen)
Όπως αποδεικνύεται λοιπόν μέσα από την εργασία “Δίπολο το βασικό Μεγασύστημα”, τα δίπολα, τα αντίθετα αποτελούν ένα σύστημα ολοκληρωμένο και όχι δυο ξεχωριστές οντότητες. Το σύμπαν ολόκληρο, όπως γνωρίζουμε, αποτελείται από δίπολα. Η πραγματικότητα δηλαδή δεν αποτελείται από μονόπωλα αλλά από δίπολα όπως μας δείχνει και η κβαντική με τα δίπολά της στα σωματίδια, τα κουάρκ, τα ηλεκτρόνια, και τόσα άλλα υποσωματίδια και δυνάμεις. Τα δίπολα όμως αυτά είναι ολοκληρωμένα συστήματα και λαμβάνονται ως ένα, που περιέχουν, ενέχουν τα δύο αντίθετα συστατικά τους, τους δύο πόλους. Ένα σωματίδιο αποτελεί επίσης μια μονάδα, ένα όλον. Στον κόσμο της κβαντικής το σωματίδιο είναι και πάνω και κάτω και μπλέ και κόκκινο όσο δεν παρατηρείται ή δεν μετριέται. Κείτεται εκεί ολόκληρο. Τα δίπολα λοιπόν στην κβαντική είναι ένα, αποτελούν μονάδα, είναι ένα σύστημα. Ο Ηράκλειτος μας λέει “κακόν καγαθόν ταυτόν” ενώ ο Πυθαγόρας μας μίλησε για τα αντίθετα. Οι αντίθετες έννοιες αποτελούν ένα σύστημα ολόκληρο, εμείς τις διασπάσαμε, τις διαχωρίσαμε και τις κάναμε δύο. Έτσι στην κβαντική, που μπορεί και περιγράφει την πραγματικότητα επιστημονικά, οι έννοιες υπάρχουν ολόκληρες στο πεδίο μέχρι εμείς να τις παρατηρήσουμε. Στα σωματίδια που βρίσκονται σε εμπλοκή έχουμε τα δύο σημεία “όρια” του διπόλου όπου το ένα δηλώνει τη μια πλευρά του διπόλου και το άλλο την αντίθετή του. Επομένως, στη μέτρηση, αν το ένα από την μία πλευρά είναι πάνω, στην άλλη άκρη του διπόλου θα δούμε το κάτω. Τα εμπλεκόμενα σωματίδια αποτελούν το ένα και σε όποια απόσταση κι αν βρίσκονται αυτά εξακολουθούν να είναι ένα. Και είναι λογικό ότι κάθε φορά που θα φέρουμε μια αλλαγή στο ένα, ταυτόχρονα θα αλλάζει και το άλλο προς ανάλογη, με τρόπους που ακόμα δεν γνωρίζουμε ακόμα, κατάσταση. Εδώ μπορούμε κάλλιστα να αναφερθούμε στο φαινόμενο Mpemba, που πρώτη φορά παρατηρήθηκε από τον Αριστοτέλη και αφορά στην πιο γρήγορη ταχύτητα που ψύχεται το θερμό νερό σε σχέση με το κρύο. Έχετε ποτέ δοκιμάσει να γελάσετε ενώ κλαίτε; Το γέλιο σε εκείνη τη στιγμή προσφέρει μια μεγάλη ενέργεια βαθιάς ευεξίας μέσα από την επαυξημένη ανάταση του οργανισμού που δεν την πετυχαίνουμε όταν είμαστε σε φυσιολογική ροή και τύχει να γελάσουμε. Μοιάζει πως όλη η δυναμική του ενός άκρου προστίθεται και διπλασιάζει ή πολλαπλασιάζει την δυναμική ενέργεια του άλλου άκρου. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο προκειμένου να φτάσουμε τη μεγασυστημική σκέψη και την υπερλογική που διατρέχει τα μεγασυστήματα.
Φυσικά το φαινόμενο των εμπλεκομένων σωματιδίων μπορεί να συμβεί και σε περισσότερα από δυο σωματίδια. Κάθε σωματίδιο ή φωτόνιο αποτελεί ένα σύστημα – σύνολο για τα μαθηματικά – , Αυτό είναι κάτι ακέραιο. Για παράδειγμα δεν μπορεί να περάσει μόνο μισό φωτόνιο μια επιφάνεια, ή θα την περάσει ή δεν θα την περάσει...Οι ακέραιοι αριθμοί όμως αποτελούν αντιμεταθετικό δακτύλιο ως προς την πρόσθεση και τον πολλαπλασιασμό. Το άθροισμα και το γινόμενο δύο ακέραιων αριθμών είναι δηλαδή και αυτό ακέραιος. Ισχύουν η αντιμεταθετική και προσετεριστική ιδιότητα ως προς την πρόσθεση και πολλαπλασιασμό και ο πολλαπλασιασμός είναι επιμεριστικός ως προς την πρόσθεση.
Οι ακέραιοι αποτελούν ένα γνησίως διατεταγμένο σύνολο. Οι ακέραιοι αποτελούν επομένως ένα διατεταγμένο δακτύλιο. Ο δακτύλιος είναι μια αλγεβρική δομή της αφηρημένης άλγεβρας (R, +, *) η οποία αποτελείται από ένα μη κενό σύνολο R. Ένα τέτοιο σύνολο είναι κάθε συλογή διακριτών και καλώς καθορισμένων αντικειμένων που προέρχονται από το χώρο της εμπειρίας σε (αντικείμενα συγκεκριμένα) ή των διανοημάτων (αντικείμενα αφηρημένα) τα οποία θεωρούνται ως μια ολότητα. Η έννοια του συνόλου είναι αρχική έννοια για τα μαθηματικά δηλαδή δεν μπορεί να ορισθεί με χρήση απλούστερων εννοιών, γι’ αυτό γίνονται αποδεκτά αξιώματα, χωρίς απόδειξη που αφαιρεί και γενικεύει τις βασικές αριθμητικές πράξεις και συγκεκριμένα τις πράξεις της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού αλλά χρησιμοποιείται σε περισσότερους τομείς των μαθηματικών συμπεριλαμβανομένης της γεωμετρίας και της μαθηματικής ανάλυσης.
Επιτρέπει να εφαρμοστούν θεωρίες της στοιχειώδους άλγεβρας σε μη αριθμητικά αντικείμενα όπως πολυώμυμα, σειρές και συναρτήσεις. Έτσι μπορεί να γίνει η εισαγωγή, η μελέτη και η διαχείριση των αφηρημένων δομών. Το διάγραμμα Venn χρησιμοποιείται για το δίδαγμα στοιχειωδών στοιχείων της θεωρίας συνόλων – άρα και συστημάτων – στις πιθανότητες, τη λογική, τα στατιστικά στοιχεία τη γλωσσολογία και την επιστήμη των υπολογιστών. Ο Jhon Venn ήταν Άγγλος λογικολόγος, φιλόσοφος και μαθηματικός και είναι γνωστός για τη σύλληψη του διαγράμματος Βεν.( ΠΩΣ ΟΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΟΥΝ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (agnoutsiouphsychologia.blogspot.com) ) Κι έτσι όταν υπάρξει κάποια αλλαγή σε ένα από τα εμπλεκόμενα σωματίδια αυτή η αλλαγή θα επηρεάσει και τα υπόλοιπα καθώς είναι ενωμένα σε ένα ανώτερο σύστημα, και αυτά θα επηρεάσουν και τα συστήματα στα οποία ενέχονται.
Συγγραφή – έρευνα: Αγγελική Νούτσιου Τόλια: Ερευνήτρια, Ψυχολόγος συστημικής, ιατρικής και θετικής ψυχολογίας, Γνωστική Ομοιοπαθητική.
Ευάγγελος Τόλιας: Δημοσιογράφος – Ερευνητής
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου